การจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชน ตลาดจีนบ้านชากแง้ว อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี

Authors

  • ชวลีย์ ณ ถลาง สาขาการจัดการการท่องเที่ยวและโรงแรม วิทยาลัยการจัดการ มหาวิทยาลัยพะเยา
  • ผกามาศ ชัยรัตน์ สาขาการจัดการการท่องเที่ยวและโรงแรม วิทยาลัยการจัดการ มหาวิทยาลัยพะเยา
  • เกริกกิต ชัยรัตน์ สาขาการจัดการการท่องเที่ยวและโรงแรม วิทยาลัยการจัดการ มหาวิทยาลัยพะเยา

Keywords:

การท่องเที่ยวชุมชน, การมีส่วนร่วมของชุมชน, ตลาดจีนบ้านชากแง้ว

Abstract

          การศึกษาวิจัย การจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชนตลาดจีนบ้านชากแง้ว อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาศักยภาพการจัดการการท่องเที่ยวชุมชนตลาดจีนบ้านชากแง้ว และ 2) เพื่อหาแนวทางในการส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชนตลาดจีนบ้านชากแง้ว เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้วิธีการสัมภาษณ์เชิงลึกจากผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องในการจัดการท่องเที่ยวตลาดจีนบ้านชากแง้ว ได้แก่ ภาครัฐ 5 คน ผู้ประกอบการร้านค้า 10 คน คณะกรรมการในชุมชน 5 คน รวมทั้งหมดจำนวน 20 คน การสัมภาษณ์เชิงลึกจากผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องในการจัดการท่องเที่ยวเพื่อนำข้อมูลมาวิเคราะห์ความสำคัญที่ปรากฏในบทสัมภาษณ์ และนำข้อมูลที่ได้จากการสัมภาษณ์มาจัดความสำคัญและสรุปตามประเด็นสำคัญ โดยผู้วิจัยใช้การตรวจสอบข้อมูลแบบสามเส้า

          ผลการวิจัยพบว่า การท่องเที่ยวโดยชุมชนจีนบ้านชากแง้ว เป็นการท่องเที่ยวที่ตอบวัตถุประสงค์ของนักท่องเที่ยว ส่วนใหญ่นักท่องเที่ยวเดินทางท่องเที่ยวเพื่อพักผ่อน ตลาดแห่งนี้เปิดวันเดียวคือวันเสาร์ ตลาดจีนบ้านชากแง้วถือว่ามีความโดดเด่นมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ในด้านการจัดตกแต่งสถานที่ ด้านการแต่งกาย ด้านอาหารและเครื่องดื่ม บ้านไม้เก่าและวัฒนธรรมต่างๆ นอกจากตลาดจะอยู่ในชุมชนแล้ว ยังมีศาลเจ้าแม่ทับทิมที่ให้นักท่องเที่ยวได้ไปกราบไหว้สักการะขอพร มีงานประจำปีคือเทศกาลวันไหว้พระจันทร์ ชุมชนให้ความสำคัญมากและยึดถือกันมาตั้งแต่บรรพบุรุษ ชุมชนเปิดโอกาสให้นักท่องเที่ยวเข้ามาชมและเข้ามาสัมผัสความเป็นอยู่ เรียนรู้วิถีชีวิตคนในชุมชน นักท่องเที่ยวชื่นชอบความเป็นเอกลักษณ์ของชุมชนแห่งนี้ ชุมชนยังคงต้องอนุรักษ์และรักษาไว้ ส่วนด้านการพัฒนาคุณภาพชีวิตและเศรษฐกิจของชุมชนนั้น การท่องเที่ยวยังสร้างประโยชน์ให้กับชุมชนเป็นอย่างมาก ทำให้ชุมชนมีรายได้จากการท่องเที่ยวเพิ่มขึ้น จากการจำหน่ายสินค้าที่ระลึก อาหารและเครื่องดื่ม ชุมชนมีส่วนร่วมในการจัดการพื้นที่แหล่งท่องเที่ยวทุกด้าน เช่น ร้านค้า ที่นั่งพักของนักท่องเที่ยว ที่จอดรถ ห้องน้ำที่จัดไว้บริการแก่นักท่องเที่ยว สถานที่ให้ข้อมูลข่าวสาร รวมถึงความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สินของนักท่องเที่ยว สิ่งอำนวยความสะดวกเพื่อรองรับนักท่องเที่ยว สิ่งเหล่านี้จะสามารถดึงดูดนักท่องเที่ยวให้มาท่องเที่ยวมากขึ้นจะทำให้ตลาดจีนแห่งนี้อยู่คู่ชุมชนอย่างยั่งยืนตลอดไป

Downloads

Download data is not yet available.

