Guidelines for the Conservation of Art and Culture of Monastery in Buddhism: A Case Study of Nang Yai Museum, Wat Khanon, Ratchaburi Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This article aims to study the role of Wat Khanon in the conservation of art and culture of Nang Yai. It is based on documentary study, research works, interviews, and participant observations on a field trip. This study consists of 1) historical development of Nang Yai; 2) Nang Yai in Thailand; 3) artwork in Nang Yai; 4) guidelines for preserving art and culture of Buddhist monastery; and 5) direction and survival of Nang Yai art. From the study, it shows that the monks play an important role in the conservation of arts and cultures, especially a case of Nang Yai at Wat Khanon, Ratchaburi Province monastery and monks are the leader in assembly of village sages and local wisdom, including the center for setting the conservation approaches of national arts and cultures in corporation with government agencies, academicians, and communities. The body of knowledge is found that monks play an important role in conservation by establishing the monastery to conserve them. In addition, various agencies have acted as a mechanics to promote the creation of the Nang Yai Museum, Wat Khanon, practice of showing Nang Yai, exhibition or promotion of a performance in the monastery, including the creation of a community market for people to gain educational services and see the arts and cultures related to Nang Yai within the monastery.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กันทิยา ธานี และกนกศักดิ์ ธานี. (2558). แสบกธม: กระบวนการสร้างสรรค์หนังใหญ่ของชาวเสียมเรียบ ประเทศกัมพูชา. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี. 6 (2), 9-36.
ชลดา เรืองรักษ์ลิขิต. (2560). ลักษณะและบทบาทความสำคัญของสุรสัตถาดีในสมุทรโฆษคำฉันท์. วารสารมนุษยศาสตร์. 14 (1), 17-54.
เปรมรัศมี ธรรมรัตน์ และธีรศักดิ์ อุ่นอารมย์เลิศ. (2553). การวิเคราะห์คุณค่าและการดำรงอยู่ของศิลปวัฒนธรรมพื้นบ้าน: กรณีศึกษาหนังใหญ่วัดขนอน อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย. 1 (2), 140-153.
พงศ์กฤต นันทนากรณ์. (2564). การศึกษาศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวเชิงศิลปวัฒนธรรมจังหวัดราชบุรี กรณีศึกษาวัดขนอนหนังใหญ่. วารสารศิลปศาสตร์และอุตสาหกรรมบริการ. 4 (1), 168-181.
พระสมุห์ดิเรก อติเรกสุโภ (งามกาละ). (2560). การบริหารจัดการงานสาธารณสงเคราะห์ของพระสังฆาธิการ ในอำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี. สารนิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พันพัสสา ธูปเทียน. (2558). หนังใหญ่ร่วมสมัยวัดบ้านดอน: อัตลักษณ์ที่ภาคภูมิและยั่งยืน. วารสารอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 44 (1), 135-187.
ยุทธนา อัมระรงค์. (2559). เปรียบเทียบรูปแบบและองค์ประกอบการแสดงหนังใหญ่ แบบราชสำนักและแบบพื้นบ้าน. ศิลปกรรมสาร มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. 11 (2), 75-99.
รณชัย รัตนเศรษฐ. (2560). วัฒนธรรมดนตรีกับวิถีชีวิตในท้องถิ่นภาคตะวันออก: กรณีศึกษาหนังตะลุงคณะรักษ์ตะลุง จังหวัดตราด. วารสารดนตรีรังสิต. 12 (2), 111-126.
รัตนพล ชื่นค้า. (2558).บทพากย์-เจรจาหนังใหญ่วัดบ้านดอน จังหวัดระยอง: มรดกวรรณคดีการแสดงของชาวบ้าน. วารสารไทยศึกษา. 10 (2), 39-61.
วธนัญญ์ ศรีนิล. (2559). การศึกษาเปรียบเทียบการแสดงกถกฬิของอินเดียและการแสดงโขนของไทย. วารสารวิเทศศึกษา. 6 (2), 208-226.
วราภรณ์ บุญประสิทธิ์. (2557). ความเชื่อและพิธีกรรมในการแสดงหนังใหญ่วัดบ้านดอน จังหวัดระยอง. วารสารมนุษยศาสตร์ ฉบับบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยรามคำแหง. 3 (1), 94-101.
วิภาภรณ์ อรุณปลอด. (2561). หนังใหญ่วัดขนอน: ภูมิหลัง สภาพการณ์ และการสืบสานมรดกทางวัฒนธรรม. วารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคม. 6 (2), 210-222.
ศิริณา จิตต์จรัส และจิตตรา มาคะผล. (2556). การจัดการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมศักยภาพของกลุ่มเป้าหมายเฉพาะในหมู่บ้านคลองโยง ตำบลคลองโยง อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม. พิฆเนศวร์สาร บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่. 9 (2), 189-192.
สันติ แซ่เล้า. (2556). โครงการเสนอแนะการออกแบบภายในหอภาพยนต์ (องค์การมหาชน) ภายใต้แนวความคิดการศึกษาภูมิปัญญาหนังใหญ่ วัดขนอน จังหวัดราชบุรี. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลป ศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สารานุกรมพระเครื่องลุ่มน้ำแม่กลอง. (11 ตุลาคม 2563). ประวัติและวัตถุมงคลหลวงปู่กล่อม วัดขนอน พระเกจิผู้สร้างหนังใหญ่โบราณของไทย. สืบค้นเมื่อ 10 มีนาคม 2564, จาก https://www.pra-maeklong.com/2020/09/watkanon.html
สุพาดา สิริกุตตา. (2557). แนวทางการสร้างมูลค่าเพิ่มของแหล่งท่องเที่ยวและผลิตภัณฑ์ท่องเที่ยวของจังหวัดสิงห์บุรี ประเทศไทย. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. 17 (1), 215-230.
อนุกูล โรจนสุขสมบูรณ์. (2542). การเชิดหนังใหญ่วัดสว่างอารมณ์ จังหวัดสิงห์บุรี. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Brandon, J. R. (2009). Theatre in Southeast Asia. MA: Harvard University Press.
Chen, Fan Pen Li. (2007). Chinese Shadow Theatre: History, Popular Religion, and Women Warriors. London: McGill-Queen's University Press.
Dolby, W. (1978). The Origins of Chinese Puppetry. Bulletin of the School of Oriental and African Studies, University of London. 41 (1), 97-120.
Kravel, P. T., et al. (2018). Sbek Thom: Khmer Shadow Theater. New York: Cornell University Press.
Kusumanugraha, S, et al. (2011). An Analysis of Indonesian Traditional "Wayang Kulit" Puppet 3D Shapes Based on Their Roles in the Story. Proceedings of the 2011 Second International Conference on Culture and Computing. On 20-22 October. pp. 147-148.
Lopes, R. O. (2016). A New Light on the Shadows of Heavenly Bodies: Indian Shadow Puppets from still Paintings to Motion Pictures. Religion and the Arts. 20 (1-2), 160-196.
Ness, E C. V and Shita, P. H. (1980). Javanese Wayang Kulit: An Introduction. New York: Oxford University Press.
