ปัจจัยที่มีผลต่อพฤติกรรมการท่องเที่ยวไทยวิถีใหม่ของนักท่องเที่ยวชาวเชียงใหม่
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) ศึกษาปัจจัยทางด้านการท่องเที่ยว และพฤติกรรมการท่องเที่ยวไทยวิถีใหม่ของนักท่องเที่ยวชาวเชียงใหม่ และ 2) ศึกษาปัจจัยส่วนบุคคล ปัจจัยด้านการท่องเที่ยวที่มีผลต่อพฤติกรรมการท่องเที่ยวไทยวิถีใหม่ของนักท่องเที่ยวชาวเชียงใหม่ ตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ นักท่องเที่ยวชาวเชียงใหม่ จำนวน 384 คน การวิเคราะห์ข้อมูลประกอบด้วย ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าที การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน
ผลวิจัยพบว่า นักท่องเที่ยวชาวเชียงใหม่ส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง สถานภาพโสด อายุระหว่าง 20 – 30 ปี การศึกษาในระดับปริญญาตรี เป็นลูกจ้างหรือพนักงานบริษัทเอกชน และ เดินทางท่องเที่ยว 1 - 5 ครั้งต่อปี มีรายได้ต่อเดือน 15,000 - 25,000 บาท มีระดับความคิดเห็นปัจจัยผลักดันการท่องเที่ยว มากที่สุด คือ ด้านแรงจูงใจ ส่วนระดับความสำคัญปัจจัยดึงดูดการท่องเที่ยวมากที่สุด คือ ปัจจัยด้านความปลอดภัย และระดับความสำคัญพฤติกรรมการท่องเที่ยวไทยวิถีใหม่ มากที่สุด คือ การให้ความสำคัญกับความปลอดภัย ส่วนปัจจัยส่วนบุคคลที่ส่งผลให้เกิดพฤติกรรมการท่องเที่ยวไทยวิถีใหม่ที่แตกต่างกัน คือ เพศ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ทั้งนี้ ปัจจัยการแสวงหาสิ่งใหม่ ปัจจัยด้านสถานที่ท่องเที่ยว เพศ และอาชีพ สามารถรวมกันพยากรณ์เป็นปัจจัยที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการท่องเที่ยวไทยวิถีใหม่ได้ร้อยละ 9.3 มีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์พหุคูณเท่ากับ 0.321
Downloads
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ชนพัฒน์ ช่วยครุฑ. (2563). ปัจจัยที่ส่งผลกระทบต่อพฤติกรรมการท่องเที่ยวของเยาวชนไทยหลังยุคโควิด 19. วารสารวิชาการและวิจัย มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. 10(3), 187-201.
ชนิสรา กุลสันติวงศ์. (2562). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจเดินทางท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวชาวไทย Generation Y. การค้นคว้าอิสระบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
เที่ยวเทรนด์ใหม่ สัมผัสที่มากกว่ามองเห็น. (2562, 19 กุมภาพันธ์). โพสต์ทูเดย์, สืบค้นเมื่อ 18 มกราคม 2565. https://www.posttoday.com/life/travel/580733
ธฤติมา อัญญะพรสุข. (2559). ปัจจัยและกระบวนการตัดสินใจเลือกเดินทางมาท่องเที่ยวประเทศไทยของนักท่องเที่ยววัยสูงอายุชาวยุโรป. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
นรพล เกตุทัต. (2556). แรงจูงใจการท่องเที่ยวและการแบ่งกลุ่มตลาดนักท่องเที่ยวชาวยุโรปที่เดินทางมาท่องเที่ยวกรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
บุญชม ศรีสะอาด. (2556). วิธีการทางสถิติสำหรับการวิจัย เล่ม 1 (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
บุญช่วย ค้ายาดี. (2564, 5 ตุลาคม). ปรับตัวรับท่องเที่ยวมิติใหม่. ไทยโพสต์, สืบค้นเมื่อ 15 มกราคม 2565. https://www.thaipost.net/main/detail/118763
บุญยิ่ง คงอาชาภัทร. (2564, 2 ตุลาคม). Neo Tourism - ท่องเที่ยวมิติใหม่ เจาะอินไซต์นักเดินทาง [วีดิโอไฟล์], สืบค้นเมื่อ 20 มกราคม 2565. https://www.facebook.com/neotourismth /videos/696841157942892
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2558). การจัดการด้านการตลาดอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: เฟิร์นข้าหลวง.
ผลวิจัยชี้คนไทยเลือกขับรถท่องเที่ยว เลี่ยงโควิด-19. (2563, 3 สิงหาคม). ฐานเศรษฐกิจ, สืบค้นเมื่อ 15 มกราคม 2565. www.thansettakij.com/content/motor/445958
พลอยจันทร์ สุขคง และวรรษชล คัวดรี้. (2564, 5 พฤศจิกายน). SHA คืออะไร รู้จักตราสัญลักษณ์ความปลอดภัยก่อนออกไปจิบสุดสัปดาห์นี้. The Standard, สืบค้นเมื่อ 20 มกราคม 2565. https://thestandard.co/about-sha-symbol/
พัชรียา แก้วชู. (2563). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมการท่องเที่ยว แบบ New normal หลังการแพร่ระบาดโควิด-19. การค้นคว้าอิสระบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
วัชรพงศ์ รติสุขพิมล. (2564, 1 ธันวาคม). Adventure Tourism ท่องเที่ยวแนวใหม่ที่กำลังมาแรง. ฐานเศรษฐกิจ, สืบค้นเมื่อ 18 มกราคม 2565. https://www.thansettakij.com /blogs/columnist/ 505090
Cochran, W. G. (1977). Sampling techniques (3rd ed.). New York: John Wiley & Sons.