Teacher Competency Development Model in Vocational Education Institutions Nanning City, Guangxi Province, People's Republic of China
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed (1) to study the competency levels of teachers in vocational education institutions in Nanning City, Guangxi Province, People's Republic of China, and (2) to develop a competency development model for teachers in the same context. The study employed a mixed-methods research design. Quantitative data were collected through questionnaires from 388 teachers, while qualitative data were gathered through semi-structured interviews with 12 key informants and a focus group discussion with 9 experts, selected by purposive sampling. Content analysis was used to analyze the qualitative data.
The findings revealed that: 1) Overall, the teachers’ competency level was at a high level. When considering each component, the highest mean score was in Professional Leadership, followed by Ethics and Professional Code of Conduct, while the lowest was found in Teaching Practice. From the in-depth interviews, most informants agreed that the components of teacher competency development should include: (1) Professional Leadership, (2) Research and Innovation, (3) Adaptability in a Multicultural Era, (4) Teaching Practice, (5) Ethics and Professional Code of Conduct, (6) Curriculum Development and Instruction, (7) Digital Technology Literacy, and (8) Teamwork. 2)The proposed Teacher Competency Development Model consists of the following strategies: Professional Leadership: PLC, Leadership Workshop, and Role Play. Research and Innovation: Mini Action Research Training. Adaptability in a Multicultural Era: Cross-Cultural Dialogue. Teaching Practice: Hands-on Lab Demonstration. Ethics and Professional Code of Conduct: Reflection through Case Study. Curriculum and Digital Technology: Lesson Study, LMS and AI Tools Training. Teamwork: Team Teaching. The model was evaluated in four dimensions: Utility, Feasibility, Appropriateness, and Accuracy, all of which were rated at the highest level.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
ธานินทร์ ศิลป์จารุ. (2550). การวิจัยและการวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติด้วย SPSS และ AMOS. พิมพ์ครั้งที่ 13. กรุงเทพฯ: บิสอาร์แอนด์ดี.
ธนกฤต อั้งน้อย. (2563). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะครูใหม่ในศตวรรษที่ 21 ตามแนวคิดโรงเรียนเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ (วิทยานิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยนเรศวร.
วัชราภรณ์ ประภาสะโนบล และคณะ. (2564). ประสิทธิผลของรูปแบบการพัฒนาสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ของนักศึกษาครู โดยใช้โครงงานเป็นฐานร่วมกับการสอนแบบสร้างสรรค์เพื่อเสริมสร้างความสามารถ ในการสร้างสรรค์นวัตกรรมของนักเรียน. วารสารศึกษาศาสตร์ปริทัศน์, 38(1), 21-34.
ศิริชัย โอมฤก และคณะ. (2567). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะดิจิทัลของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาในจังหวัดนครราชสีมา. วารสารการบริหารการศึกษาและภาวะผู้นำ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 13(49). 294-303.
สุพจน์ ภักดีศิริ. (2564). สมรรถนะครูในยุคดิจิทัล. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 47(1), 15-28.
สมบัติ นพรัก. (2564). สมรรถนะครูไทยในยุคเปลี่ยนผ่านการศึกษา. วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์, 12(2), 45–60.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี (พ.ศ. 2561–2580). กรุงเทพฯ: สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2563). รายงานการศึกษาไทยในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. (2564). ยุทธศาสตร์การพัฒนาอาชีวศึกษาเพื่อสร้างกำลังคนคุณภาพ. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2565). แนวทางการประเมินสมรรถนะครูเพื่อการพัฒนาวิชาชีพ. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
อังคณา อ่อนธานี. (2564). การพัฒนาสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ของครูเพื่อส่งเสริมการคิดขั้นสูงสำหรับผู้เรียนชั้นมัธยม. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 23(4), 406-418.
ฮวง เหวินซิน และไพฑูรย์ อินต๊ะขัน. (2566). ปัจจัยทางการบริหารจัดการที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจเข้าศึกษาในโรงเรียนเทคนิคอาชีวศึกษา LIU ZHOU แห่งที่ 2 มณฑล GUANG XI สาธารณรัฐประชาชนจีน. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี, 5(3), 33-43.
Best, W. J. (1997). Research in Education. 7th ed. Boston: Allyn and. Bacon.
China Ministry of Education (CMOE). (2010). National Education Reform and Development Plan (2010-2020). Beijing: China Ministry of Education (CMOE).
Likert, R. (1967). The Method of Constructing and Attitude Scale, in Attitude Theory and Measurement. New York: Wiley & Son.
Nastasi, B. K. & Schensul, J. J. (2005). Contributions of qualitative research to the validity of intervention research. Journal of School Psychology, 43(3), 177–195.
Robinson, B. & Yi, H. (2008). Equity in professional development access in rural China. Journal of Rural Education, 25(1), 13–29.
Spencer, L. M. & Spencer, S. M. (1993). Competence at work: A model for superior performance. New York: John Wiley & Sons.
Stufflebeam, D. L. (1971). The relevance of the CIPP evaluation model for educational accountability. Paper presented at the Annual Meeting of the American Educational Research Association, Atlantic City, NJ.
Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis (3rd ed.). New York: Harper & Row.
Teddlie, C., & Liu, S. (2008). Professional learning communities in China. Educational Research, 50(3), 280–298.
Zhao, Y., Sun, Y. & Zhang, L. (2009). Teacher professional development in China: Challenges and prospects. Asian Journal of Education, 21(4), 501–515.
