การพัฒนารูปแบบการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม โดยใช้ชุมชนเป็นฐานในการจัดการของชุมชนมอญ ตำบลไทรน้อย อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนารูปแบบการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมโดยใช้ชุมชนเป็นฐานในการจัดการของชุมชนมอญตำบลไทรน้อยอย่างเป็นระบบ โดยประยุกต์ใช้ระเบียบวิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ ประชากรกลุ่มเป้าหมายได้มาอย่างเฉพาะเจาะจง จำนวน 24 คน เก็บรวบรวมข้อมูลโดยการสำรวจชุมชน การสัมภาษณ์แบบเจาะลึก การสังเกตแบบไม่มีส่วนร่วม และการประชุมกลุ่มเฉพาะ ตรวจสอบข้อมูลแบบสามเส้าด้านข้อมูลและด้านวิธีรวบรวมข้อมูล วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า รูปแบบการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมโดยใช้ชุมชนเป็นฐานในการจัดการของชุมชนมอญตำบลไทรน้อย มี 4 ขั้นตอนต่อเนื่องกัน ได้แก่ 1. การสร้างความรู้ความเข้าใจและการมีส่วนร่วมในการจัดกิจกรรมการท่องเที่ยว “ภูมิปัญญามอญตำบลไทรน้อย: วิถีชุมชนมอญเมืองกรุงเก่า” 2. การพัฒนาศักยภาพเพื่อการขับเคลื่อนการท่องเที่ยว (1) การพัฒนาเยาวชนนักเล่าเรื่องชุมชน 2) การจัดการแสดงต้อนรับนักท่องเที่ยว 3) การพัฒนาสินค้าที่ระลึกจากภูมิปัญญาท้องถิ่น 4) การพัฒนาอาหารพื้นถิ่น 5) การจัดทำสื่อเรียนรู้วัฒนธรรม และ 6) การปรับภูมิทัศน์ด้วยการมีส่วนร่วม) 3. การส่งเสริมช่องทางการตลาดท่องเที่ยว โดยการจัดพิมพ์แผ่นพับประชาสัมพันธ์ และ 4. การสื่อสารสร้างการรับรู้ โดยจัดงาน “ชุมชนท่องเที่ยววัฒนธรรมมอญตำบลไทรน้อย: วิถีชุมชนมอญ เมืองกรุงเก่า”
Article Details
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
Bourdieu, P. (1986). The Form of Capital. In J. G. Richardson (Ed.), Handbook of Theory and Research for the Sociology of Education (pp. 64-75). New York: Greenwood Press.
Buason, R. (2015). Quality Research in Education (5th ed.). Bangkok: Chulalongkorn University.
Chaibin, K., Aiyakorn, S., & Romyen, L. (2020). Factors Affecting Public Participation in Promoting Nawatwithi OTOP Tourism Community in Na Thom District, Nakhon Phanom Province. Journal of Graduate School, Sakon Nakhon Rajabhat University, 17(79), 158-170.
Chanwanit, S. (2010). Quality Research (18th ed). Bangkok: Chulalongkorn University.
Designated Areas for Sustainable Tourism Administration (Public Organization). (2015). Community-based Tourism. Bangkok: Cocoon & Co.
Dibb, S., & Simkin, L. (2002). Marketing Concepts, Techniques and Strategies. London, UK: Houghton Mifflin.
ICOMOS Australia. (1999). The Burra Charter: The Australia ICOMOS Charter for Places of Cultural Significance. Australia: ICOMOS.
Jaiuea, M., Kulsiri, P., Ativetin, T., & Sirisuthiku. V. (2016). Marketing Model for Cultural Heritage Tourism Development: Bangluang Community Bangluang Sub-District, Banglen District, Nakhonpathom Province. Sripatum Chonburi Journal, 12(3), 12-24.
National Tourism Policy Committee. (2011). National Tourism Development Plan (2012-2016). Bangkok: Ministry of Tourism and Sports.
Manirochana, N. (2017). Community-based Tourism Management. International Thai Tourism Journal, 13(2), 25-46.
Phatoomchat, A., Sriwongwanna, J., & Sihaban, K. (2019). The Model of Community-based Tourism Management in Mekong River Basin of Ubon Ratchathani Province. Journal of MCU Peace Studies, 7(5), 1460-1473.
Phumiworramunee, S., Wongmonta, S., & Techakana, J. (2019). Guidelines for the Promotion of Cultural Tourism Marketing in Nakhon Phanom Province. Dusit Thani College Journal, 13(1), 184-201.
Pojew, O., Ruenchol, S., & Kaphol, A. (2019). Local Wisdom which Commodification to Products for Tourism in Klongjik Sub-District, Bang-Pa-In District, Phranakhon Si Ayutthaya Province. Journal of Ayutthaya Studies Institute, 11(2), 82-96.
Phranakhon Si Ayutthaya Provincial Cultural Office. (2016). Sainoi Cultural Tourism Community. Phranakhon Si Ayutthaya: Phranakhon Si Ayutthaya Provincial Cultural Office.
Ruksapol, A., Na thongkaew, B., & Sriwichai, U. (2020). Economic Impacts of Tourism on Community-based Tourism Destination at Koh Phithak Chumphon Province. Burapha Journal of Business Management, Burapha University, 9(1), 49-70.
Scott, J. C. (1958). Weapons of the Weak: Everyday Forms of Peasant Resistance. Yale University.
Singhaphrom, S., & Watakit, U. (2019). Management of Community-based Tourism in Northeastern Thailand. Journal of Graduate MCU Khon Kaen Campus, 6(2), 484-496.
Somnuk, P. (2012). Ban Phu’s Community-based Tourism Management with Cultural Conservation. Journal of Liberal Arts, Ubon Ratchathani University, 8(1), 1-36.
Srilachai, A., & Buasorn, P. (2018). Guidelines for Sustainable Tourism Management for Community-based Tourism, A case Study of Ban Kokmuang, Jorakhemak, Prakhonchai District, Buriram Province. Journal of Graduate Studies Valaya Alongkron Rajabhat University, 12(1), 218-229.
Srisuk, K. (2013). Research Methodology (3rd ed.). Chiang Mai: Chiang Mai University.
Suansri, P. (2003). Community-based Tourism Handbook. Bangkok: Tourism for Life and Nature Project.
Sungrugsa, N., & Lakananulak, S. (2012). Research for Development and Changing in Cultural Tourism Toward Creative Economy Through Participation Process of Sustainable Network Alliances in Ratchaburi Province. Bangkok: National Research Council of Thailand.
Thongma, W. (2018). Community-based Tourism for Development Quality of Life of Communities in the Forest Land Area. Bangkok: Department of National Parks, Wildlife and Plant Conservation.
Tungseng, T. (2021). Guidelines for Community-based Tourism Development in the Three Southern Border Provinces Based on Thailand’s Criteria for Community-based Tourism. Journal of Community Development and Life Quality, 9(2), 183–193.
UNESCO. (2006). Towards Sustainable Strategies for Creative Tourism. Discussion Report of the Planning Meeting for 2008, International Conference on Creative Tourism, October 26-27. Santa Fe: New Mexico, U.S.A.
Visadsoontornsaku, P., Na Thalang, C., Tungbenchasirikul, S., & Jittithavorn, C. (2020). Potentiality Development Approach for Community-based Tourism in Nakhon Ratchasima Province. The Journal of Development Administration Research, 10(3), 22-33.
