The Public Park Tourist Attraction Management Model in Bangkok for Quality Life of Hearing Loss or Cognitively Impaired People
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This article aims to study the travel demands for public park tourist attractions in Bangkok among individuals with hearing or communication impairments. The research is quantitative, focusing on Bueng Nong Bon Public Park, Chalermprakiat Road, Nong Bon Subdistrict, Prawet District, Bangkok. The sample group consists of 400 hearing or communication-impaired individuals aged 20 and above who reside in Bangkok. The sample size was calculated using Taro Yamane's formula (Yamane, 1973). The research tool used was a questionnaire on travel demands. Data were analyzed using basic statistics such as frequency distribution, percentage, mean, and standard deviation (S.D.) The research findings reveal that most respondents have a high level of demand for Bueng Nong Bon Public Park as a tourist destination ( =3.67, S.D. = 0.98). When considering each aspect, it was found that all aspects are rated at a high level of demand, ranked in descending order as follows: activities (
=3.74, S.D. = 1.04), tourism management and administration (
=3.71, S.D. = 1.04), accessibility (
=3.69, S.D. = 1.07), value of the tourist destination (
= 3.67, S.D. = 1.08), tourism services (
= 3.67, S.D. = 1.04), and facilities (
= 3.59, S.D. = 1.03)
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กรมสุขภาพจิต. (2545). เครื่องชี้วัดคุณภาพชีวิตขององค์การอนามัยโลกชุดย่อ ฉบับภาษาไทย (WHOQOL-BREF-THAI). สืบค้นเมื่อ 28 มีนาคม 2566, จาก https://dmh.go.th/test/download/files/whoqol.pdf
กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ กรมส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ. (2565). สถิติข้อมูลคนพิการที่มีบัตรประจำตัวคนพิการ จำแนกตามจังหวัด ประเภทความพิการ และเพศ ตั้งแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน ถึงวันที่ 31 ธันวาคม 2565. สืบค้นเมื่อ 24 กุมภาพันธ์ 2566, จากhttps://ecard.dep.go.th/ nep_all/file/Stat2565/Stat_Dec65.pdf
กรุงเทพมหานคร เมืองแห่งกีฬา Bangkok Sports City. (2564). ตอนที่ 17 กีฬาทางน้ำครบวงจร พากย์ภาษาไทย. ออกอากาศทางยูทูป. 23 กุมภาพันธ์.
กาญจนา อังศุถวิล. (2564). คุณภาพชีวิต และการมีส่วนร่วมในการป้องกันมลพิษทางอากาศและเสียง กรณีศึกษา เมืองเก่า ราชบุรี อำเภอเมือง จังหวัดราชบุรี (วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตร์มหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
เกยูร วงศ์ก้อม. (2553). ความรู้เกี่ยวกับการศึกษาพิเศษ. กรุงเทพฯ: พลก๊อปปี้ เซอร์วิสแอนด์ซัพพลาย.
จุฑาภรณ์ ฮาร์ล และศศิธร ง้วนพันธ์. (2557). ปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจเดินทางในประเทศไทยของนักท่องเที่ยวชาวต่างประเทศ. วารสารการเงิน การลงทุน การตลาด และการบริหารธุรกิจ, 4(3), 415-426.
ฉลองศรี พิมลสมพงศ์. (2560). การวิจัยการท่องเที่ยว: หลักการสู่การปฏิบัติในมุมสะท้อนสังคม. วารสารบริหารธุรกิจ เศรษฐศาสตร์และการสื่อสาร, 12(1), 1-5.
ทิวาพร ใจก้อน. (2560). สวนสาธารณะกับการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและเศรษฐกิจของจังหวัดศรีสะเกษ พ.ศ. 2523 – ปัจจุบัน. วารสารมนุษย์และสังคม มหาวิทยาลัยราชภัฎศรีสะเกษ, 1(2), 85-101.
ธฤษวรรณ มาตกุล. (2556). แรงจูงใจของนักท่องเที่ยวชาวไทยสุ่การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมอีสานกรณีศึกษา วัดศิลาอาสน์ (ภูพระ) จังหวัดชัยภูมิ (รายงานการศึกษาอิสระบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ธิดารัตน์ นงค์ทอง และพิมพา ขจรธรรม. (2560). การศึกษาคุณภาพชีวิตของคนพิการรุนแรงทางร่างกายและการเคลื่อนไหว. วารสารพัฒนาสังคม, 19(2), 114 -131.
