การแก้ไขความไม่ยึดหยุ่นของระบบการระงับข้อพิพาท และขอบเขตอานาจของศาลกฎหมายทะเลระหว่างประเทศ ในการให้ความเห็นแนะนาในความตกลง BBNJ : ถอดบทเรียนจากมโนทัศน์ “ความยึดหยุ่น” ของโยชิฟูมิ ทานากะ

บทคัดย่อ

บทความนี้มุ่งศึกษาสาระสาคัญและข้อจำกัดของระบบการระงับข้อพิพาทและขอบเขตอำนาจศาลกฎหมายทะเลระหว่างประเทศในการให้ความเห็นเชิงแนะนาในความตกลง BBNJ โดยเป็นการศึกษาข้อจำกัดและแนวทางแก้ไขปัญหาที่อาจเกิดจากการตีความและการใช้บทบัญญัติใน 2 ประเด็นหลัก ได้แก่ 1. ปัญหาเกี่ยวกับกระบวนการระงับข้อพิพาททางเทคนิค และ 2. ปัญหาในเรื่องขอบเขตอำนาจของศาลกฎหมายทะเลระหว่างประเทศในการให้ความเห็นเชิงแนะนำ ซึ่งศึกษาแนวทางการแก้ไขปัญหาดังกล่าวผ่านมโนทัศน์ “ความยึดหยุ่น” (Resilience) ที่พัฒนาขึ้น โดยศาสตราจารย์ โยชิฟูมิ ทานากะ โดยนำเสนอว่า การแก้ไขปัญหาที่ 1 ควรดำเนินการผ่านแนวทางความยืดหยุ่นผ่านกระบวนการสร้างกฎหมาย และการแก้ไขปัญหาที่ 2 ควรดำเนินการผ่านแนวทางความยืดหยุ่นผ่านการตีความ และแนวทางความยึดหยุ่นผ่านแนวคำวินิจฉัยของศาล