การจัดการความรู้เพื่อพัฒนาธุรกิจกลุ่มตัดเย็บผ้าในชุมชนร่วมใจรักพัฒนา ซอยประชาร่วมใจ 66 แขวงทรายกองดินใต้ เขตคลองสามวา กรุงเทพมหานคร

ผู้แต่ง

  • กิตติกาญจน์ กาญจนะคูหะ อาจารย์ประจำสาขาวิชาการจัดการโรงแรม (หลักสูตรนานาชาติ) คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต
  • ชัยมงคล โฆษิตสุริยะพันธุ์ อาจารย์ประจำสาขาวิชาการจัดการท่องเที่ยว คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต
  • สกล เต่ากล่ำ อาจารย์ประจำสาขาวิชาการออกแบบแฟชั่น คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต
  • ไพริน ภู่ประดับ อาจารย์ประจำสาขาวิชาการออกแบบแฟชั่น คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต

คำสำคัญ:

การจัดการความรู้, การพัฒนาธุรกิจการตัดเย็บ, กลุ่มการตัดเย็บผ้า

บทคัดย่อ

                การวิจัยครั้งนี้ผู้วิจัยใช้ระเบียบวิธีการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสภาพกลุ่มตัดเย็บผ้าในชุมชนร่วมใจรักพัฒนา ซอยประชาร่วมใจ 66 แขวงทรายกองดินใต้ เขตคลองสามวา กรุงเทพมหานคร และ 2) เพื่อการจัดการความรู้สำหรับการจัดการธุรกิจกลุ่มการตัดเย็บผ้าในชุมชนร่วมใจรักพัฒนา ซอยประชาร่วมใจ 66 แขวงทรายกองดินใต้ เขตคลองสามวา กรุงเทพมหานคร ประชากรเป้าหมายที่ใช้ในการศึกษา ประกอบด้วย ผู้ทรงภูมิปัญญา ผู้รู้ ตัวแทนชุมชน ผู้นำชุมชน ตัวแทนอาจารย์จากทีมคณะผู้วิจัย ประชาชนในพื้นที่ของชุมชนร่วมใจรักพัฒนา ซอยประชาร่วมใจ 66 แขวงทรายกองดินใต้ เขตคลองสามวา กรุงเทพมหานคร จำนวน  20 คน ใช้แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง  แบบสนทนากลุ่มย่อย การจดบันทึก การสังเกต การบันทึกเสียงและภาพ การสัมภาษณ์และการสนทนากลุ่มเป็นเครื่องมือและวิธีการเก็บรวบรวมข้อมูล วิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา และข้อมูลเชิงปริมาณด้วยค่าสถิติเชิงบรรยาย ประกอบด้วยค่าความถี่ และค่าร้อยละ ผลการวิจัยพบว่ากลุ่มตัดเย็บผ้าในชุมชนร่วมใจรักพัฒนา ซอยประชาร่วมใจ 66 แขวงทรายกองดินใต้ เขตคลองสามวา กรุงเทพมหานคร มีสองกลุ่ม คือ กลุ่มที่ไม่มีความรู้และทักษะเกี่ยวกับงานผ้าและกลุ่มที่มีความรู้เบื้องต้นที่เกี่ยวข้องกับงานผ้าแต่มีความรู้และทักษะไม่เท่ากัน นอกจากนั้นพบว่ากลุ่มตัดเย็บยังขาดการจัดการความรู้เพื่อพัฒนาธุรกิจการตัดเย็บให้เกิดการสร้างสรรค์ผลงานที่มีมูลค่าเพิ่ม

เอกสารอ้างอิง

กมลพร สงมี. (2553). การถ่ายทอดความรู้ในการใช้สมุนไพรที่มีผลต่อการอนุรักษ์ความ หลากหลายทางชีวภาพและการพึ่งพาตนเอง (การค้นคว้าแบบอิสระปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, เชียงใหม่.

ชยุติ ผลชวนปัญโญ. (2553). การจัดการทรัพยากรธรรมชาติตามแนววัฒนธรรมชุมชน กรณีศึกษา บ้านแม่สาใหม่ ตำบลโป่งแยง อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่ (วิทยานิพนธ์ ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, เชียงใหม่.

ทรงศิริ สาประเสริฐ. (2552). ลักษณะการถ่ายทอดความรู้ของภูมิปัญญาชาวบ้าน (วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหิดล, กรุงเทพฯ.

บุญดี บุญญากิจ และคณะ. (2557). การจัดการ ความรู้จากทฤษฏีสู่การปฏิบัติ (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: จิรวัฒน์เอ็กซ์เพรส.

