แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเส้นทางหุบเขาทะเลหมอก อำเภอนบพิตำ จังหวัดนครศรีธรรมราช
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1. เพื่อวิเคราะห์ศักยภาพของแหล่งท่องเที่ยว อำเภอนบพิตำ จังหวัดนครศรีธรรมราช 2. เพื่อเสนอแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเส้นทางหุบเขาทะเลหมอก อำเภอนบพิตำ จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นการวิจัยแบบผสานวิธี ระหว่างการวิจัยเชิงปริมาณ ได้ข้อมูลจากแบบสอบถาม และการวิจัยเชิงคุณภาพ ได้ข้อมูลจากการศึกษาเอกสาร การสังเกต การสัมภาษณ์ และสนทนากลุ่มย่อย โดยผู้ให้ข้อมูลสำคัญ คือกลุ่มชาวบ้านที่อาศัยอยู่ในอำเภอนบพิตำ ปราชญ์ชาวบ้าน เจ้าหน้าที่ของรัฐ ผู้นำชุมชน รวมทั้งสิ้น 50 คน ผู้วิจัยใช้วิธีการเลือกแบบเจาะจง และกลุ่มตัวอย่างนักท่องเที่ยว จำนวน 100 คน ผู้วิจัยใช้วิธีคัดเลือกแบบบังเอิญ มีการเก็บรวบรวมข้อมูลและวิเคราะห์ข้อมูล เครื่องมือที่ใช้เก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์เชิงลึก และการสนทนากลุ่มย่อย ผลการวิจัยพบว่า จากการศึกษาการจัดการแหล่งท่องเที่ยวของคนในชุมชนอำเภอนบพิตำ จังหวัดนครศรีธรรมราช ศักยภาพของแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมหุบเขาทะเลหมอก อำเภอนบพิตำ จังหวัดนครศรีธรรม ราช ความคิดเห็นของนักท่องเที่ยว ภาพรวมอยู่ในระดับมาก 3.53 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานอยู่ที่ 0.5 ด้านสิ่งดึงดูดใจ มีค่าเฉลี่ยอยู่ที่ 3.87 การเข้าถึงแหล่งท่องเที่ยว มีค่าเฉลี่ยอยู่ที่ 3.69 และสิ่งอำนวยความสะดวก มีค่าเฉลี่ยอยู่ที่ 3.51 มีคะแนนอยู่ในระดับมาก ที่พัก มีค่าเฉลี่ยอยู่ที่ 3.32 และกิจกรรมการท่องเที่ยว มีคะแนนเฉลี่ยอยู่ที่ 3.26 ซึ่งอยู่ในระดับปานกลาง สำหรับแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเส้นทางหุบเขาทะเลหมอก อำเภอนบพิตำ จังหวัดนครศรีธรรมราช เพื่อให้เกิดความอย่างยั่งยืนควรพิจารณาหลัก 3 ประการ คือ 1) อัตลักษณ์ของชุมชนและการบริการที่ตอบสนอง 2) การจัดการด้านการตลาดและบริการ และ 3) การจัดการสถานที่ท่องเที่ยว
Article Details
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
Boonyanupong, S., Sangkakorn, K., Suwannarat, S., Jaturapataraporn, J., & Piboonrungroj, P. (2017). The Development Guidelines of Cultural Tourism Potential in the Lanna Civilization Zone. Bangkok: The National Research Council of Thailand (NRCT).
Cronbach, L. J. (1990). Essentials of Psychological Testing (5th ed.). New York: Harpercollins Publishers.
Dickman, S. (1996). Tourism: An Introductory Text (2nd ed.). Sydney: Hodder Education.
Jittangwattana, B., & Srikanpa, P. (2014). Sustainable Tourism Development (2nd ed.). Bangkok: Tourism Academic Center of Thailand.
Middleton, V.T.C. (1994). Marketing in Travel and Tourism. UK: Butterworth. Heinemann, Oxford.
Ministry of Tourism and Sports. (2018). Travel to Secondary Cities for Tax Deduction in 2018. Retrieved December 25, 2020, from https://www.bltbangkok.com/news/4216/
Ministry of Tourism and Sports. (2019). Statistics of tourists visiting Thailand Jan-July 2019. Retrieved December 26, 2020, from https://www.mots.go.th
Nakhon Si Thammarat Provincial Statistical Office. (2016). Provincial Statistical Office: 2016 Nakhon Si Thammarat. Retrieved December 25, 2020, from http://nksitham.nso.go.th/images/report_pdf/stat_report2559.pdf
Sirisatidtit, C. S., & Unaromlert, T. (2014). The Model Development of Floating Market Tourism in Southern Thailand for Sustainable Development. Silpakorn Educational Research Journal, 6(1), 66-79.
Siriwilaileardanun, L. (2013). The Guideline to Activities for Agro Tourism in Charoen Rat Sub District Mae Chai District, Phayao Province(Master of Arts). University of Phayao.
Suwan, M. et al. (1998). Manual for Tourism Administration and Management in Responsible Areas of Sub-District Administrative Organization (SAO) and Tambon Council (SAT) (2nd ed.). Chiang Mai: Human and Environmental Management Study Project, Chiang Mai University.
Wiangamphol, W. (2003). Sustainable Tourism Management in Thailand(Master of Science, Environmental Management). National Institute of Development Administration.
Wongrattana, C. (2007). Techniques for Using Statistics for Research (10th ed.). Nonthaburi: Taineramitkij Inter Progressive.
