พุทธวิธีการสร้างเสริมสุขภาพแบบองค์รวมอย่างยั่งยืน

Main Article Content

สมนึก หงษ์ยิ้ม

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้ มีจุดมุ่งหมายเพื่อนำเสนอ พุทธวิธีการสร้างเสริมสุขภาพแบบองค์รวมอย่างยั่งยืน โดยบทความนี้ได้สรุปคำว่า สุขภาพ คือ ภาวะแห่งความสมบูรณ์และความสมดุลของบุคคลทั้งร่างกายจิตใจอารมณ์สังคมและจิตวิญญาณ และการส่งเสริมสุขภาพ เป็นกระบวนการหรือกิจกรรมที่บุคคลหรือกลุ่มบุคคลกระทำเพื่อส่งเสริมให้เกิดภาวะสุขภาพดีทั้งทางร่างกาย จิตใจ อารมณ์ และสังคม เพื่อให้เกิดการมีศักยภาพ พุทธวิธีกับการเสริมสร้างสุขภาพแบบองค์รวมอย่างยั่งยืน  หลักฐานในคัมภีร์พระไตรปิฎก  สรุปข้อวัตรปฏิบัติของพระพุทธเจ้าจากพุทธพจน์ในการสร้างเสริมสุขภาพองค์รวม โดยปฏิบัติการส่งเสริมสุขภาพ ด้านการบริโภคอาหาร  การออกกำลังกาย  การบริหารจิต  การอยู่กับธรรมชาติ  สุขลักษณะทั้งด้านร่างกายและสิ่งแวดล้อม  แนวทางปฏิบัติในการเสริมสร้างสุขภาพแบบองค์รวมอย่างยั่งยืน  ประกอบไปด้วย


๑. กายภาวนา :การดูแลสุขภาพ ร่างกายให้มีความแข็งแรงสมบูรณ์และปราศจากความเจ็บป่วย รวมถึงการใส่ใจดูแลสิ่งแวดล้อมภายนอกได้ อย่างถูกต้องเหมาะสมดีงาม เพื่อให้เกิดประโยชน์ และสิ่งอื่น ๆ ที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิตผู้สูงอายุให้เกิด ความสุข


๒. ศีลภาวนา :การพัฒนาเจริญศีลด้านความประพฤติให้ดีขึ้น มีระเบียบวินัย ไม่เบียดเบียนผู้อื่น ดำเนินชีวิต เป็นศีลเบื้องต้น เมื่อนำมาประพฤติปฏิบัติเพื่อมุ่งสู่การไม่เบียดเบียน ทั้งทางกาย และวาจา ไม่สร้างความเดือดร้อนให้กับ สังคมให้ความเกื้อกูลต่อสังคม มีระเบียบวินัยอยู่ร่วมสังคมอย่างมีประโยชน์สุข


๓. จิตภาวนา :การพัฒนาจิต ให้เข้าใจความเป็นจริงของชีวิต เมื่อมีจิตที่มั่นคงแน่วแน่สามารถรู้ทันต่อเหตุปัจจัย ย่อมดำเนินชีวิตไปในทางที่ถูก


๔. ปัญญาภาวนา : การพัฒนาฝึกอบรมปัญญา ให้มีความรู้ความเข้าใจในสิ่งทั้งหลายเป็นไปตามความ เป็นจริง การรับรู้ในหลักธรรมชาติของสรรพสิ่งที่เกิดขึ้น สามารถใช้ปัญญาพิจารณาเหตุแห่งปัจจัยที่เข้ามา กระทบ ใช้ปัญญาไตร่ตรองยึดมั่นในหลักของคุณธรรมและจริยธรรมมองเห็นหลักของเหตุและผล

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
หงษ์ยิ้ม ส. (2021). พุทธวิธีการสร้างเสริมสุขภาพแบบองค์รวมอย่างยั่งยืน. วารสารพุทธนวัตกรรมปริทรรศน์, 2(1), 27–41. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/JBIR/article/view/251155
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

เอกสารอ้างอิง

หนังสือ

ประเวศ วะสี. (2549). การพัฒนาระบบสุขภาพชุมชน สุขภาวะชุมชนเป็นรากฐานของสุขภาวะทั้งมวล. นนทบุรี: สถาบันวิจัยและพัฒนาระบบสุขภาพชุมชน.

ปราชญ์ บุญยวงศ์วิโรจน์. (2553). การขับเคลื่อนงานสาธารณสุขมูลฐาน ให้คนไทยมีสุขภาพดีถ้วนหน้าใน ปี พ.ศ. 2548. นนทบุรี: สำนักงานสารนิเทศและประชาสัมพันธ์ กระทรวงสาธารณสุข.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2548). สุขภาวะองค์รวมแนวพุทธ. สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข. นนทบุรี: กองการแพทย์ทางเลือก.

พิสมัย จันทวิมล. (2543). นิยามศัพท์ส่งเสริมสุขภาพ ฉบับปรับปรุง พ.ศ.2541. กรุงเทพมหานคร: สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

สินศักดิ์ชนม์ อุ่นพรมมี. (2556). ผู้แปล. พัฒนาการสำคัญของการสร้างเสริมสุขภาพ. นนทบุรี: โครงการสวัสดิการวิชาการ สถาบันพระบรมราชชนก กระทรวงสาธารณสุข.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2560–2564).

อนุวัฒน์ ศุภชุติกุล และงามจิตต์ จันทรสาธิต (บรรณาธิการ). (2543). นโยบายสาธารณสุขเพื่อสุขภาพ,กรุงเทพมหานคร: บริษัท ดีไซร์ จากัด.

Pender, N.J., Health Promotion in Nursing Practice, Connecticut : Appleton &Lange 1996.