ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำของผู้บริหารสถานศึกษากับการมีส่วนร่วมของครู ในการบริหารจัดการโรงเรียนอนุบาลพระบรมราชานุสรณ์ดอนเจดีย์ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา สุพรรณบุรี เขต 2
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างหลักสัปปุริสธรรม 7 กับการพัฒนาปัญญาในพระพุทธศาสนาวิเคราะห์ ศักยภาพของหลักธรรมในการส่งเสริมการเรียนรู้ของผู้เรียนระดับการศึกษาขั้นพื้นฐานและเสนอแนวทางการประยุกต์ใช้ในการจัดการเรียนรู้เชิงพุทธเพื่อพัฒนาผู้เรียนให้มี ปัญญาเชิงคุณธรรม อาศัยกรอบแนวคิดไตรสิกขา (ศีล สมาธิ ปัญญา) ในการบูรณาการหลักสัปปุริสธรรม 7 คือ การรู้ตน รู้ธรรม รู้กาล รู้ประมาณ รู้ชุมชน รู้จักบุคคล และรู้ลำดับแห่งการปฏิบัติเข้ากับมิติของความคิด อารมณ์ และพฤติกรรม เพื่อเสริมสร้างคุณลักษณะผู้เรียนตามเป้าหมายศตวรรษที่ 21 ผลการศึกษาพบว่าการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ที่เชื่อมโยงหลักสัปปุริสธรรมกับ Active Learningการเรียนรู้วิถีพุทธ และ Self-Reflection Learning สามารถพัฒนาปัญญา ความเมตตา และสมดุลชีวิตของผู้เรียนได้อย่างมีประสิทธิผล
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
พระณรงค์ฤทธิ์ ปญฺญาวชิโร. (2564). การส่งเสริมปัญญาเชิงพุทธในระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารวิชาการพระพุทธศาสนา, 8(2), 44–59.
พระเทพเวที (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2553). หลักพุทธธรรมเพื่อการพัฒนาสังคม. กรุงเทพฯ: สถาบันบันลือธรรม.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2552). การศึกษาเพื่อพัฒนาปัญญา. กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2549). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วีระศักดิ์ จันทร์ส่งแสง. (2562). แนวทางการพัฒนาปัญญาตามหลักไตรสิกขาในพระพุทธศาสนาเถรวาท (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สมภาร พรมทา. (2560). พุทธปรัชญากับการศึกษา. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
