ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยบริหารจัดการโรงเรียนกับการตัดสินใจของผู้ปกครองนักเรียนในการส่งบุตรหลานเข้าเรียนโรงเรียนนานาชาติในจังหวัดเชียงใหม่: กรณีศึกษาโรงเรียนนานาชาติยูนิตี้ คอนคอร์ด
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยบริหารจัดการโรงเรียนและการตัดสินใจของผู้ปกครองนักเรียนในการส่งบุตรหลานเข้าเรียนโรงเรียนนานาชาติ ตลอดจนเพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยการบริหารจัดการกับการตัดสินใจของผู้ปกครองนักเรียนในการส่งบุตรหลานเข้าเรียนโรงเรียนนานาชาติ ทั้งนี้ เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง คือผู้ปกครองของนักเรียนที่เข้ารับการศึกษาในโรงเรียนนานาชาติยูนิตี้ คอนคอร์ด ในจังหวัดเชียงใหม่ จำนวน 300 คน โดยการกำหนดขนาดของกลุ่มตัวอย่างจากการคำนวณตามสูตรของเครจซี่และมอร์แกน และใช้วิธีการได้มาซึ่งกลุ่มตัวอย่างตามความสะดวก (Convenience Sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถาม ประกอบด้วย ข้อมูลทั่วไป ปัจจัยบริหารจัดการโรงเรียน และกระบวนการตัดสินใจของผู้ปกครองในการส่งบุตรหลานเข้าเรียนในโรงเรียนนานาชาติ ซึ่งมีการหาความเที่ยงตรงเชิงเนื้อหาด้วยค่าดัชนีความสอดคล้อง (IOC) ของข้อคำถาม มีค่าระหว่าง 0.67 ถึง 1.00 และหาค่าความเชื่อมั่นของแบบสอบถามทั้งฉบับ โดยหาค่าสัมประสิทธิ์แอลฟา (Cronbach’s Alpha Coefficient) ของครอนบาค มีค่าเท่ากับ 0.971 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ แจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและการแปลผลเทียบเกณฑ์ ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน
ผลการวิจัยพบว่า
- ปัจจัยบริหารจัดการโรงเรียน รวม 7 ด้าน สรุปว่า ปัจจัยด้านที่มีความสำคัญต่อการตัดสินใจของผู้ปกครองนักเรียนในการส่งบุตรหลานเข้าเรียนโรงเรียนนานาชาติ อยู่ในระดับมากที่สุด ได้แก่ ด้านบุคลากร และมีความสำคัญอยู่ในระดับมาก โดยเรียงลำดับจากมากไปหาน้อย ได้แก่ ด้านสิ่งแวดล้อมทางกายภาพ
ด้านกระบวนการให้บริการ ด้านผลิตภัณฑ์ ด้านทำเลที่ตั้ง ด้านส่งเสริมการตลาด และด้านราคา นอกจากนี้ การตัดสินใจของผู้ปกครองนักเรียนในการส่งบุตรหลานเข้าเรียนโรงเรียนนานาชาติ มี 5 ขั้นตอน สรุปได้ว่า ผู้ปกครองมีการตัดสินใจอยู่ในระดับมากทุกขั้นตอน โดยเรียงลำดับจากมากไปหาน้อย ได้แก่ ขั้นการแสวงหาข้อมูล ขั้นการประเมินทางเลือก ขั้นการรับรู้ปัญหาหรือความจำเป็น ขั้นพฤติกรรมภายหลังการซื้อ และขั้นการตัดสินใจซื้อ - ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยบริหารจัดการโรงเรียนกับการตัดสินใจของผู้ปกครองนักเรียนในการส่งบุตรหลานเข้าเรียนโรงเรียนนานาชาติ พบว่า มีความสัมพันธ์เชิงบวกระดับสูง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 ได้แก่ ด้านการส่งเสริมการตลาด นอกจากนี้ พบว่า มีความสัมพันธ์เชิงบวกระดับปานกลาง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 โดยเรียงลำดับค่าความสัมพันธ์จากมากไปหาน้อย ได้แก่ ด้านกระบวนการให้บริการด้านบุคลากร ด้านผลิตภัณฑ์ ด้านสภาพแวดล้อมทางกายภาพ ด้านราคา และด้านทำเลที่ตั้ง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กันตรัตน์ สุจิตวนิช. (2563). ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดที่มีผลต่อการตัดสินใจเลือกโรงเรียนสองภาษาเอกชน A ของผู้ปกครองสำหรับบุตรหลานในจังหวัดปทุมธานี (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยรังสิต.
