Quality of Islamic private schools in Pattani Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This study aims to examine the relationships between the academic leadership of school administrators, learner-centered teaching management, and the enhancement of the academic atmosphere in schools, all of which influence the effectiveness of Islamic private schools in Pattani Province. The research employed a quantitative approach, with a sample comprising 351 teachers and administrators from Islamic private schools in Pattani Province. Simple random sampling was utilized. The research instrument was a questionnaire, and data were analyzed using descriptive statistics to explore respondents' demographic information, hierarchical multiple regression to examine the factors influencing various variables, and bivariate correlation analysis to assess the relationships between observed and latent variables using specialized software. The findings revealed that a confirmatory factor analysis of four latent variables, namely, 1) the academic leadership of administrators, 2) learner-centered teaching management, 3) the enhancement of schools’ academic atmosphere, and 4) school effectiveness, demonstrated structural validity and alignment with empirical data. The analysis indicated that the variables examined showed no high inter-correlations. The strongest correlation with school effectiveness was found to be the academic leadership of administrators, with a positive correlation coefficient of 0.85 at a statistical significance level of .01. This was followed by learner-centered teaching management, with a positive correlation coefficient of 0.65 at a statistical significance level of .01, and the enhancement of schools’ academic atmosphere, with a positive correlation coefficient of 0.53 at a statistical significance level of .01. Collectively, these variables explained 90.70 percent of the variance in school effectiveness, which is considered highly robust. This finding underscores the critical role of academic leadership, learner-centered teaching management, and the enhancement of the academic atmosphere in driving school effectiveness
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
เกตุสุดา กิ้งการจร. (2560). ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 4 สระบุรี. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. ปทุมธานี: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
เกตุอัมพร มียิ่ง และสินธะวา คามดิษฐ์. (2560). ปัจจัยภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อคุณภาพการจัดการเรียนรู้ของครูโรงเรียนเอกชน สังกัดมูลนิธิแห่งสภาคริสตจักรในประเทศไทย. สุทธิปริทัศน์, 31(4), 234-244.
จตุรภัทร ประทุม. (2559). ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิผลสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 27. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต. ชลบุรี:มหาวิทยาลัยบูรพา.
จริยาภรณ์ พรหมมิ. (2559). ปัจจัยภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุพรรณบุรี เขต 3. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตร์มหาบัณฑิต. ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.
จิราพร หมวดเพชร. (2558). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำของผู้บริหารโรงเรียนกับประสิทธิผลของโรงเรียนเอกชน จังหวัดสงขลา. ใน การประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติครั้งที่ 6. สงขลา: มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
ดียาอุดดีน กูนา, นวรัตน์ ไวชมภู และนิรันดร์ จุลทรัพย์. (2567). แนวทางการบริหารงานวิชาการโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลาม สังกัดสำนักงานคณะกรรมการ ส่งเสริมการศึกษาเอกชน อำเภอยะรัง จังหวัดปัตตานี. วารสารวิชาการสถาบัน พัฒนาพระวิทยากร, 7(2), 246-259.
ธนัทพงษ์ วังทะพันธ์. (2564). บรรยากาศองค์กรที่ส่งผลต่อความเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานครพนม.ปริญญา ครุศาสตรมหาบัณฑิต. สกลนคร: มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
บุญพา พรหมณะ. (2559). ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุราษฎร์ธานีเขต 1. วิทยานิพนธ์ครุศาสตร์ มหาบัณฑิต. นครศรีธรรมราช: มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช.
รุชดี สันนะกิจ. (2559). ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารโรงเรียนที่ส่งผลต่อการเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ของโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลาม สังกัดสำนักงานการศึกษา เอกชน จังหวัดสงขลา. วิทยานิพนธ์ศึกษามหาบัณฑิต. สงขลา: มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.(2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2579. กรุงเทพฯ: บริษัท พริกหวานกราฟฟิค จำกัด.
สุขฤทัย จันทร์ทรงกรด. (2558). ภาวะผู้นำทางวิซาการของผู้บริหารสถานศึกษาในจังหวัดจันทบุรี สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 17. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยบูรพา.
อัศนีย์ สุกิจใจ. (2560). ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษา. วารสารวิจัยพุทธศาสตร์, 3(1), 23-35.
อาภรณ์ ใจเที่ยง. (2550). หลักการสอน. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ: โอ.เอส.พริ้นติ้งเฮาส์
Agbo, A. A. (2010). Cronbach's alpha: Review of limitations and associated recommendations. Journal of Psychology in Africa, 20(2), 233-239.
Best, E. (1970). I Peter and the Gospel Tradition. New Testament Studies, 16(2), 95-113.
Bonwell & Eison. (1991). Bonwell, C. C., and Eison, J. A. (1991). Active learning: Creating excitement in the classroom. ERIC Digests (ED340272, pp. 1-4). George Washington University, Washington D. C.: ERIC Clearinghouse on HigherEducation.
Hair, J. F., Risher, J. J., Sarstedt, M., & Ringle, C. M. (2019). When to use and how to report the results of PLS-SEM. European business review, 31(1), 2-24.
Hoy, W. & Miskel, C. (2001). Educational Administration: Theory, Research and Practice (6th ed). New York, NY: McGraw-Hill.
Lunenburg, F. C., & Ornstein, A. (2021). Educational administration: Concepts and practices. Sage Publications.
McEwan, P. J. (2024). The potential impact of vouchers. K-12 Education Finance. Routledge.
Rahman, I. (2002). Oxidative stress, transcription factors and chromatin remodeling in lung inflammation. Biochemical pharmacology, 64(5-6), 935-942.
Rich, P., & Owens, A. (2023). Neighborhood–School structures: A new approach to the joint study of social contexts. Annual review of sociology, 49(1), 297-317.