พรธิดา วิเชียรปัญญา. (2557). การจัดการความรู้: พื้นฐานและการประยุกต์ใช้. กรุงเทพฯ: เอ็กซเปอร์เน็ท.

พาขวัญ ลออสะอาด. (2548). ความสำเร็จในการนำแนวคิดการจัดการความรู้ปฏิบัติในองค์การ และผลของการจัดการความรู้ต่อบุคลากร (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, กรุงเทพฯ.

รัชพล ปัจพิบูลย์. (2558). กระบวนการถ่ายทอดวัฒนธรรมการทอผ้าของชาวไทยทรงดำ (วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, เชียงใหม่.

วรพจน์ พุ่มตระกูล. (2561). การจัดการองค์ความรู้ของชุมชนในเรื่องทรัพยากรธรรมชาติ (วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, เชียงใหม่.

วสันต์ ไทรแก้ว. (2550). การจัดการความรู้ในชุมชนเพื่อสนับสนุนการบริหารงานขององค์กร ปกครองส่วนท้องถิ่น กรณีศึกษาองค์การบริหารส่วนตำบลเขาพระ อำเภอพิปูน จังหวัดนครศรีธรรมราช (รายงานการศึกษาอิสระปริญญารัฐประศาสนศาสตร์มหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยขอนแก่น, ขอนแก่น.

วิจารณ์ พาณิช. (2545). องค์การแห่งการเรียนรู้และการจัดการความรู้. เอกสารบรรยายในหลักสูตร “การบริหารงานภาครัฐ และกฎหมายมหาชน” รุ่นที่ 1 สถาบันพระปกเกล้า 11 พฤษภาคม 2545.

วิจารณ์ พาณิช. (2547). การจัดการความรู้คืออะไร ไม่ทำ–ไม่รู้. เอกสารประกอบการบรรยายในการประชุมวิชาการ พรพ. ครั้งที่ 5 เรื่อง การจัดการความรู้เพื่อคุณภาพที่สมดุล 17 มีนาคม 2547 ณ ศูนย์การประชุมอิมแพ็ค เมืองทองธานี. สถาบันส่งเสริมการจัดการความรู้เพื่อสังคม (สคส.).

สุกัญญา รัศมีธรรมโชติ. (2559). แนวทางการพัฒนาศักยภาพมนุษย์ด้วย Competency Based Learning. กรุงเทพฯ: ศิริวัฒนา อินเตอร์พริ้นท์.

สุธาลี โนมูล. (2554). กระบวนการถ่ายทอดความรู้และประสบการณ์ด้านการเกษตรบนที่สูงอย่าง ยั่งยืน กรณีศึกษาชุมชนม้งบ้านสันเกี๊ยะ ตำบลแม่นะ อำเภอเชียงดาว จังหวัด เชียงใหม่ (การค้นคว้าแบบอิสระ หลักสูตรปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, เชียงใหม่.

อรศรี งามวิทยาพงศ์. (2559). กระบวนการเรียนรู้ในสังคมไทยและการเปลี่ยนแปลง: จากยุคชุมชน ถึงยุคพัฒนาความทันสมัย. กรุงเทพฯ: วิทยาลัยการจัดการทางสังคม.

อรทัย จิตไธสง. (2554). การถ่ายทอดภูมิปัญญาชาวบ้านในการพึ่งพาทรัพยากรธรรมชาติเชิง ธุรกิจชุมชน: กรณีศึกษาบ้านสุขสมบูรณ์ ตำบลหนองเสาเล้า อำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่น(การค้นคว้าแบบอิสระปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, เชียงใหม่.

Kemmis, S., & McTaggart, R. (1992). The Action Research Planner (3rd ed). Victoria: Deakin University Press.

Marquardt, M.J. (1996). Building the learning organization: A systems approach to quantum improvement and global success. New York: McGraw-Hill.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2020-10-22

รูปแบบการอ้างอิง

กาญจนะคูหะ ก., โฆษิตสุริยะพันธุ์ ช., เต่ากล่ำ ส., & ภู่ประดับ ไ. (2020). การจัดการความรู้เพื่อพัฒนาธุรกิจกลุ่มตัดเย็บผ้าในชุมชนร่วมใจรักพัฒนา ซอยประชาร่วมใจ 66 แขวงทรายกองดินใต้ เขตคลองสามวา กรุงเทพมหานคร. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย, 15(54), 1–12. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/researchjournal-lru/article/view/243061

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย