Pali in the Dimension of People is not A Sermon : Reflecting the Thought that Language and Keeping the Inheritance of Buddhism
Main Article Content
Abstract
The purpose of this academic paper is to study the concepts of the Pali language which are an important part in inscribing the teachings of Buddhism. Joint propagation has been a phenomenon of education up to the present time. In writing this article, use analysis from research papers, studies from various media to access ideas, opinions, and write them into articles. The results of the study found that the Pali language is defined as the language used to record Buddhist teachings. Or is one tool while the teachings will be modified or written in book language or is it a traditional teaching? As it is a debatable debate, there is probably no answer. But the essence of the language is Pali or Pali, which is one tool to preserve the teachings that have traditionally become a tool to communicate Buddhism Keep Buddhist teachings too. Including the Pali language is used as the starting point for the interpretation Create teachings in each set from the foundations of Buddhism and are transmitted in other languages, but are religious languages. Or the language of Dharma, even in the form of other languages such as English etc. The new body of knowledge is the understanding of the development of the Pali language as an elemental. Whose goal is to maintain and inherit Buddhism Resulting in a phenomenon and development as it appears in Thai society.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
คณะอนุกรรมาธิการด้านสตรี. (2546). การบวชภิกษุณีในประเทศไทย. กรุงเทพฯ : คณะกรรมาธิการ กิจการสตรี เยาวชนและผู้สูงอายุ วุฒิสภา.
ฉัตรสุมาลย์. (2551). สืบสานและเติมเต็ม : เรื่องราวของภิกษุณีวันวาน และวันนี้. เชียงใหม่ : ศูนย์สตรีศึกษา คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ชาญณรงค์ บุญหนุน. (2551). การบวชภิกษุณีในสังคมไทย. วารสารพุทธศาสน์ศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 11(2),81-96.
เดือน คำดี. (2551). การรื้อฟื้นภิกษุณีสงฆ์ของฝ่ายเถรวาท. วารสารพุทธศาสน์ศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 15 (3), 5-80.
ทองย้อย แสงสินชัย. (2546). เหตุเกิด พ.ศ.2545 เล่ม 1. กรุงเทพ ฯ : มูลนิธิพุทธธรรม.
ทองย้อย แสงสินชัย. (2546). เหตุเกิด พ.ศ.2545 เล่ม 2. กรุงเทพ ฯ : มูลนิธิพุทธธรรม.
นาตยา แก้วใส,ผอบ พวงน้อย. (2543).การศึกษาบทบาทวัดพระธรรมกายในการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศเผยแผ่พระพุทธศาสนาทั่วโลก.วารสารพุทธศาสน์ศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 7 (2), 49-65.
พระเทพเวที (ป.อ.ปยุตฺโต). (2531). กรณีสันติอโศก. กรุงเทพฯ : มูลนิธิพุทธธรรม.
พระเทพเวที (ป.อ.ปยุตฺโต). (2532). แรงจูงใจในการเขียน กรณีสันติอโศก. กรุงเทพฯ : คณะพุทธบริษัท.
พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2546). ตื่นกันเสียที จากความเท็จ ของหนังสือ "เหตุเกิด พ.ศ.1" (สืบเนื่องจากภาพยนตร์เรื่อง "กำเนิดพระพุทธเจ้า"). กรุงเทพ ฯ : มูลนิธิพุทธธรรม.
พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2545). ดูหนังสือของพระมโน สะท้อนสภาพโซของการศึกษาไทย. กรุงเทพ ฯ : มูลนิธิพุทธธรรม.
พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2542). กรณีธรรมกาย : บทเรียนเพื่อการศึกษาพระพุทธศาสนา และสร้างสรรค์สังคมไทย.กรุงเทพฯ : บริษัท ธรรมสาร จำกัด.
พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2542). นิพพาน อนัตตา.กรุงเทพฯ : มูลนิธิพุทธธรรม.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2553). ตอบ ดร.มาร์ติน : พุทธวินัย ถึง ภิกษุณี. กรุงเทพฯ : สามลดา.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2558).รู้จักพระไตรปิฎก ให้ชัด ให้ตรง (กรณีพระคึกฤทธิ์). กรุงเทพฯ : เจริญดีมั่นคงการพิมพ์.
พระมหาวุฒิชัย วชิรเมธี. (2546). บทบาทในการรักษาพระธรรมวินัยของพระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต) : ศึกษาเฉพาะกรณีธรรมกาย. พุทธศาสตรมหาบัณฑิต (สาขาพระพุทธศาสนา). บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ภัทรพร สิริกาญจน์. (2544). สำนักสันติอโศก ความเป็นมาและบทบาททางศาสนาในสังคมไทย. วารสารพุทธศาสน์ศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 8 (1) 6-68.
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกฉบับภาษาไทย. กรุงเทพ ฯ : โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
เมตฺตานนฺโท ภิกขุ. (2548). เหตุเกิด พ.ศ.1 วิเคราะห์กรณีปรินิพพานและการทำสังคายนา. กรุงเทพฯ : แปลนพริ้นติ้ง.
เมตฺตานนฺโท ภิกขุ. (2548). เหตุเกิด พ.ศ.1 วิเคราะห์กรณีปฐมสังคายนาและภิกษุณีสงฆ์. กรุงเทพฯ : แปลนพริ้นติ้ง.
ส.ศิวรักษ์. (2532). ปัญหาและทางออกกรณีสันติอโศก ตามทัศนะของ ส.ศิวรักษ์. กรุงเทพ ฯ : คณะกรรมการศาสนาเพื่อการพัฒนา.
ส.ศิวรักษ์. (2542).ธรรมกาย : ฟางเส้นสุดท้ายแห่งความเสื่อมสลายของสถาบันสงฆ์ไทย. กรุงเทพฯ : กองทุนรักษ์ธรรมเพื่อการฟื้นฟูพระพุทธศาสนา.
เสฐียรพงษ์ วรรณปก. (2542). บทเรียนชาวพุทธจากกรณีธรรมกาย. กรุงเทพฯ : สมาคมศิษย์เก่ามหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สุรพศ ทวีศักดิ์.(2545). เหตุเกิด พ.ศ.1 : วิเคราะห์กรณีปฐมสังคายนาและภิกษุณีสงฆ์ โดย เมตตานนโทภิกขุ.วารสารพุทธศาสน์ศึกษา. 9, (2),82-92.
สุนัย เศรษฐ์บุญสร้าง.(2533). อุดมการณ์ทางการเมืองในพุทธศาสนา : ศึกษากรณีแนวคิดของสำนักสันติอโศก. กรุงเทพฯ : คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.