แนวทางการพัฒนาความเป็นองค์การนวัตกรรมของศาลยุติธรรม ในสังกัดสำนักศาลยุติธรรมประจำภาค 7
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ระดับปัจจัยด้านภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลง การจัดการความรู้ วัฒนธรรมองค์กร และความเป็นองค์การนวัตกรรมของศาลยุติธรรมในสังกัดสำนักศาลยุติธรรมประจำภาค 7 2) ปัจจัยด้านภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลง การจัดการความรู้ วัฒนธรรมองค์กรที่ส่งผลต่อความเป็นองค์การนวัตกรรมของศาลยุติธรรมในสังกัดสำนักศาลยุติธรรมประจำภาค 7 3) แนวทางการพัฒนาองค์การนวัตกรรมของศาลยุติธรรมในสังกัดสำนักศาลยุติธรรมประจำภาค 7 โดยใช้วิธีการวิจัยแบบผสมผสาน ตัวอย่างในการวิจัย คือ บุคลากรศาลยุติธรรมในสังกัดสำนักศาลยุติธรรมประจำภาค 7 จำนวน 270 คน ใช้วิธีสุ่มแบบแบ่งชั้นภูมิ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถามที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น ซึ่งผ่านการทดสอบความตรงเชิงเนื้อหาและความเที่ยงในระดับที่ยอมรับได้ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลประกอบด้วย ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ ส่วนการวิจัยเชิงคุณภาพ รวบรวมข้อมูลโดยการสัมภาษณ์ จำนวน 5 คน โดยการเลือกแบบเจาะจง และวิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัย พบว่า 1) ระดับวัฒนธรรมองค์กรในภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด ส่วนภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลง การจัดการความรู้ และองค์กรนวัตกรรม ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก 2) ปัจจัยที่ส่งผลต่อความเป็นองค์การนวัตกรรมของศาลยุติธรรมในสังกัดสำนักศาลยุติธรรมประจำภาค 7 ประกอบด้วย การจัดการความรู้ วัฒนธรรมองค์กร และภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลง 3) แนวทาง การพัฒนาองค์การนวัตกรรมของศาลยุติธรรมในสังกัดสำนักศาลยุติธรรมประจำภาค 7 โดยผู้นำควรส่งเสริมการเรียนรู้และความคิดสร้างสรรค์ สนับสนุนผู้ใต้บังคับบัญชา ส่งเสริมการจัดการความรู้ให้เป็นระบบ มีความเข้าใจในกระบวนการนวัตกรรมและสนับสนุนให้มีการร่วมมือการทำงานเป็นทีม
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กฤษณะ ดาราเรือง. (2559). การรับรู้ระดับบุคคลด้านวัฒนธรรมองค์การและการจัดการความรู้ที่มีอิทธิพลต่อนวัตกรรมของกลุ่มบริษัท KTIS. วารสารสมาคมนักวิจัย, 21(2), 58-68.
ชารวี บุตรบำรุง, ธนสุวิทย์ ทับหิรัญรักษ์ และสมภูมิ แสวงกุล. (2556). อิทธิพลของภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลง การจัดการความรู้และนวัตกรรมที่มีต่อผลการดำเนินงานของธนาคารพาณิชย์. วารสารสมาคมนักวิจัย, 18(3), 80-90.
ฐิติมา พูลเพชร, วิโรจน์ เจษฎาลักษณ์ และจันทนา แสนสุข. (2561). การสร้างวัฒนธรรมนวัตกรรมในองค์การ : ปัจจัยเชิงสาเหตุและผลลัพธ์. วารสารวิชาการศิลปศาสตร์ประยุกต์, 11(2), 127-141.
ดุสิต รสานนท์. (2560). แนวทางการพัฒนานวัตกรรมเพื่อความยั่งยืนขององค์กรธุรกิจส่งออกไทย. พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยนเรศวร.
นันธิดา จันทร์ศิริ. (2560). ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงในการบริหารการเปลี่ยนแปลง เพื่อสร้างสรรค์นวัตกรรมภายในองค์กร. สารนิพนธ์สำนักวิชารัฐศาสตร์และนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์.
วรธรรม พงษ์สีชมพู, อรจรีย์ ณ ตะกั่วทุ่ง และวรรณี แกมเกตุ. (2558). อิทธิพลของการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศขององค์กรรัฐวิสาหกิจที่มีต่อการเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้และองค์กรแห่งนวัตกรรม. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศจีพรรณ แสงอ่อน, กฤษณะ ดาราเรือง และสมเดช สิทธิพงศ์พิทยา. (2560). สมรรถนะทางนวัตกรรมของเทศบาลในจังหวัดสมุทรปราการ. นครสวรรค์: มหาวิทยาลัยเจ้าพระยา.
อรพรรณ คงมาลัย. (2561). บทบาทของนวัตกรรมองค์กร สมรรถนะเชิงนวัตกรรม และการถ่ายโอนความรู้ต่อนวัตกรรมของธนาคารพาณิชย์ในยุคเศรษฐกิจดิจิทัล. วิทยาลัยนวัตกรรม มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
Bass, M. B. & Avolio, B. J. (1994). Improving organizational effectiveness through transformational leadership. Thousand Oaks: Sage.
Daft, R.L. (2001). Essentials of Organization: Theory and Design. Ohio: South-Western College.
Kambiz, A. & Aslan, A. (2014). Investigation on the Impact of Organizational Culture on Organization Innovation. Journal of Management Policies and Practices, 2(2), 1-10.
______. (2015). The Impact of Knowledge Management on Organizational Innovation: An Empirical Study. Asian Social Science, 11(23).
Marquardt, M.J. (1996). Building The Learning Organization: A Systems Approach to Quantum improvement and Global Success. New York: McGraw – Hill.
OECD/Eurostat. (2018). Oslo Manual 2018: Guidelines for Collecting, Reporting and Using Data on Innovation (4th ed.). The Measurement of Scientific, Technological and Innovation Activities, OECD Publishing, Paris/Eurostat, Luxembourg.
