ปัจจัยเสี่ยงทางสังคมและความรอบรู้ด้านสุขภาพที่เกี่ยวข้องกับพฤติกรรมเสี่ยงบนท้องถนน: การวิจัยผสานวิธี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อทำความเข้าใจและกำหนดความเสี่ยงทางสังคมที่เกี่ยวข้องกับพฤติกรรมเสี่ยงบนท้องถนน ศึกษาปัจจัยเชิงสาเหตุความเสี่ยงทางสังคมและความรอบรู้ด้านสุขภาพที่เกี่ยวข้องกับพฤติกรรมเสี่ยงบนท้องถนน ใช้วิธีการวิจัยผสานวิธีทั้งการศึกษาเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณ เก็บข้อมูลกับผู้ใช้รถใช้ถนน จำนวน 1,284 คน การศึกษาเชิงคุณภาพวิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหา การศึกษาเชิงปริมาณวิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เส้นทาง (Path analysis) และการวิเคราะห์ความแปรปรวน (ANOVA) ผลการวิจัยพบว่า ความเสี่ยงทางสังคมที่เกี่ยวข้องกับพฤติกรรมเสี่ยงบนท้องถนนพบทั้งปัจจัยส่วนบุคคลและปัจจัยด้านสภาพแวดล้อม แบบจำลองเชิงสาเหตุของพฤติกรรมเสี่ยงบนท้องถนนสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์โดยพิจารณาจากค่าไค-สแควร์มีค่าเท่ากับ 5.61 และพบว่า ความรอบรู้ด้านสุขภาพและระยะเวลาในการขับขี่ได้รับอิทธิพลทางตรงต่อชื่นชอบความท้าทายและความเสี่ยง สามารถร่วมกันทำนายความรอบรู้ด้านสุขภาพร้อยละ 19 และพฤติกรรมเสี่ยงบนท้องถนนได้รับอิทธิพลทางตรงจากความรอบรู้ด้านสุขภาพ ระยะเวลาในการขับขี่ ชื่นชอบความท้าทายและความเสี่ยง และการมีตัวแบบ สามารถร่วมกันทำนายพฤติกรรมเสี่ยงบนท้องถนนร้อยละ 84 จากข้อค้นพบ ภาครัฐและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องควรส่งเสริมและป้องกันทั้งปัจจัยส่วนบุคคล และดำเนินการควบคู่กับการปรับเปลี่ยนนโยบายและปัจจัยเสี่ยงด้านสภาพแวดล้อม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
Bandura, A. (1977). Social Learning Theory. New Jersey: Prentice-Hall.
Biggins, O. (2014). Campaigns for Solving Motorcycle Drunk Driving Behavior of Adolescents. Journal of Communication and Innovation NIDA. 1(1). 69-84.
Bronfenbrenner, U. (2005). Making Human Beings Human: Bioecological Perspectives on Human Development. Thousand Oaks: Sage Publication.
Chula Unisearch. (2016). A study of driver behavior and awareness on motorcycle helmet wearing Bangkok: Road Safe Fund.
Gaewto, M., Jaitiang, N., Boriboon, N., Wongsrimee, K., Kumboon, B., Temsuk, B., Heamthaisong, T., Wongsawiang, P., & Trakooltorwong, P. (2019). A Study of Motorcycle Driving Behaviors Among Student Nurses, Ratchathani University. Journal of Ratchathani Innovative Health Sciences, 3(1), 38-50.
Harvey, C., Jenkins, D., & Sumner, R. (1975). Driver Error. Supplementary Report 149 UC. Transport and Road Research Laboratory, Crowthorne.
Iversen, J. H., Mathiassen, L., & Nielsen, P. A. (2004). Managing Risk in Software Process Improvement: An Action Research Approach. MIS Quarterly, 28(3), 395-433. DOI:10.2307/25148645
Kaeodumkoeng, K., & Thummakul, D. (2015). Health literacy Promoting in Aging Population. Journal of Health Science Research, 9(2), 1-8.
Laptavee, B. (2012). Factors Related to Behavior of Helmet Wearing of Injured Driver From Motorcycle Accident at Thammasat University Hospital. Pathum Thani: Thammasat University Hospital.
McCrae, R. R., & Costa Jr, P. T. (1995). Trait Explanations in Personality Psychology. European Journal of Personality, 9(4), 231-252.
Ministry of Public Health. (2019). Data Integration System on Deaths from Road Accidents. Bangkok: Department of Disease Control of Thailand. Ministry of Public Health.
Møller, M., & Haustein, S. (2014). Peer Influence on Speeding Behaviour Among Male Drivers Aged 18 and 28. Accident Analysis & Prevention, 64, 92-99.
Morgan, M. (2009). Cultivation Analysis and Media Effects. In The SAGE handbook of media processes and effects. London: SAGE Publications.
National Statistical Office. (2016). Executive Summary: The 2016 Household Survey on the Use of Information and Communication Technology. Retrieved from http://service.nso.go.th/nso/nsopublish/themes/files/icthh59.pdf
Nutbeam, D. (2000). Health Literacy as a Public Health Goal: A Challenge for Contemporary Health Education and Communication Strategies into the 21st Century. Health Promotion International. 15(3), 259-267. https://doi.org/10.1093/heapro/15.3.259
Phengchan, W. (2017). Health Literacy. In Workshop on the potential development of personnel in Department of Health: Health literacy toward Thailand. Nonthaburi: Ministry of Public Health.
Risser, R. (1985). Behavior in Traffic Conflict Situations. Accident Analysis and Prevention, 17(2), 179–197.
Rosenstock, I. M. (1974). Historical Origins of the Health Belief Model. Health Education Monographs, 2(4), 328-335.
Siriliang, R. (2017). Casual Model Development for Traffic Accidents of Motorcyclists in Loei Province. The Public Health Journal of Burapha University. 12(2), 15-26.
Sorensen, K., Van den Broucke, S., Fullam, J., Doyle, G., Pelikan, J., Slonska, Z., & Brand, H. (2012). Health literacy and Public Health: A Systematic Review and Integration of Definitions and Models. BMC Public Health, 12(80), 1-13. DOI:10.1186/1471-2458-12-80
Sümer, N. (2003). Personality and Behavioral Predictors of Traffic Accidents: Testing a Contextual Mediated Model. Accident Analysis & Prevention, 35(6), 949-964. DOI:10.1016/S0001-4575(02)00103-3
The Communication Initiative Network. (2003). Literacy for the 21st Century: An Overview & Orientation Guide to Media Literacy Education. Retrieved from https://www.comminit.com/ content/literacy-21st-century-overview-orientation-guide-media-literacy-education
Ulleberg, P., & Rundmo, T. (2003). Personality, Attitudes and Risk Perception as Predictors of Risky Driving Behaviour Among Young Drivers. Safety Science, 41(5), 427-443. DOI:10.1016/S0925-7535(01)00077-7
Uthayarat, W. (2013). Analysis of Public Van Safety(Master Thesis, Transport and Logistics Management). Burapha University.
World Health Organization [WHO]. (1998). Health promotion glossary. Geneva: WHO.