References

กาญจนา แสงลิมสุวรรณ และศรันยา แสงลิ้มสุวรรณ. (2555). การท่องเที่ยวเชิงมรดกวัฒนธรรมอย่างยั่งยืน. วารสารนักบริหาร. ปีที่ 32 ฉบับที่ 4. หน้า 139-146,
มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
กรมท่องเที่ยว. (2559). สรุปรายได้และค่าใช้จ่ายการท่องเที่ยวจากนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติที่เดินทางเข้าประเทศไทยปี 2558, สืบค้นเมื่อ 24 ตุลาคม 2561,เข้าถึงได้จาก
www.tourism.go.th
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2557). นโยบายด้านการท่องเที่ยว.สืบค้นเมื่อ 20 ตุลาคม 2562. เข้าถึงได้จาก www.mots.go.th.
ชายชาญ ปฐมกาญจนา และนรินทร์ สังข์รักษา. (2558). แนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมแบบมีส่วนร่วมของชุมชนตลาดบางหลวง อำเภอบางเลน จังหวัด
นครปฐม. หลักสูตรปริญญาศึกษาศาสตร์มหาบัญัณฑิต. สาสขาบริหารการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์มหาวิทลัยศิลปากร.
ชาย โพธิ์สิตา .(2554). ศาสตร์และศิลป์แห่งการวิจัยเชิงคุณภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: อมรินทร์.
ดรรชนี เอมพันธุ์. (2550). การพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนและการจัดกิจกรรมโฮมสเตย์. กรุงเทพฯ: สานักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
วีระพล ทองมา. (2559). การท่องเที่ยวโดยชุมชน (Community Based Tourism: CBT) สำหรับการพัฒนาคุณภาพชีวิตของชุมชนในเขตที่ดินป่าไม้. สืบค้นเมื่อ 24
สิงหาคม 2559, เข้าถึงได้จาก www.dnp.go.th
รุ้งนภา ด้วงทอง. (2554). ศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของตลาดเก่า 119 ปี เจ็ดเสมียน ตำบลเจ็ด
เสมียน อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี. หลักสูตรปริญญาศิลปศาสตร์มหาบัณฑิต.สาขาวิชาการจัดการภาครัฐและเอกชน. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
รัฐนันท์ พงศ์วิริทธิ์ธร และภาคภูมิ ภัควิภาส. (2556). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมชนเผ่าเพื่อความยั่งยืน. คณะบริหารธุรกิจและศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัย
เทคโนโลยีราชมงคลพายัพ เชียงใหม่.
เทิดชาย ช่วยบำรุง. (2552). บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกับการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนบนฐานแนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง. กรุงเทพฯ: สานักพิมพ์คณะ
รัฐมนตรีและราชกิจจานุเบกษา.
แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ ฉบับที่ 2 พ.ศ. (2560-2564). วิสัยทัศน์การท่องเที่ยวไทย พ.ศ.2579. (วิสัยทัศน์ 20 ปี). คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ
สืบค้นเมื่อ 1 พฤศจิกายน 2562 เข้าถึงได้จาก https://www.thai-garman-cooperation.info.
สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2560) แผนพัฒนาการท่องเที่ยว ฉบับที่ 2 ปีพ.ศ. 2560-2564
สำนักงานกิจการโรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก สืบค้นเมื่อ 18 พฤศจิกายน 2562 เข้าถึงได้จาก https://www.dot.go.th
สุภางค์ จันทวานิช. (2554). การวิเคราะห์ข้อมูลในการวิจัยเชิงคุณภาพ. กรุงเทพฯ: พิมพ์ครั้งที่ 10. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สถาบันการท่องเที่ยวโดยชุมชน. (2560). ประโยชน์ที่ชุมชนได้รับ. สืบค้นเมื่อ 15 ตุลาคม 2562. เข้าถึงได้จาก www.cbt-i.or.th
Dickman, S. (1996). Tourism: An Introductory Text. (2nd ed). Sydney: Hodder Education.
Kotler, P. (2000). Marketing Management: Analysis, Planning, Implementation, And Control (10th ed.). New Jersey: Prentice Hall.

Downloads

Published

2020-06-30

Issue

Section

บทความวิจัย