การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่องประเพณีและวัฒนธรรมไทย ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนวัดวังขนายทายิการาม โดยใช้แบบฝึกเสริมทักษะ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาและหาประสิทธิภาพของแบบฝึกเสริมทักษะ เรื่องประเพณีและวัฒนธรรมไทย ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 ให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์มาตรฐาน 80/80
2) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนเรียนและหลังเรียนด้วยแบบฝึกเสริมทักษะ เรื่องประเพณีและวัฒนธรรมไทย ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 3) ศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการเรียนด้วยแบบฝึกเสริมทักษะ เรื่องประเพณีและวัฒนธรรมไทย ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเพื่อพัฒนา กลุ่มตัวอย่างคือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนวัดวังขนายทายิการามที่กำลังศึกษาในภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2568 จำนวน 22 คน โดยใช้การสุ่มอย่างง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ 1) แบบฝึกเสริมทักษะ เรื่องประเพณีและวัฒนธรรมไทย 2) แผนการจัดการเรียนรู้ 3) แบบสอบถามความพึงพอใจ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ( ) ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) t-test
ผลการวิจัยพบว่า
- ประสิทธิภาพของแบบฝึกเสริมทักษะ เรื่องประเพณีและวัฒนธรรมไทย ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 พบว่า มีประสิทธิภาพรวมเท่ากับ 83.64/85.00 โดยมีประสิทธิภาพของกระบวนการ (E1) เท่ากับ 83.64 และประสิทธิภาพของผลลัพธ์ (E2) เท่ากับ 85.00 ซึ่งแสดงว่าประสิทธิภาพของแบบฝึกเสริมทักษะ เรื่องประเพณีและวัฒนธรรมไทย ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 สูงกว่าเกณฑ์มาตรฐาน 80/80 ตามที่กำหนดไว้
- ผลการเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนเรียนและหลังเรียนด้วยแบบฝึกเสริมทักษะ เรื่องประเพณีและวัฒนธรรมไทย ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 มีคะแนนเฉลี่ยก่อนเรียนเท่ากับ 9.64 (S.D. = 1.40) และมีคะแนนเฉลี่ยหลังเรียนเท่ากับ 17.00 (S.D. = 1.23) คะแนนเฉลี่ยเพิ่มขึ้นถึง 7.36 คะแนน คิดเป็นร้อยละที่เพิ่มขึ้นอย่างชัดเจน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
- ความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการเรียนด้วยแบบฝึกเสริมทักษะ เรื่องประเพณีและวัฒนธรรมไทย ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนวัดวังขนายทายิการาม โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก และเมื่อพิจารณาเป็นรายข้อพบว่า อยู่ในระดับมากทุกข้อ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
เกสรา มหัทธนบุญนพ, และสิรินาถ จงกลกลาง. (2564). การศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและความสามารถในการคิดวิเคราะห์ หน่วยการเรียนรู้ประวัติศาสตร์สากลที่ได้รับการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดห้องเรียนกลับด้านของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5. วารสารราชพฤกษ์, 19(1), 21-29.
จิติมา วรรณศรี. (2564). การบริหารจัดการศึกษายุคดิจิทัล. พิษณุโลก: รัตนสุวรรณ.
ฐาปนีย์ รักภูบาล. (2566). ผลของการจัดการเรียนรู้โดยใช้วิธีการทางประวัติศาสตร์ที่มีต่อความสามารถในการวิเคราะห์สาเหตุและผลสืบเนื่องทางประวัติศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย, 15(2), 11 - 26.
ฐิยาพร กันตาธนวัฒน์. (2565). จิตวิทยาการศึกษาเพื่อพัฒนาผู้เรียน Educational Psychology for Learner Development. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: หจก.มีน เซอร์วิส ซัพพลาย.
ปุรินทร์ นาคสิงห์. (2565). สังคมวิทยาและมานุษยวิทยาเบื้องต้น. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
พิชิต ฤทธิ์จรูญ. (2565). หลักการวัดและประเมินผลการศึกษา. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วัชพร แย้มอิ่ม. (2564). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและความสามารถในการคิดวิเคราะห์ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ด้วยรูปแบบการเรียนรู้แบบสอบสวนโดยใช้กระบวนการกลุ่ม (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2563). นโยบายของสำนักงานคระกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ปีงบประมาณ พ.ศ. 2563. กรุงเทพฯ: สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา.
อาทิตย์ ศรีหล้า. (2567). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณ วิชาประวัติศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ด้วยการจัดการเรียนรู้ โดยใช้ปัญหาเป็นฐาน.วารสารการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยมหามกุฎราชวิทยาลัย วิทยาเขตร้อยเอ็ด, 4(3), 70–79.
อัมพร สุคันธวณิช และพวงเพชร สุรัตนกวีกุล. (2565). มนุษย์กับสังคม. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
Fogo, B. (2025). Pedagogical content knowledge in history teaching. New York: Routledge.
