แนวทางการบริหารจัดการหลักสูตรนานาชาติของมหาวิทยาลัยเอกชนไทย
Main Article Content
Abstract
This qualitative research aimed to study international programs management in higher education in Thailand and to study the effective guidelines for Thai private universities in managing international programs. The documents on international programs management within universities were collected. Moreover, in-depth interviews among nine experts in managing private universities, private university administrators, and scholars teaching in private universities were conducted. After that, the content analysis was employed. It was found that there were four major patterns of managing international programs within Thai universities. Each pattern consisted of six main elements and six program management conditions. The guidelines for private universities in managing international programs were supposed to give precedence to five programs management which were academic management, general management, research management, finance management, and human resource management. Additionally, there were suggestions for private university administrators where in charge of international programs management in that they were supposed to consider and employ the guidelines gained from this research in order to promote the efficiency of their management.
Article Details
References
คณะกรรมการการศกึษาแหง่ชาติ. (2544). แผนพัฒนาการศึกษาแห่งชาติ ฉบับที่ 9 (พ.ศ. 2545-2549). กรุงเทพฯ: อรรถพลการพิมพ์.
ตีรณ พงศ์มฆพัฒน์. (2547). มหาวิทยาลัยของรัฐ วิสัยทัศน์เพื่อการปฏิรูป. มติชนรายวัน. ฉบับที่ 9560, 12 พฤษภาคม: 6.
ธเนศ จิตสุทธิภากร. (2547). การพัฒนากลยุทธ์การจัดการโปรแกรมนานาชาติของสถาบันอุดมศึกษาไทย. วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธีระพล อิ่มจิตร์. (2541). ความคิดเห็นของพนักงานองค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทยต่อประสิทธิภาพหลังการแปรรูปรัฐวิสาหกิจ: ศึกษาเฉพาะกรณีที่สํานักงานใหญ่ แจ้งวัฒนะ. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
เบญจา กัลยพฤกษ์. (2552). เอกสารการบรรยายหัวข้อเรื่องบทบาทมหาวิทยาลัยเอกชนที่อยู่ภายใต้การกํากับดูแลงานด้านประกันคุณภาพการศึกษา. ณ คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 28 พฤษภาคม.
ลัดดา บุณยฤทธิชัยกิจ. (2547). ทัศนคติของพนักงานกลุ่มงานนโยบายและการกํากับดูแลด้านทรัพยากรองค์กร บริษัท ทศท. คอร์ปอเรชั่น จํากัด (มหาชน) ที่มีต่อประสิทธิภาพการบริหารองค์การหลังการแปรรูปและปรับเปลี่ยนองค์กร. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฎพระนคร.
วิจารณ์ พานิช. (2552). กรอบมาตรฐานคุณวุฒิระดับอุดมศึกษาแห่งชาติ (TQF). ค้นเมื่อ 18 มีนาคม 2557, จาก http://www.academic.nu.ac.th/content_view.php?n_id=42.
วิทวัส ดิษยะศริน สัตยารักษ์ และวราภรณ์ คล้ายประยงค์. (2550). การศึกษาการบริหารจัดการหลักสูตรนานาชาติของสถาบันอุดมศึกษาไทย. ค้นเมื่อ 19 มนีาคม 2557, จาก http://eportfolio.hu.ac.th/research/images/stories/research/interedu.pdf
ศูนย์ประกันคุณภาพการศึกษา สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ. (2552). องค์กรแห่งความสขุ. วารสารข่าวประกันคุณภาพ พระจอมเกล้าพระนครเหนือ. 198 (สิงหาคม): 28-39.
สำนักงานคณะกรรมการการอดุมศึกษา. (2556). แผนพัฒนาการศึกษาระดับอุดมศึกษา ฉบับที่ 11 (พ.ศ.2555 - 2559). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
___________ . (2554). คู่มือการประกันคุณภาพการศึกษาภายในสถานศึกษา ระดับอุดมศึกษา พ.ศ. 2553. กรุงเทพฯ: สํานักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา.
สํานักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา. (2547). แนวทางการพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษา แบบอิงมาตรฐาน. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์ (ร.ส.พ.).
เสริมศักดิ์ วิศาลาภรณ์. (2542). เอกสารประกอบการเรียนวิชาการสัมมนาประเด็นทางการศกึษา. กรงุเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร.
Ashworth A., and Roger C.H. (1994). Assessing Quality in Further and Higher Education. London: Jessica Kingsley.
Kast F.E., and James E.R. (1985). Organization and Management: A Systems and Contingency Approach. 4thEdition. New York: McGraw-Hill.