สภาพปัญหาและแนวทางในการเรียนการสอนเพื่อพัฒนาทักษะการฟังและการพูดภาษาจีนของนักศึกษามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาสภาพปัญหาในการฟังและการพูดภาษาจีนของนักศึกษา และ 2. ศึกษาแนวทางในการจัดการเรียนการสอนเพื่อพัฒนาทักษะดังกล่าวของนักศึกษามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย กลุ่มเป้าหมาย ได้แก่ นักศึกษาชั้นปีที่ 1 วิชาเอกภาษาจีนเพื่อการสื่อสาร คณะศิลปศาสตร์ จำนวน 37 คน ได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบสัมภาษณ์รายบุคคลเกี่ยวกับสภาพปัญหาด้านการฟังและการพูด และการสนทนากลุ่มเกี่ยวกับ แนวทางการจัดการเรียนการสอน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหาและสรุปเป็นประเด็นสำคัญ ผลจากการศึกษาพบว่า
1. สภาพปัญหาด้านทักษะการฟัง มีทั้งปัญหาที่เกิดจากตัวผู้เรียน ปัญหาจากสื่อการเรียนรู้ ปัญหาจากสภาพแวดล้อมในการเรียน และปัญหาจากตัวผู้สอน สภาพปัญหาด้านทักษะการพูด พบว่ามีปัญหาที่เกิดจากตัวผู้เรียน ตัวผู้สอน และรูปแบบการสอน
2. แนวทางในการเรียนการสอนเพื่อพัฒนาทักษะการฟังและการพูดภาษาจีนนักศึกษาได้มีการเสนอแนะแนวทางไว้ ได้แก่ 1) การเรียนจากสื่อที่ใช้จริง เช่น ซีรีส์ เพลง และแอปพลิเคชัน 2) การจัดการเรียนรู้เน้นสถานการณ์จริง เช่น การจำลองบทสนทนา ในชีวิตประจำวัน จัดกิจกรรมกลุ่มพูดคุยแบบไม่กดดัน เช่น การแสดงบทบาทสมมติ และเกมจับคู่ประโยค 3) บรรยากาศการเรียนไม่กดดันและผู้สอนสอนอย่างสนุก 4) แรงจูงใจภายใน เช่น ความชอบและเป้าหมายในอนาคต แรงจูงใจและปัจจัยส่งเสริมการเรียนรู้ และ 5) เพื่อนและสภาพแวดล้อมในห้องเรียน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. บทความที่ลงตีพิมพ์ทุกเรื่องได้รับการตรวจทางวิชาการโดยผู้ประเมินอิสระ ผู้ทรงคุณวุฒิ (Peer Review) สาขาที่เกี่ยวข้อง อย่างน้อย 3 ท่าน ในรูปแบบ Double blind review
2. ข้อคิดเห็นใด ๆ ของบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม นี้เป็นของผู้เขียน คณะผู้จัดทำวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย
3. กองบรรณาธิการวารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม ไม่สงวนสิทธิ์การคัดลอกแต่ให้อ้างอิงแสดงที่มา
เอกสารอ้างอิง
จักรดาว โพธิแสน และ ศันสนีย์พร ภูพันนา. (2564). การศึกษาสภาพปัญหาการเรียนการสอนภาษาจีนของนักศึกษาสาขาวิชาการสอนภาษาจีน มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏร้อยเอ็ด, 15(1), 110–121. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/reru/article/view/241446/168765
ณัฐฐา สววิบูลย์. (2554). สภาพและปัญหาการจัดการเรียนการสอนรายวิชา INT212 (การออกแบบภายใน 2) สาขาวิชาการออกแบบภายใน คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิตที่ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยศรีปทุม.
ธัญญารัตน์ มะลาศรี และ Wei Jingru. (2560). การจัดการเรียนการสอนเพื่อพัฒนาทักษะการฟังและการพูดภาษาจีนสำหรับผู้เรียนชาวไทย. วารสารวิจัยราชภัฏกรุงเก่า, 4(3), 79–87. https://so01.tci-thaijo.org/index.php/rdi-aru/article/view/144223/106695
ปัญญา วรรณชัย. (2553). ความสามารถด้านการฟัง-พูดภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ที่ได้รับการสอนโดยรูปแบบการสอนทางตรง [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิตที่ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ภัทรปภา ทองแท่งใหญ่ และ อารดี เก้าเอี้ยน. (2566). การศึกษาสภาพปัญหาและความต้องการในการเสริมสร้างความสามารถทางการพูดภาษาจีนสำหรับนักศึกษาปริญญาตรี. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 21(1), 265–277. http://so05.tci-thaijo.org/index.php/suedureasearchjournal/article/view/273326
วิไลลักษณ์ บุญประเสริฐ, ชาติชาย ม่วงปฐม, จุฬามาศ จันทร์ศรีสุคต และ สมยศ ชิดมงคล. (2562). การพัฒนายุทธศาสตร์การจัดการการเรียนรู้โดยใช้ทฤษฎีสร้างความรู้ด้วยตนเองเชิงสังคมของวีก็อทสกี้และแนวคิดความรู้ความเข้าใจเชิงสร้างสรรค์เพื่อส่งเสริมความสามารถในการเขียนภาษาไทยเชิงสร้างสรรค์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6. วารสารบัณฑิตศึกษา, 16(75), 187–196.
สุรีพร ไตรจันทร์. (2557). สภาพปัญหาการเรียนการสอนภาษาจีนในประเทศไทยยุคปัจจุบันของนักเรียนระดับอาชีวศึกษา. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยปทุมธานี, 6(2), 195–199.
สุวรรณ เลียงหิรัญถาวร. (2556). การศึกษาสภาพการจัดการเรียนการสอนภาษาจีนในระดับมัธยมศึกษาตอนปลายของโรงเรียนในจังหวัดเชียงใหม่. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้, 1(2), 43–59. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/liberalartsjournal/article/view/95611/
หวาง เทียนสง. (2561). ปัญหาการเรียนภาษาจีนของนักศึกษาที่เรียนรายวิชา 1573107 ภาษาจีนสำหรับการบริการด้านการบิน 4 มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์. วารสารช่อพะยอม, 29(2), 123–137.