นพเก้า หัตจุมพล. (2552). บทบาทของสวนสาธารณะต่อการพัฒนาคุณภาพชีวิต: กรณีศึษาสวนสาธารณะหนองบัว อำเภอเมือง จังหวัดอุบลราชธานี (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฎอุบลราชธานี.
นุชรา แสวงสุข และคณะ (2565). การจัดการท่องเที่ยวสำหรับกลุ่มนักท่องเที่ยวคนพิการทางการเคลื่อนไหว. วารสารวิจัยราชภัฏธนบุรีรับใช้สังคม, 8(1), 50-68.
ประภาศรี เธียรธุมา, ดรรชนี เอมพันธุ์ และนภวรรณ ฐานะกาญจน์ พงศเขียว. (2565). ศักยภาพของแหล่งท่องเที่ยวและการรับรู้ของนักท่องเที่ยว กรณีศึกษา อ่าวไร่เลอุทยานแห่งชาติ หาดนพรัตน์ธารา-หมู่เกาะพีพี จังหวัดกระบี่. วารสารบริหารธุรกิจศรีนครินทรวิโรฒ, 13(1), 87-103.
ปาริฉัตร สิงห์ศักดิ์ตระกูล และพัชรินทร์ เสริมการดี. (2556). การศึกษาศักยภาพและแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ของชุมชนบ้านทุ่งมะปรัง อำเภอควนโดน และบ้านโตนปาหนัน อำเภอควนกาหลง จังหวัดสตูล. วารสารสุทธิปริทัศน์, 27(83), 97-112.
พงศธร จันทร์วิโรจน์ และณักษ์ กุลิสร์. (2554). พฤติกรรมและทัศนคติของนักท่องเที่ยวต่างชาติที่เดินทางเข้ามาท่องเที่ยวในประเทศไทยหลังเหตุการณ์ความไม่สงบทางการเมือง. วารสารสุทธิปริทัศน์, 25(77), 33-46.
พรพิมล ขำเพชร, ปาริฉัตร ศรีหะรัญ และวันดี หิรัญสถาพร. (2564). ความสำคัญ และเทคนิคการเก็บรวบรวมข้อมูลสู่การวิจัยในศตวรรษ 21. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 32(2), 1-12.
ลัดณา ศรีอัมพรเอกกุล. (2560). การพัฒนากลยุทธ์การจัดการท่องเที่ยวระดับเมืองรองเพื่อรองรับการท่องเที่ยวของผู้สูงอายุคุณภาพ (วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ศิริวรรณ สนั่นเอื้อ. (2560). เอกสารประกอบการสอนรายวิชาหลักการมัคคุเทศก์. อุดรธานี: คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี.
สำนักงานสภาพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). เกี่ยวกับ SDGs. สืบค้นเมื่อ 24 กุมภาพันธ์ 2566, จาก https://sdgs.nesdc.go.th /เกี่ยวกับ-sdgs/
สำนักปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2560). เศรษฐกิจด้านการท่องเที่ยวของไทย ปี พ.ศ. 2560. สืบค้นเมื่อ 24 กุมภาพันธ์ 2566, จาก https://www.mots.go.th/download/article/article_20190625160010.pdf
สิริรัตน์ ชอบขาย. (2559). ข้อเสนอเชิงนโยบายเพื่อพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวสำหรับผู้พิการทางการเคลื่อนไหวและผู้สูงอายุของจังหวัดอุบลราชธานี (วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
อนรรฆ อิสเฮาะ. (2562). คุณภาพชีวิตของประชาชนในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลสะกอม อำเภอเทพา จังหวัดสงขลา (สารนิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
อมร พงษ์สว่าง และ สิทธิพรร์ สุนทร. (2564). ปัจจัยที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตของคนพิการทางการได้ยินหรือสื่อความหมายในจังหวัดสระบุรี. Journal of Modern Learning Development, 6(6), 104-117.
Yamane, T. (1973). Statistics: An Introductory Analysis. 3rd ed. New York: Harper and Row.
