The Factors to Enhance the Performance Efficiency of Local Guides in Ecotourism Attractions

Main Article Content

Wartsana Angsunitlapa

Abstract

The performances of local guides have been playing crucial roles in ecotourism to improve more acceptable service standards and tourism which helps to maintain ecotourism attractions to become continually balanced and sustainable. This article aims to present the key factors that can improve the performance efficiency of the tour operation in ecotourism for local guides after their training. The factors that can be used to enhance the local guides’ performance efficiency in tour operations will also be presented. In ecotourism, building balance between conservation and preservation of the local communities’ ways of life is necessary. In order to do so, the environmental sustainability, society, and culture need to be concerned along with the ecotourism through local tour guides who are usually closely associated with tourists and local tourist attractions.


In addition, the most considerable factors are the quality of the tourist attractions and the quality of the tourist experiences from the tour activities. Therefore, there are key factors to enhance the local tour guides to become more effective and successful in local tour operations: 1) duties and responsibilities, 2) knowledge providing and awareness of conservation raising, 3) basic characteristics and ethics of local tour guides, 4) achievement-oriented leadership, 5) welfare and safety and, 6) the collaboration of local tour agents and fair distribution of benefits in local communities. Furthermore, the application of these factors in performance monitoring can lead to the understanding not only in the impacts on ecotourism but also in possible ways for dealing with problems in tourist attractions accurately.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
Angsunitlapa, W. (2020). The Factors to Enhance the Performance Efficiency of Local Guides in Ecotourism Attractions. PAYAP UNIVERSITY JOURNAL, 30(1), 158-172. https://doi.org/10.14456/pyuj.2020.12
Section
Academic Articles

References

กุลวรา สุวรรณพิมล. (2556). หลักการมัคคุเทศก์ (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: แสงดาว.

เกศิณี จุฑาวิจิตร. (2542). การสื่อสารเพื่อการพัฒนาท้องถิ่น = Communication in rural development (พิมพ์ครั้งที่ 2). นครปฐม: เพชรเกษมการพิมพ์.

ดรรชนี เอมพันธุ์. (2555). การท่องเที่ยวเชิงนิเวศ. ใน เอกสารประกอบการสอนวิชาการจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ (น. 1-50). กรุงเทพ: คณะวนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

ดรรชนี เอมพันธุ์ และวัชรี รวยรื่น. (2551). เปิดโลกใบใหม่ คู่มือประกอบการฝึกอบรม “ยุวอาสาสมัครนำเที่ยว”. กรุงเทพฯ: การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.

นิ่มนวน ทองเสน. (2557). ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการทำงานของพนักงานกลุ่มธุรกิจผลิตเครื่องสำอางในเขตจังหวัดปทุมธานี. การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต, คณะบริหารธุรกิจ, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.

บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548). การวางแผนพัฒนาการเที่ยวอย่างยั่งยืน. กรุงเทพฯ: เพรส แอนด์ ดีไซน์.

บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2549). หลักการมัคคุเทศก์. กรุงเทพฯ: เพรส แอนด์ ดีไซน์.

ประชิด สกุณะพัฒน์, วิมล จิโรจพันธุ์, และอุดม เชยกีวงศ์. (2554). การท่องเที่ยวเชิงนิเวศ (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: แสงดาว.

พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน. (2554). ประสิทธิภาพ, สืบค้นเมื่อ 27 มกราคม 2563. http://www.royin.go.th/dictionary/

พิมพรรณ สุจารินพงค์. (2551). มัคคุเทศก์ (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

พระราชบัญญัติธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ พ.ศ. 2551. (2551). ราชกิจจานุเบกษา, 125 (ตอนที่ 29 ก), 1-27.

รวีวรรณ โปรยรุ่งโรจน์. (2550). มัคคุเทศก์. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.

วรรณพร วณิชชานุกร. (2540). นิเวศน์การท่องเที่ยว: การท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์. กรุงเทพฯ: การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.

สถาบันการท่องเที่ยวโดยชุมชน. (2555). บทบาทหน้าที่ของมัคคุเทศก์. ใน เอกสารประกอบการสัมมนาเชิงปฏิบัติการเพื่อเพิ่มขีดความสามารถในการบริหารจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชนอย่างยั่งยืน 27-29 มิถุนายน 2555 (น. 19-23).

สุรเชษฎ์ เชษฐมาส, นภวรรณ ฐานะกาญจน์, วันชัย อรุณประภารัตน์, สมเกียรติ สิงหวรวุฒิ, พิมพ์ลภัส

ขันหลวง, รติกร น่วมภักดี วันเพ็ญ คำหน้อย. (2545). แผนปฏิบัติการการจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ: รายงานสรุปย่อสำหรับผู้บริหาร. กรุงเทพฯ: คณะวนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

หทัยรัตน์ วัฒนพฤกษ์. (2545). ความรู้ความเข้าใจของมัคคุเทศก์เรื่องการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ และการนำไปเผยแพร่แก่นักท่องเที่ยว. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

อลงกรณ์ มีสุทธา และสมิต สัชฌุกร. (2539). การประเมินผลการปฏิบัติงาน: แนวความคิด หลักการ วิธีการและกระบวนการ. กรุงเทพฯ: ดวงกมลสมัย.

อัจฉรา นิยม และพิชาภพ พันธุ์แพ. (2559). การศึกษาศักยภาพของมัคคุเทศก์ในจังหวัดเชียงใหม่. วารสารมหาวิทยาลัยพายัพ, 26(1), 255-276.

อำนาจ รักษาพล. (2549). การประเมินประสิทธิภาพและประสิทธิผลการจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ โดยชุมชนเกาะยาวน้อย ตำบลเกาะยาวน้อย อำเภอเกาะยาว จังหวัดพังงา. วิทยานิพนธ์
ปริญญามหาบัณฑิต คณะวนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

อุษาวดี พูลพิพัฒน์. (2544). การทองเที่ยวแบบยั่งยืน: กรณีศึกษาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศโดยชุมชนในประเทศไทย. ใน การสัมมนาทางวิชาการครั้งที่ 1 (สาขาอุทยานและนันทนาการ) (น. 1-15). กรุงเทพ: คณะวนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

Fan, Y., Das, K.V., and Chen, Q. (2011). Neighborhood green, social support, physical activity, and stress: Assessing the cumulative impact. Health & Place, 17(6), 1202-1211.

Khanal, B.R. and Babar, J.T., (2007). Community based ecotourism for sustainable tourism development in the Mekong region. Policy Brief, 25(1), 1-8.

Luck, M. (2002). Looking into the Future of Ecotourism and Sustainable Tourism. Current Issues in Tourism, 5(3), 371-385.

Lynn, N.A., & Brown, R.D. (2003). Effects of recreational use impacts on hiking experiences in natural areas. Landscape and Urban Planning, 64(1-2), 77-93.

Mager, R.F. & Beach, K.M. (1967). Developing Vocational Instruction. Belmont: Fearon Publishing.

Muhammad, M.M., Abdullah. M.A, Abdelmohsen A.N., and Mohammad. N.A. (2017). Community-based ecotourism management for sustainable development of marine protected areas in Malaysia. Ocean & Coastal Management, 136, 104-112.