การใช้เรือนจำเอกชนในการแก้ไขปัญหาผู้ต้องขังล้นเรือนจำ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษา “ การใช้เรือนจำเอกชนในการแก้ไขปัญหาผู้ต้องขังล้นเรือนจำ ” เป็นการศึกษาเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) โดยใช้วิธีการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ การศึกษาข้อมูลจากเอกสาร (Documentary Research) การสนทนากลุ่ม (Focus Group) และการสัมภาษณ์เชิงลึก (In–depth Interviews) โดยมีวัตถุประสงค์การศึกษา คือ เพื่อทราบปัญหาแนวทางหรือมาตรการในการแก้ไขปัญหาผู้ต้องขังล้นเรือนจำในประเทศไทยโดยการใช้เรือนจำเอกชน เพื่อทราบรูปแบบเรือนจำเอกชนที่เหมาะสมกับประเทศไทย และเพื่อจัดทำข้อเสนอเชิงนโยบายในการใช้เรือนจำเอกชนในการแก้ไขปัญหาผู้ต้องขังล้นเรือนจำ
ผลการศึกษา พบว่า การแก้ปัญหาผู้ต้องขังล้นเรือนจำด้วยการใช้เรือนจำเอกชน มีความเป็นไปได้ แต่ต้องแก้ไขหน่วยงานทั้งระบบในกระบวนการยุติธรรมจึงจะสามารถแก้ปัญหาผู้ต้องขังล้นเรือนจำได้อย่างยั่งยืน ซึ่งรูปแบบเรือนจำเอกชนที่เหมาะสมกับประเทศไทยมีอยู่ด้วยกัน 3 รูปแบบ คือ รูปแบบที่ 1 รัฐจ้างเอกชนบริหารจัดการ ยกเว้นหน้าที่ในการควบคุมผู้ต้องขัง รูปแบบที่ 2 รัฐให้เอกชนบริหารจัดการทั้งหมด และ รูปแบบที่ 3 รัฐให้สัมปทานเอกชน ซึ่งสัญญาที่รัฐทำกับเอกชนนั้นต้องเป็นสัญญาทางปกครองเต็มรูปแบบ ทั้งนี้ กรมราชทัณฑ์เป็นผู้กำหนดประเภทและลักษณะของผู้ต้องขังที่จะถูกควบคุมในเรือนจำเอกชน และ ระบบการปฏิบัติงานทั้งหมด ต้องปฏิบัติตามข้อกำหนดแมนเดลา (Mandela Rules)
ข้อเสนอแนะที่ได้จากการวิจัย ได้แก่ ปัญหาผู้ต้องขังล้นเรือนจำเป็นที่ต้องแก้ไขอย่างเร่งด่วน แม้ว่าการใช้เรือนจำเอกชนจะสามารถแก้ไขปัญหาผู้ต้องขังล้นเรือนจำได้แต่ต้องให้ความสำคัญเรื่องอื่นๆด้วย ทั้งยังต้องร่วมกันแก้ไขปัญหานี้ร่วมกับหน่วยงานอื่นๆในระบบกระบวนการยุติธรรมด้วยทั้งภาครัฐและเอกชนจึงควรปฏิรูปหน่วยงานในระบบกระบวนการยุติธรรมทั้งระบบ และควรจะเสนอเป็นข้อเสนอในระดับประเทศจึงจะสามารถขับเคลื่อนเรื่องนี้ได้จนสามารถแก้ไขปัญหาดังกล่าวข้างต้นได้อย่างเป็นรูปธรรมและยั่งยืน
Article Details
- บทความหรือข้อคิดเห็นใดๆ ในวารสารคุณภาพชีวิตกับกฎหมายเป็
- กองบรรณาธิการไม่สงวนสิทธิ์
เอกสารอ้างอิง
กิตติพงษ์ กิตยารักษ์. (2545). ความยุติธรรมเชิงสมานฉันท์: หลักการและแนวคิด ในกระบวนการยุติธรรมเชิงสมานฉันท์:ทางเลือกใหม่สำหรับกระบวนการยุติธรรมไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
กิติพร วานิชขจร. (2544). แนวคิดในการให้เอกชนเข้ามาดำเนินกิจการเรือนจำ The Ideal For Privatization Prisons. (สารนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. สืบค้นจาก http://digi.library.tu.ac.th/thesis/sw/0688/01ชื่อเรื่อง.pdf
จิรวุฒิ ปุญญาสวัสดิ์. (2546). ทัศนะของผู้บริหารราชทัณฑ์ต่อแนวทางการดำเนินงานของเรือนจำเอกชนในประเทศไทย Attitudes of the prison mangers on the way of the privatization of prisons in Thailand. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. สืบค้นจาก http://digi.library.tu.ac.th/thesis/sw/2399/01TITLE-TABLES.pdf
