พุทธวิธีการสร้างเสริมสุขภาพแบบองค์รวมอย่างยั่งยืน
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้ มีจุดมุ่งหมายเพื่อนำเสนอ พุทธวิธีการสร้างเสริมสุขภาพแบบองค์รวมอย่างยั่งยืน โดยบทความนี้ได้สรุปคำว่า สุขภาพ คือ ภาวะแห่งความสมบูรณ์และความสมดุลของบุคคลทั้งร่างกายจิตใจอารมณ์สังคมและจิตวิญญาณ และการส่งเสริมสุขภาพ เป็นกระบวนการหรือกิจกรรมที่บุคคลหรือกลุ่มบุคคลกระทำเพื่อส่งเสริมให้เกิดภาวะสุขภาพดีทั้งทางร่างกาย จิตใจ อารมณ์ และสังคม เพื่อให้เกิดการมีศักยภาพ พุทธวิธีกับการเสริมสร้างสุขภาพแบบองค์รวมอย่างยั่งยืน หลักฐานในคัมภีร์พระไตรปิฎก สรุปข้อวัตรปฏิบัติของพระพุทธเจ้าจากพุทธพจน์ในการสร้างเสริมสุขภาพองค์รวม โดยปฏิบัติการส่งเสริมสุขภาพ ด้านการบริโภคอาหาร การออกกำลังกาย การบริหารจิต การอยู่กับธรรมชาติ สุขลักษณะทั้งด้านร่างกายและสิ่งแวดล้อม แนวทางปฏิบัติในการเสริมสร้างสุขภาพแบบองค์รวมอย่างยั่งยืน ประกอบไปด้วย
๑. กายภาวนา :การดูแลสุขภาพ ร่างกายให้มีความแข็งแรงสมบูรณ์และปราศจากความเจ็บป่วย รวมถึงการใส่ใจดูแลสิ่งแวดล้อมภายนอกได้ อย่างถูกต้องเหมาะสมดีงาม เพื่อให้เกิดประโยชน์ และสิ่งอื่น ๆ ที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิตผู้สูงอายุให้เกิด ความสุข
๒. ศีลภาวนา :การพัฒนาเจริญศีลด้านความประพฤติให้ดีขึ้น มีระเบียบวินัย ไม่เบียดเบียนผู้อื่น ดำเนินชีวิต เป็นศีลเบื้องต้น เมื่อนำมาประพฤติปฏิบัติเพื่อมุ่งสู่การไม่เบียดเบียน ทั้งทางกาย และวาจา ไม่สร้างความเดือดร้อนให้กับ สังคมให้ความเกื้อกูลต่อสังคม มีระเบียบวินัยอยู่ร่วมสังคมอย่างมีประโยชน์สุข
๓. จิตภาวนา :การพัฒนาจิต ให้เข้าใจความเป็นจริงของชีวิต เมื่อมีจิตที่มั่นคงแน่วแน่สามารถรู้ทันต่อเหตุปัจจัย ย่อมดำเนินชีวิตไปในทางที่ถูก
๔. ปัญญาภาวนา : การพัฒนาฝึกอบรมปัญญา ให้มีความรู้ความเข้าใจในสิ่งทั้งหลายเป็นไปตามความ เป็นจริง การรับรู้ในหลักธรรมชาติของสรรพสิ่งที่เกิดขึ้น สามารถใช้ปัญญาพิจารณาเหตุแห่งปัจจัยที่เข้ามา กระทบ ใช้ปัญญาไตร่ตรองยึดมั่นในหลักของคุณธรรมและจริยธรรมมองเห็นหลักของเหตุและผล
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เรื่องลิขสิทธิ์/เป็นความคิดเห็นของผู้เขียน
เอกสารอ้างอิง
เอกสารอ้างอิง
หนังสือ
ประเวศ วะสี. (2549). การพัฒนาระบบสุขภาพชุมชน สุขภาวะชุมชนเป็นรากฐานของสุขภาวะทั้งมวล. นนทบุรี: สถาบันวิจัยและพัฒนาระบบสุขภาพชุมชน.
ปราชญ์ บุญยวงศ์วิโรจน์. (2553). การขับเคลื่อนงานสาธารณสุขมูลฐาน ให้คนไทยมีสุขภาพดีถ้วนหน้าใน ปี พ.ศ. 2548. นนทบุรี: สำนักงานสารนิเทศและประชาสัมพันธ์ กระทรวงสาธารณสุข.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2548). สุขภาวะองค์รวมแนวพุทธ. สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข. นนทบุรี: กองการแพทย์ทางเลือก.
พิสมัย จันทวิมล. (2543). นิยามศัพท์ส่งเสริมสุขภาพ ฉบับปรับปรุง พ.ศ.2541. กรุงเทพมหานคร: สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สินศักดิ์ชนม์ อุ่นพรมมี. (2556). ผู้แปล. พัฒนาการสำคัญของการสร้างเสริมสุขภาพ. นนทบุรี: โครงการสวัสดิการวิชาการ สถาบันพระบรมราชชนก กระทรวงสาธารณสุข.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2560–2564).
อนุวัฒน์ ศุภชุติกุล และงามจิตต์ จันทรสาธิต (บรรณาธิการ). (2543). นโยบายสาธารณสุขเพื่อสุขภาพ,กรุงเทพมหานคร: บริษัท ดีไซร์ จากัด.
Pender, N.J., Health Promotion in Nursing Practice, Connecticut : Appleton &Lange 1996.