The Religious Pluralistic Communities with Peaceful Coexistence in Changklan Sub-district, Muang District, Chiang Mai Province
Main Article Content
Abstract
The current society grows up with technology and it is a society of endless competition. While religious beliefs are an internal development that aids in the refinement of people's minds and the creation of a balance between spiritual beauty and technological advancement. Religious beliefs is the important roles in creating inner peace in society, especially, the religious pluralistic community in Chang Klan Sub-district, Muang District, Chiang Mai Province which stays together in harmony. In this article it aims to study the context of such a religious pluralistic community, including the doctrines of each religion promoted peaceful coexistence, cultural traditions of religious pluralism, and public participation of religious pluralistic community led to true peace. The body of knowledge from this study has three aspects: 1) context is different but not divisive because of the strong Lanna culture, it becomes a religious pluralistic community which coexists under the main culture, that is the way of life of Lanna people; 2) doctrines focus on unity in peace, the thing that makes community became a religious pluralism in the same principle is that the doctrines of peace-based community; and 3) cultural traditions that involved the community to harmonize peacefully are that an adherence to their own culture strictly and accordance with the Lanna culture.
Article Details
References
กรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม. (2554). ความรู้ศาสนาเบื้องต้น. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุม สหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
คณะกรรมการคาทอลิกเพื่อพิธีกรรม. (ม.ป.ป.). บทภาวนาของคริสตชน ฉบับปรับปรุง 2010. คณะกรรมการคาทอลิกเพื่อพิธีกรรม สภาพระสังฆราชคาทอลิกแห่งประเทศไทย.
จิราภรณ์ เชื้อพรวน. (2563). การท่องเที่ยวเชิงประเพณีงานบุญผะเหวดของบ้านไฮหย่อง อําเภอพังโคน จังหวัดสกลนคร. วารสารวิชาการวิทยาลัยบริหารศาสตร์. 3 (4), 138-149.
ชัยยศ ชัยนิลพันธ์. (2553). หนานอินต๊ะ ต้นตระกูลอินทพันธุ์ คริสเตียนไทยคนแรกของล้านนา. เชียงใหม่: เชียงใหม่โรงพิมพ์แสงศิลป์.
เดือน คำดี. (2553). ศาสนศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ถนอม ปินตา และประสิทธิ์ พงศ์อุดม. (2547). งานพันธกิจการศึกษาของสภาคริสตจักรในประเทศไทย. ในชำนาญ แสงฉาย. (บรรณาธิการ). 70 ปีแห่งพระพร สภาคริสตจักรในประเทศไทย 1934-2004. กรุงเทพมหานคร: สภาคริสตจักรในประเทศไทย.
นคร จันทราช และคณะ. (2563). พุทธทาสภิกขุ: ปณิธานข้อที่ 2 การทำความเข้าใจระหว่างศาสนาเพื่อเสริมสร้างสันติสุขในสังคมไทย. วารสารสันติศึกษาปริทัศน์ มจร. 8 (5), 2029-2040.
บรัดเลย์, วิลเลี่ยม แอล. (2529). สยามแต่ปางก่อน. กรุงเทพมหานคร: สถาบันไทยคดีศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ปรเมศวร์ ชะรอยนุช และกรรณิการ์ สัจจกุล. (2557). การศึกษาแนวคิดในการพัฒนามนุษย์ตามแนวคริสต์สาสนานิกายโปเตสแตนส์. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ทางการศึกษาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย. 10 (2), 519-533.
ประทีป พืชทองหลาง และคณะ. (2562). มีศีล จึงมีสันติภาพ: ถอดบทเรียนชุมชนสันติภาพจากยอดดอย. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร. 7 (ฉบับเพิ่มเติม), 450-462.
ประยุทธ ศรีเจริญ. (2556). คำสอนพระศาสนจักรคาทอลิก. กรุงเทพมหานคร: แผนกคริสตศาสนธรรม อัครสังฆมณฑลกรุงเทพฯ.
ประยูรศักดิ์ ชลายนเดชะ และคณะ. (2539). มุสลิมในประเทศไทย / ประยูรศักดิ์ ชลายนเดชะ. สายสกุล สุลต่านสุลัยมาน / ศรีศักร วัลลิโภดม. สายสกุล ท่านเฉกอะหมัด / สิริ ตั้งตรงจิตร / ประวัติศาสตร์ปัตตานีโบราณ / เสนีย์ มะดากะกุล. กรุงเทพมหานคร: โครงการหอสมุดกลางอิสลาม.