จุไรลักษณ์ เอี้ยวพันธ์, และ สาวิตรี วาระคำ. (2559). การวิเคราะห์การร่วมทุนระหว่างภาครัฐและ ภาคเอกชน(Public Private Partnership : PPP) (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: สำนักงบประมาณของรัฐสภา สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.สืบค้นจาก http://library2.parliament.go.th/
ebook/content-ebspa/pbo-report3-2559.pdf
ชวนัสถ์ เจนการ. (2555). การแปรรูปกิจการของรัฐไปยังภาคเอกชน (Privatization) โอกาสหรือความเสี่ยงในการพัฒนากระบวนการยุติธรรมไทย. ยุติธรรมคู่ขนาน, 7(1), 25-37. สืบค้น 21 กุมภาพันธ์ 2561, จาก https://thaijustice.files.wordpress.com/2012/07/yutitham-8-book-55new-year7no11.pdf
ชำนาญ คงรอด. (2554). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความสำเร็จของการนำหลักธรรมาภิบาลไปปฏิบัติ : ศึกษาเฉพาะกรณีเรือนจำและทัณฑสถานเขต 8 กรมราชทัณฑ์. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ชาย โพธิสิตา. (2550). ศาสตร์ และศิลป์แห่งการวิจัยเชิงคุณภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง จำกัด (มหาชน).
ณิศวดี กิตติภูมิชัย. (2549). พระราชบัญญัติราชทัณฑ์ พ.ศ. 2479: ศึกษากรณีการดำเนินกิจการเรือนจำเอกชน. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เทพศักดิ์ บุณยรัตพันธุ์. (2553). การศึกษานโยบายสาธารณะของไทย : กรณีศึกษานโยบายการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี ใน เสน่ห์ จุ้ยโต (บ.ก.), นโยบายสาธารณะ (น. 8-12). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ธนพัฒน์ จันทรปรรณิก. (2542) ปัญหาผู้ต้องขังล้นเรือนจำ: ศึกษาเฉพาะกรณีเรือนจำพิเศษธนบุรี (รายงานผลการวิจัย). กรุงเทพฯ: วิทยาลัยการยุติธรรม สำนักงานศาลยุติธรรม.
นคร วัลลิภากร .(2549). การแปรรูปเรือนจำในประเทศไทย (รายงานผลการวิจัย). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
นคร วัลลิภากร. (2555). การแปรรูปเรือนจำในประเทศไทย (รายงานผลการวิจัย). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
นัทธี จิตสว่าง. (2014). นักโทษล้นคุกกับมาตรการทางเลือกในการปฏิบัติต่อผู้กระทำผิดโดยไม่ใช้เรือนจำ., จาก https://www.gotoknow.org/posts/497865
นุชนารถ วิเศษศิริ. ( 2545). แนวทางในการดำเนินการเรือนจำอุตสาหกรรมในประเทศไทย. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ปรีชญาณ์ นักฟ้อน. (2556). การดำเนินนโยบายการบาบัดฟื้นฟูผู้ต้องขังติดยาเสพติดในเรือนจำของไทย. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 16, 298-309.
พรพิตร นรภูมิพิภัชน์.( 2548). การศึกษาความเป็นไปได้ในการนำเรือนจำเอกชน มาใช้ควบคุมผู้ต้องขังระหว่างฯ ในประเทศไทย (รายงานผลการวิจัย). กรุงเทพฯ: วิทยาลัยการยุติธรรม สำนักงานศาลยุติธรรม.
