การพัฒนาความสามารถด้านงานประดิษฐ์ของใช้จากวัสดุธรรมชาติในท้องถิ่น ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โดยใช้รูปแบบการสอนตามแนวคิดทักษะปฏิบัติ ของแฮร์โรว์ร่วมกับเทคนิคเพื่อนคู่คิด
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อเปรียบเทียบความสามารถในการประดิษฐ์ของใช้จากวัสดุธรรมชาติในท้องถิ่นของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โดยใช้รูปแบบการสอนตามแนวคิดทักษะปฏิบัติของแฮร์โรว์ร่วมกับเทคนิคเพื่อนคู่คิด กับเกณฑ์ร้อยละ 70 2) เพื่อศึกษาระดับความพึงพอใจของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ที่มีต่อการจัดการเรียนรู้โดยใช้รูปแบบการสอนตามแนวคิดทักษะปฏิบัติของแฮร์โรว์ร่วมกับเทคนิคเพื่อนคู่คิด กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนบ้านหนองมดแดง (ราษฎร์ประสิทธิ์วิทยาคม) อำเภอละหานทราย จังหวัดบุรีรัมย์ จำนวน 22 คน โดยการสุ่มแบบกลุ่ม (Cluster Random Sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แผนการจัดการเรียนรู้ จำนวน 4 แผน (8 ชั่วโมง) แบบประเมินทักษะกระบวนการทำงานการประดิษฐ์ของใช้จากวัสดุธรรมชาติในท้องถิ่น และแบบสอบถามวัดความพึงพอใจ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ ค่าเฉลี่ย ร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ได้ตรวจสอบการแจกแจงแบบโค้งไม่ปกติ Kolmogorov-Smirnov และทดสอบสมมุติฐานโดยใช้ Wilcoxon signed – rank test
ผลการวิจัยพบว่า ทักษะกระบวนการทำงานการประดิษฐ์ของใช้จากวัสดุธรรมชาติในท้องถิ่น ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้โดยใช้รูปแบบการสอนตามแนวคิดทักษะปฏิบัติของแฮร์โรว์ร่วมกับเทคนิคเพื่อนคู่คิดของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 อยู่ในระดับมาก
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กมลวรรณ ตังธนกานนท์. (2557). การวัดและประเมินทักษะการปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ:กระทรวงศึกษาธิการ.
ทิศนา แขมณี. (2563). รูปแบบการเรียนการสอน : ทางเลือกที่หากหลาย. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พงศ์เทพ จิระโร. (2554). การประเมินโครงการ (Project evaluation). นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
พุฒิญา อาจหาญ. (2563). การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้ตามแนวคิดของแฮร์โรว์เพื่อเสริมสร้างทักษะปฏิบัติรำวงมาตรฐาน ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 (วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
รุ้งนภา ชุมประเสริฐ. (2565). การจัดการเรียนรู้โดยใช้รูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของแฮร์โรว์ร่วมกับการใช้สื่อประสมที่มีต่อทักษะการปฏิบัติทางนาฏศิลป์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา.
วิจารณ์ พานิช. (2555). สร้าง “ทักษะ” ให้ผู้เรียนพร้อมสู่ศตวรรษที่ 21. School in focus, 4(11), 6-7.
ศักดิ์ชัย ศรีจูมพล. (2567). ผลการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดทักษะปฏิบัติของแฮร์โรว์ต่อผลสัมฤทธิ์ ทางการเรียนและทักษะการฝึกปฏิบัติ กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3. วารสารสมาคมพัฒนาวิชาชีพการบริหารการศึกษาแห่งประเทศไทย (สพบท.), 6(1), 70–81.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน, กระทรวงศึกษาธิการ. (2561). หลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรงเทพฯ : ชุมนมสหกรณการเกษตรแหงประเทศไทย.
Dale, E. (1969). Audio-visual methods in teaching (3rd ed.). New York: The Dryden Press.
Harrow, A.J. (1972). A taxonomy of The Psychomotor Domain. New Yok : David Mcka.
