Effects of Using Participatory Learning Activities for Development of Public Consciousness of Prathomsuksa 6 Students of Primary Schools in Chiang Mai Province

Main Article Content

นงนภัส พันธ์พลกฤต
ปุณณาสา โพธิพฤกษ์
นงลักษณ์ ศรีวิชัย
รัชฎาภรณ์ เจนวชิรพงค์
สุรีย์วรรณ จันทรบูรณ์
สุรีพันธ์ เทพอุด
รัตตินาถ เพชรมณี
ออมบุญ บุรุษภักดี

Abstract

The purpose of this research was to compare public consciousness behavior   before and after joining the participatory learning activities of 6th grade students in primary schools in Chiang Mai. The experimental group of 160, 6th grade students was chosen by the systematic sampling method. Questionnaires and participatory learning activity set were employed as data collection instruments. Data analysis was conducted through the t-test. The findings indicated that the mean score of public consciousness behavior of 6th grade students before and after participating in the learning activities was significantly different.  After participating in the learning activities, the public consciousness behavior score of the experimental group improved at the 0.01 level. This data supports the findings from the follow-up interviews with teachers and students. According to the interview, the control group developed public consciousness behavior after they participated in the participatory learning activities.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
พันธ์พลกฤตน., โพธิพฤกษ์ป., ศรีวิชัยน., เจนวชิรพงค์ร., จันทรบูรณ์ส., เทพอุดส., เพชรมณีร., & บุรุษภักดีอ. (2020). Effects of Using Participatory Learning Activities for Development of Public Consciousness of Prathomsuksa 6 Students of Primary Schools in Chiang Mai Province. PAYAP UNIVERSITY JOURNAL, 29(2), 161-172. https://doi.org/10.14456/pyuj.2019.28
Section
Research Articles

References

กรมสุขภาพจิต. (2543). คู่มือการฝึกอบรมแบบมีส่วนร่วม. นนทบุรี: สำนักพัฒนาสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข.

คณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติ หน่วยศึกษานิเทศก์ สำนักนิเทศและพัฒนามาตรฐานการศึกษา. (2545). การนิเทศเพื่อพัฒนาการวิจัยในสถานศึกษา. สำนักงานคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติ. กรุงเทพฯ: การศาสนา.

ฐิติพร พันธวงค์. (2553). ผลของกิจกรรมกลุ่มเพื่อพัฒนาความมีจิตสาธารณะของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6. สารนิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต (จิตวิทยาการแนะแนว) มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

นฤมล มณีงาม. (2547). การพัฒนาโปรแกรมสร้างจิตสำนึกเกี่ยวกับการประหยัดพลังงานตามหลักการเรียนรู้ด้วยการรับใช้สังคมสำหรับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาประถมศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

พวงรัตน์ ทวีรัตน์. (2538). วิธีการวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์. กรุงเทพฯ: ศูนย์หนังสือจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

มนต์ชัย เทียนทอง. (2548). สถิติและวิธีการวิจัยทางเทคโนโลยีสารสนเทศ. กรุงเทพฯ: สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.

วีระ บุณยะกาญจน. (2532). ทฤษฎีจิตวิทยาพัฒนาการเด็ก. มหาสารคาม: คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ มหาสารคาม.

สำนักการศึกษากรุงเทพมหานคร ศูนย์สาธารณประโยชน์และประชาคม สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ และองค์กรเพื่อความโปร่งใสในประเทศไทย. (2553). หลักสูตรคบเด็กสร้างชาติ โตไปไม่โกง. กรุงเทพฯ: สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.

Erickson, E. H. (1986). Identity: Youth and Crisis. New York: W. Norton.

Kohlberg, L., lickona, T. (1976). Moral Stages and Moralization: The Cognitive Developmental Approach. Theory, Research and Social Issues. New York: Holt Rinehart and Winston.

Ohlsen, M.M. (1977). Group Counseling (2nd ed.). New York: Holt, Rinehart & Winson.

Piaget, J. (1932). The Moral Judgment of the Child. London: Kegan Paul.