ภูรัช นันทเขตวงศ์. (2549). การแปรรูปเรือนจำให้เอกชนดำเนินการ ศึกษากรณี ความรับผิดทางอาญา. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วินัย เจริญเฉลิมศักดิ์. (2560). แนวความคิดเกี่ยวกับเรือนจำเอกชน. ชมรม เครือข่าย บริษัท เรือนจำเอกชน., จาก https://www.gotoknow.org/posts/628004
วินัย เจริญเฉลิมศักดิ์. (2559). โปรแกรมการแก้ไขฟื้นฟูผู้กระทำผิด (Rehabilitation programs). จาก https://www.gotoknow.org/posts/612516
วิโรจน์ ทูคำมี. (2545). เรือนจำเอกชน : ศึกษาความเป็นไปได้ของการบริหารจัดการเรือนจำเอกชนเพื่อแก้ปัญหาผู้ต้องขังล้นเรือนจำของไทย. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.
วุฒิ จารุวัชรวรรณ. (2552). มาตรการควบคุมตัวผู้ต้องขัง ระหว่างสอบสวนและระหว่างพิจารณา : ศึกษาเฉพาะกรณีการนำเรือนจำเอกชนมาใช้. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ:มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ศรีสมบัติ โชคประจักษ์ชัด, และทองใหญ่ อัยยะวรากูล. (2558). แนวทางการพัฒนาพฤตินิสัยผู้กระทำผิดของประเทศไทย Guideline for Throughcare model of Thailand. วารสารกระบวนการยุติธรรม, 8(3), 89-113.
สมรักษ์ รักษาทรัพย์. ( 2549). การแปรรูปเรือนจำของประเทศไทย. วารสารรามคำแหง, 23 (ฉบับพิเศษ), 112-122.
สำนักพัฒนาพฤตินิสัย กรมราชทัณฑ์. (2560). คู่มือการจัดโปรแกรมการแก้ไขฟื้นฟูผู้ต้องขังตามลักษณะแห่งคดีและพฤติการณ์การกระทำผิด. กรุงเทพฯ: กระทรวงยุติธรรม.
สำนักงานคณะกรรมการนโยบายรัฐวิสาหกิจ กระทรวงการคลัง. (ม.ป.ป.). การให้เอกชนร่วมลงทุนในกิจการของรัฐ ตามพระราชบัญญัติ การให้เอกชนร่วมลงทุน ในกิจการของรัฐ พ.ศ. 2556, จาก http://www.ppp.sepo.go.th/assets/document/file/slide.pdf
สิริลักษณ์ ชาแท่น. (2553). แนวทางการดำเนินงานประกันคุณภาพการศึกษาด้านผู้เรียนของโรงเรียนประถมศึกษาเพื่อเตรียมความพร้อมในการรองรับการประเมินคุณภาพภายนอก รอบที่สามในจังหวัดนราธิวาส. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). ปัตตานี : มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี
สืบวงศ์ พิทักษ์ธรรม. (2554). แนวทางการควบคุมและการพัฒนาพฤตินิสัยผู้ต้องขังคดีความมั่นคง. (สารนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). สงขลา: มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
สุรชัย ยิ่งยงวรชัย. (2556). การนำเรือนจำเอกชนมาใช้คุมขังผู้ต้องหาหรือจำเลยระหว่างพิจารณาคดี.(วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
Austin, James., & Coventry, Garry. (2001). Emerging Issues on Privatized Prisons. Monograph, National Council on Crime and Delinquency. USA: Bureau of Justice Assistance.
Hinkes-Jones, Llewellyn. (2013). Privatized Prisons: A Human Marketplace. The Los Angeles Review of Books Retrieved from https://lareviewofbooks.org/article/privatized-prisons-a-human-marketplace/#!
Mercadal, Gertrudis. (2014). Prison Privation in the United States: A New Strategy for Racial Control (Doctor of Philosophy, the Faculty of Dorothy F. Schmidt College of Arts and
Sciences, Florida Atlantic University,USA). Retrieved from https://fau.digital.flvc.org/islandora/object/fau%3A13688/datastream/OBJ/view/Prison_privatization_in_the_United_States__a_new_strategy_for_racial_control.pdf
Morris, J. C. (2007). “Government and market pathologies of privatization: The Case of Prison Privatization.” Politics and Policy. Vol. 35, No. 2, pp. 318-341.
Savas, E. S. (2000). Privatization and Public Private Partnerships. New York: Chatham House.