ประสิทธิ์ พงศ์อุดม. (2562). ประวัติศาสตร์คริสต์ศาสนาในเชียงใหม่. เชียงใหม่: ฝ่ายประวัติศาสตร์สภาคริสตจักรในประเทศไทย.
ปิ่นแก้ว เหลืองอร่ามศรี. (2546). อัตลักษณ์ ชาติพันธุ์ และความเป็นชายขอบ. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์กรมหาชน).
พระครูมหาเจติยารักษ์ เข็มนาค และคณะ. (2563). รูปแบบการสร้างสันติภาพของพระธรรมโกศาจารย์ (พุทธทาสภิกขุ). วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร. 8 (ฉบับเพิ่มเติม), 331-342.
พระครูโสภณพุทธิศาสตร์ และพระมหาสุทิตย์ อาภากโร. (2562). อัตลักษณ์ทางศาสนา: รูปแบบการสื่อความหมายเพื่อสร้างสันติภาพ ของประชาคมอาเซียน. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์. 6 (4), 1887-1912.
พระมหานภดล ปุญฺญสุวฑฺฒโก. (2560). การอยู่ร่วมกันของคนในสังคมพหุวัฒนธรรม: กรณีศึกษาชุมชนเขตบางรัก กรุงเทพมหานคร. รายงายการวิจัย. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหามงคลกานต์ ฐิตธมฺโม และอาภรณ์รัตน์ เลิศไผ่รอด. (2563). การอยู่ร่วมกันของคนในสังคมพหุวัฒนธรรมในประเทศไทยกรณีศึกษาสังคมพหุวัฒนธรรมในอำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่. วารสาร มจร อุบลปริทัศน์. 5 (3). 316-330.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม 11, 21, 22. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ยูซูฟ นิมะ และสุภัทร ฮาสุวรรณกิจ. (2551). การแพทย์และการดูแลผู้ป่วยที่สอดคล้องกับมุสลิม, พิมพ์ครั้งที่ 2. สถาบันวิจัยระบบสุขภาพภาคใต้ (สวรส.ภาคใต้) มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
ระบบฐานข้อมูลวัด. (ม.ป.ป.). วัดในจังหวัดเชียงใหม่. สืบค้นเมื่อ 27 มกราคม 2564, จาก https://bit.ly/39tSmYK
โรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย. (2549). คำกราบบังคมทูลของ ดร. วิลเลียม แฮรีส ต่อสมเด็จพระบรมโอรส สาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราวุธ สยามมกุฎราชกุมาร เมื่อวันที่ 2 มกราคม ค.ศ. 1906. ใน เสรินทร์ จิรคุปต์. (บรรณาธิการ). อมตพจน์ในรอบ 120 ปี P.R.C. เชียงใหม่: โรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย.
ศิริพร เพ็งจันทร์. (2563). การมีส่วนร่วมของประชาชนเกี่ยวกับสิทธิชุมชนทางทรัพยากรธรรมชาติ พื้นที่เกาะกลางบางทะลุ จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารวิชาการวิทยาลัยบริหารศาสตร์. 3 (4), 66-82.
สมัคร กอเซ็ม. (2550). มุสลิมพม่าที่ช้างคลาน: การมีชีวิตรอดในความเป็นชายขอบ. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
สมาคมพระคริสต์ธรรมไทย. (2543). พระคริสตธรรมคัมภีร์ ภาคพันธสัญญาใหม่. กรุงเทพมหานคร: สมาคมพระคริสต์ธรรมไทย.
สุชาติ เศรษฐมาลินี. (2540). มรดกศาสนาเชียงใหม่ภาค 1: ประวัติและพัฒนาการศาสนาในเมือง. เชียงใหม่: นพบุรีการพิมพ์.
สุพัตรา สุภาพ. (2553). สังคมวิทยา. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช.
เสาวนีย์ จิตต์หมวด. (2535). วัฒนธรรมอิสลาม. กรุงเทพมหานคร: คณะวิชามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ.
อภิญญา เฟื่องฟูสกุล. (2543). พื้นที่ในทฤษฎีทางสังคมศาสตร์. ใน สังคมศาสตร์. เชียงใหม่: คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
อานันท์ กาญจนพันธุ์. (2548). อำนาจ. ใน แนวความคิดพื้นฐานทางสังคมและวัฒนธรรม. เชียงใหม่: ภาคสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
อานันท์ กาญจนพันธุ์. (2556). พหุวัฒนธรรมในบริบทของการเปลี่ยนผ่านทางสังคมและวัฒนธรรม. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.
Speer, R. E. (1987). The Science of Missions. The Missionary Review of the World. New Series 12, 1 (January), 29-30.