ทักษะการสื่อสารเชิงบวก: การสร้างความสัมพันธ์เชิงบวกของครู ในโรงเรียนระดับประถมศึกษา

Main Article Content

นพมาศ คลื่นบรรเลง
วงศ์วิศว์ หมื่นเทพ
บุษกร วัฒนบุตร

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอทักษะการสื่อสารเชิงบวกซึ่งเป็นกลไกการสร้างความสัมพันธ์เชิงบวกของครูในโรงเรียนระดับประถมศึกษา โดยมีขอบเขตศึกษา ได้แก่ ทฤษฎีทักษะการสื่อสารเชิงบวก แนวคิดความสัมพันธ์เชิงบวกของครู และแนวคิดหรือหลักการการสื่อสารเชิงบวกในโรงเรียนระดับประถมศึกษา บทความนี้เสนอว่า การสื่อสารเชิงบวกของครู ได้แก่ การฟังอย่างตั้งใจ การใช้ถ้อยคำเชิงสร้างสรรค์ การแสดงความเคารพและเห็นคุณค่าในผู้อื่น และการสื่อสารด้วยความเห็นอกเห็นใจ เป็นกลไกสำคัญต่อการเสริมสร้างความสัมพันธ์เชิงบวกและบรรยากาศการทำงานที่เอื้อต่อการเรียนรู้ในโรงเรียนระดับประถมศึกษา ดังนั้นการพัฒนาทักษะการสื่อสารเชิงบวกของครูควรได้รับการส่งเสริมอย่างเป็นระบบ เพื่อยกระดับคุณภาพความสัมพันธ์ภายในโรงเรียนและสนับสนุนการจัดการศึกษาที่มีประสิทธิภาพและยั่งยืน

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
คลื่นบรรเลง น. ., หมื่นเทพ ว., & วัฒนบุตร บ. (2026). ทักษะการสื่อสารเชิงบวก: การสร้างความสัมพันธ์เชิงบวกของครู ในโรงเรียนระดับประถมศึกษา. วารสาร มจร กาญจนปริทรรศน์, 6(2), 301–312. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/Kanchana-editor/article/view/287372
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

ทิศนา แขมมณี. (2560). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 21). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

วิจารณ์ พานิช. (2555). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสยามกัมมาจล.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2564). แนวทางการพัฒนาคุณภาพผู้เรียนในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2566). นโยบายและจุดเน้นการดำเนินงานของสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ปีงบประมาณ พ.ศ. 2566. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2561). แนวทางการพัฒนาครูและบุคลากรทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.

สุมน อมรวิวัฒน์. (2553). จิตวิทยาการศึกษา. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

Fullan, M. (2016). The new meaning of educational change. (5th ed.). New York, NY: Teachers College Press.

Gibb, J. R. (1961). Defensive communication. Journal of Communication, 11(3), 141–148.

Goleman, D. (2006). Social intelligence: The new science of human relationships. New York, NY: Bantam Books.

Hargreaves, A. (2000). Mixed emotions: Teachers’ perceptions of their interactions with students. Teaching and Teacher Education, 16(8), 811–826.

Hoy, W. K. & Miskel, C. G. (2013). Educational administration: Theory, research, and practice. (9th ed.). New York, NY: McGraw-Hill Education.

Rogers, C. R. (1983). Freedom to learn for the 80s. Columbus, OH: Merrill Publishing Company.

Seligman, M. E. P. (2011). Flourish: A visionary new understanding of happiness and well-being. New York, NY: Free Press.

Wentzel, K. R. (2012). Teacher–student relationships and adolescent competence at school. Educational Psychologist, 47(1), 1–16.

Wood, J. T. (2016). Interpersonal communication: Everyday encounters. (8th ed.). Boston, MA: Cengage Learning.