เกียรติสุดา ศรีสุข. (2549). ระเบียบวิธีวิจัย. เชียงใหม่: ภาควิชาประเมินผลและวิจัยการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
จินตนา สุจจานันท์. (2556). การศึกษาและการพัฒนาชุมชนในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
ณัฐธิดา เลาหวรรณธนะ. (2562). ปัจจัยการบริหารและการตลาดที่มีต่อการตัดสินใจเรียนในโรงเรียนกวดวิชา (การค้นคว้าอิสระบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยสยาม.
ทรงกลด แสวงผล. (2552). ส่วนประสมทางการตลาดบริการที่มีผลต่อการเลือกโรงเรียนกวดวิชาของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลายในจังหวัดน่าน (การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
ประกาศิต กิติลาโภ. (2561). ปัจจัยการตัดสินใจของผู้ปกครองในการส่งบุตรหลานเข้าเรียนโรงเรียนอนุบาลกิตติเวศน์ อำเภอรัตภูมิ จังหวัดสงขลา. ใน การประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติและนานาชาติ ครั้งที่ 9 (หน้า 995–1005).
ปาณิกา กาญจนหงส์. (2560). ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดที่ส่งผลต่อการตัดสินใจของผู้ปกครองในการส่งบุตรหลานเข้าศึกษาในโรงเรียนนานาชาติอเมริกันแปซิฟิก (การค้นคว้าอิสระบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
พัชรวรรณ ผลิผล. (2560). การตัดสินใจของผู้ปกครองในการส่งบุตรหลานเข้าศึกษาต่อในโรงเรียนบ้านมาบลำบิด (สง่าอุทิศ) (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยบูรพา.
วราภรณ์ พลางวรรณ และ ชิณโสณ์ วิสิฐนิธิกิจจา. (2566). ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดที่ส่งผลต่อการตัดสินใจของผู้ปกครองในการส่งบุตรหลานเข้าศึกษาในโรงเรียนนานาชาติในจังหวัดชลบุรี. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 10(12), 91–100.
สำนักบริหารงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน. (2551). พระราชบัญญัติโรงเรียนเอกชน พ.ศ. 2551. กรุงเทพฯ: สำนักบริหารงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน.
อภิสรา จงอุดมสุข และศิริรัตน์ โกศการิกา. (2567). ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดที่มีผลต่อการตัดสินใจเลือกให้บุตรหลานเข้ารับการศึกษาที่โรงเรียนนานาชาติสามภาษาในเขตกรุงเทพมหานคร. ใน การประชุมวิชาการระดับบัณฑิตศึกษาแห่งชาติ ครั้งที่ 28 (28th National Graduate Conference) (17–18 พฤษภาคม 2567).
อารดา ชัยวิวัฒน์พงศ์ และวาทิต อินทุลักษณ์. (2564). ปัจจัยทางการตลาดที่มีผลต่อการตัดสินใจของผู้ปกครองในการส่งบุตรหลานเข้าเรียนในสถาบันการเรียนเสริมทักษะในอำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 15(1), 366–383.
Cronbach, L. J. (1970). Essentials of psychological testing. (5th ed.). New York, NY: Harper & Row.
Hall, J. C., & Nattinger, M. C. (2012). Determinants of private school attendance: Evidence from Wisconsin school districts. International Advances in Economic Research, 18(2), 245–246.
Hinkle, D. E., Wiersma, W. & Jurs, S. G. (1998). Applied statistics for the behavioral sciences (4th ed.). Boston, MA: Houghton Mifflin.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Kotler, P. (2003). Marketing management. (11th ed.). Upper Saddle River, NJ: Prentice Hall.
Kotler, P. & Keller, K. L. (2016). Marketing management. (15th ed.). Harlow, England: Pearson Education Limited.
