ขีดความสามารถในการรองรับได้ด้านสิ่งแวดล้อมของแหล่งท่องเที่ยวชุมชนย่านเมืองเก่าภูเก็ต

ผู้แต่ง

  • จรรยวรรธ สุธรรมา นักวิชาการอิสระ
  • จิตศักดิ์ พุฒจร อาจารย์ประจำสาขาวิชาการจัดการการท่องเที่ยว คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยศิลปากร
  • พิชญ์ จิตต์ภักดี อาจารย์ประจำหลักสูตรรัฐประศาสนศาสตร์ วิทยาลัยบริหารศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้
  • ธนวรรษ ดอกจันทร์ อาจารย์ประจำสาขาวิชาการท่องเที่ยวและการโรงแรม คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม

คำสำคัญ:

ขีดความสามารถในการรองรับการท่องเที่ยว, สิ่งแวดล้อม, การมีส่วนร่วม, ท่องเที่ยวยั่งยืน

บทคัดย่อ

                งานวิจัยขีดความสามารถในการรองรับได้ด้านสิ่งแวดล้อมของแหล่งท่องเที่ยวชุมชนย่านเมืองเก่าภูเก็ต มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาขีดความสามารถในการรองรับได้ด้านสิ่งแวดล้อมของแหล่งท่องเที่ยว ย่านชุมชนเมืองเก่าภูเก็ต และกำหนดมาตรการในการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเพื่อนำไปสู่การท่องเที่ยวที่ยั่งยืน โดยใช้การวิจัยแบบผสมผสาน ทำการศึกษาด้วยการสัมภาษณ์ การประชุมกลุ่ม การสังเกต การใช้แบบสอบถาม และการสำรวจประเมิน จากผู้นำและสมาชิกในชุมชน บุคลากรขององค์กรทั้งภาครัฐและภาคเอกชน การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพ ด้วยการวิเคราะห์เชิงเนื้อหาและการวิเคราะห์เชิงปริมาณ ด้วยค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ผลการศึกษาพบว่า ปัญหาปริมาณขยะอยู่ในระดับเกินขีดความสามารถในการรองรับ ชุมชนมีปริมาณขยะมากกว่า 0.8 กิโลกรัมต่อคนต่อวัน คุณภาพน้ำประปาภายในชุมชนค่อนข้างไม่สะอาด และปัญหาการควบคุมเสียงในพื้นที่สาธารณะโดยเฉพาะในช่วงเปิดหลาดใหญ่ถนนคนเดิน มาตรการที่ชุมชนมีการขับเคลื่อนดำเนินการ 1) การลดปริมาณขยะ สร้างความร่วมมือลดการใช้วัสดุที่ก่อให้เกิดขยะ ใช้วัสดุใช้ซ้ำหรือวัสดุภาชนะจากธรรมชาติ โดยเฉพาะในช่วงการเปิดหลาดใหญ่ และมีการสร้างความร่วมมือกับเทศบาลในการจัดการขยะอย่างเป็นระบบ และ 2) การปัญหาคุณภาพน้ำ สร้างความร่วมมือกับทางเทศบาลนครภูเก็ต และสำนักงานสาธารณสุขจังหวัด ช่วยแก้ไขปัญหาด้านคุณภาพน้ำประปา

เอกสารอ้างอิง

กรมพัฒนาชุมชน. (2562, 30 ตุลาคม). การจัดประเภทชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถี. สืบค้นจาก https://cep.cdd.go.th/otop-นวัตวิถี/การจัดประเภทชุมชนท่องเที่ยว.

กิตติ อริยานน์. (2548). การวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวที่ยั่งยืน กรณีศึกษาอุทยานสิ่งแวดล้อมนานาชาติสิรินธร ตำบลชะอำ อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหิดล, นครปฐม.

จิราภา ปราเดรา ดิเอส, พรรณนิภา ดอกไม้งาน, ปเนต มโนมัยวิบูลย์, ชัชชญา ยอดสุวรรณ และอภิสม อินทรลาวัลย์. (2561). มองรู้ ดูออก บอกต่อ การจัดทำชุดความรู้และกระบวนการจัดการความรู้เพื่อพัฒนาเทคนิค การปฏิบัติงานของ อพท. ตามแนวทางของหลักเกณฑ์ GSTC (Global Sustainable Tourism Criteria). กรุงเทพฯ: บริษัท ภูมิปัญญาไทยพัฒนา จำกัด.

บัณฑร อ่อนดำ. (2536). กระบวนการปรับปรุง และพัฒนากลุ่มองค์กรประชาชนเชียงใหม่. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

วรินทร์ สังข์ทอง และอารีย์ฏา ถิรสัตยาพิทักษ์. (2562). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดการท่องเที่ยวอย่ำงยั่งยืน: กรณีศึกษาย่านเมืองเก่าภูเก็ต. วารสารการการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ, 15(1), 10-21.

วิภาดา ศุภรัฐปรีชา. (2553). ผลกระทบจากการท่องเที่ยวต่อสังคมและวัฒนธรรมในชุมชนวัดเกต เชียงใหม่. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

เทียมสูรย์ สิริศรีศักดิ์ และกฤษณะ แพทย์จะเกร็ง. (2561). ปริทัศน์สถานภาพความรู้ เรื่องความเหลื่อมล้ำในเมืองท่องเที่ยว. วารสารสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา, 44(1). 41-46.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2021-10-12

รูปแบบการอ้างอิง

สุธรรมา จ., พุฒจร จ., จิตต์ภักดี พ., & ดอกจันทร์ ธ. (2021). ขีดความสามารถในการรองรับได้ด้านสิ่งแวดล้อมของแหล่งท่องเที่ยวชุมชนย่านเมืองเก่าภูเก็ต. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย, 16(58), 58–67. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/researchjournal-lru/article/view/249683

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย