ความเชื่อมั่นของประชาชนต่อการจัดการความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สิน ของเทศบาลนครรังสิต
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้ศึกษาถึงความเชื่อมั่นของประชาชนต่อการจัดการความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สิน และวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยส่วนบุคคลกับความเชื่อมั่นต่อการจัดการความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สินของเทศบาลนครรังสิต โดยใช้แบบสอบถามกับประชากรตัวอย่างแบบสะดวกจำนวน 380 คน
ผลการวิจัยพบว่า (1) ในภาพรวมประชาชนมีความเชื่อมั่นต่อการจัดการความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สินของเทศบาลนครรังสิตในระดับมากทั้ง 3 ด้าน (ด้านการจัดการความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สิน ด้านการให้บริการของเจ้าหน้าที่ในการจัดการความปลอดภัย และด้านการให้ความรู้เกี่ยวกับเกี่ยวกับการดูแลความปลอดภัย) (2) ในด้านปัจจัยส่วนบุคคล กลุ่มผู้มีอายุ 18-29 ปี และกลุ่มอาชีพ นักเรียน-นักศึกษา มีความเชื่อมั่นอยู่ในระดับปานกลาง แตกต่างจากกลุ่มอายุและกลุ่มอาชีพอื่นๆที่มีความเชื่อมั่นอยู่ในระดับมาก
ข้อเสนอแนะที่ได้จากการวิจัย การพัฒนาในเรื่องของการจัดการความปลอดภัย ควรเพิ่มเทคโนโลยีที่ใช้ในการป้องกันภัยต่างๆ เช่น กล้อง CCTV สัญญาณเตือนภัยต่างๆ การบังคับใช้กฎหมายอย่างเคร่งครัด การให้ความรู้แก่ประชาชน รวมถึงการมีส่วนร่วมเพื่อสร้างความเข้มแข็ง
Article Details
- บทความหรือข้อคิดเห็นใดๆ ในวารสารคุณภาพชีวิตกับกฎหมายเป็
- กองบรรณาธิการไม่สงวนสิทธิ์
เอกสารอ้างอิง
ปิยะ กล้าประเสริฐ. (2559). การประเมินประสิทธิภาพการให้บริการสาธารณะขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดปทุมธานี. กรุงเทพฯ: วารสารวิจัยและพัฒนาวไลยอลงกรณ์ในพระบรมราชูปถัมภ์.
พนมศักดิ์ วิลัยเลิศ. (2553). การจัดการความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สินของชุมชนในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านหมอ อำเภอบ้านหมอ จังหวัดสระบุรี. การศึกษาอิสระ
รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
พิมพ์ธรา พัสดุประดิษฐ์. (2563). แนวทางการเพิ่มประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานรักษาความปลอดภัยนักท่องเที่ยวของข้าราชการตํารวจในสังกัดกองกํากับการ 3 กองบังคับการตํารวจท่องเที่ยว 1.
วิทยานิพนธ์ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต. โรงเรียนนายร้อยตํารวจ.
ไพโรจน์, โกษา. (2557). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการป้องกันอาชญากรรมเชิงในพื้นที่รับผิดชอบของสถานีตำรวจภูธรบางระกำ จังหวัดพิษณุโลก, มหาวิทยาลัย
ราชภัฏพิบูลสงคราม, พิษณุโลก.
มานะชัย อ้นภู. (2545). มาตรการรักษาความปลอดภัยสำหรับระบบรถไฟฟ้าใต้ดินของการรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนแห่งประเทศไทย. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต,
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วิกรานต์ เผือกมงคล. (2556) แนวทางการลดความเสี่ยงภัยในชีวิตและทรัพย์สินของประชาชน. มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์:ปทุมธานี.
ศศิกาญจน์ ศรีโสภณ. [ออนไลน (2558). “ความปลอดภัยและความรู้สึกปลอดภัยจากอาชญากรรมในสภาพแวดล้อมชุมชนอยู่อาศัยย่านเก่า เขตพระนคร กรุงเทพฯ กรณีศึกษาชุมชนตรอก ศิลป์-
ตรอกตึกดิน”, Veridian E-Journal, Silpakorn University ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์และศิลปะ. 8(1),
ค้นจาก : https://he02.tci-thaijo.org/index.php/Veridian-E-Journal/article/ view/31491/30182
สุดสงวน สุธีสร. (2547). อาชญาวิทยา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สุวัตถิ์ ไกรสกุล และ จุฑาภรณ์ คงรักษ์กวิน. (2558). “ความพึงพอใจของประชาชนต่อการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ตามโครงการโรงพักเพื่อประชาชนของสถานีตำรวจภูธรบางศรีเมือง จังหวัดนนทบุรี.” วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. มหาวิทยาลัยราชพฤกษ์.
สัณหกฤษณ์ บุญช่วย. (2562). การศึกษาปัจจัยที่นำไปสู่ความสำเร็จในโครงการป้องกันอาชญากรรมขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในเขตภาคกลาง. รัฐศาสตร์ดุษฏีบัณฑิต สาขาอาชญาวิทยาและงานยุติธรรม ภาควิชาสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
อัญชลี ดุสิตสุทธิรัตน์. (2559). ความพึงพอใจของประชาชนต่อการให้บริการ ของ องค์การบริหารส่วนตําบลบางโปรง อําเภอเมือง จังหวัดสมุทรปราการ. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพ, กรุงเทพ.
อภิญญา พาทีไพเราะ. (2563). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการป้องกันปัญหาอาชญากรรมของชุมชนดอนเจดีย์ อําเภอพนมทวน จังหวัดกาญจนบุรี. วิทยานิพนธ์ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต. โรงเรียนนายร้อยตํารวจ.
อนุจิตร ชิณสาร. (2557). นวัตกรรมการบริหารขององค์กรปกครองส่วนท้องถ่ินในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ.
วารสารราชพฤกษ์ , 12(3)
อรรถพล พรศิริรัตน์. (2563). แนวทางการเพิ่มประสิทธิภาพการรักษาความปลอดภัยของตลาดน้ําดอนหวาย อําเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม. วิทยานิพนธ์ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต. โรงเรียนนายร้อยตํารวจ.
Cochran, W. G. (1963). Sampling Techniques. 2nd ed. New York: John Wiley.
