แบบจำลองวุฒิภาวะของการบริหารความเสี่ยงสำหรับสถาบันอุดมศึกษาของรัฐ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาเชิงปริมาณครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์องค์ประกอบของกระบวนการบริหารความเสี่ยง และสร้างแบบจำลองวุฒิภาวะของการบริหารความเสี่ยงสำหรับสถาบันอุดมศึกษาของรัฐ สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา (สกอ.) โดยมีกลุ่มตัวอย่างเป็นกลุ่มผู้บริหาร และกลุ่มคณาจารย์สายวิชาการ จำนวน 385 คน โดยดำเนินการสุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน เพื่อการได้มาของกลุ่มตัวอย่างในแต่ละกลุ่มของสถาบันอุดมศึกษาของรัฐ 30 แห่ง เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม การวิเคราะห์ข้อมูลใช้การวิเคราะห์องค์ประกอบ (Exploratory Factor Analysis) ผลการวิจัยพบว่า การจัดตัวแปรที่ใช้ในการวิเคราะห์มีทั้งหมด 75 ตัวแปร สามารถจัดกลุ่มได้จำนวน 5 องค์ประกอบ มีค่า Eigenvalue เกิน 1.00 อธิบายความแปรปรวนของตัวแปรทั้งหมด 75 ตัวแปร ได้ร้อยละ 66.81 และสามารถแบ่งระดับวุฒิภาวะของการบริหารความเสี่ยงเป็น 5 ระดับ คือ 1) ธรรมชาติสถาบัน 2) การสร้าง 3) การจัดระเบียบ 4) การบริหารจัดการ และ 5) การบูรณาการ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
AON. (2010). Global Enterprise Risk Management Survey 2010. Retrieved June 13, 2020, from http://wrc.rims.org/HigherLogic/System/DownloadDocumentFile.ashx?DocumentFileKey=b5ed120b-3662-4293-ba93-03d2a72bfe7f
Chapman, J. R. (2011). Simple Tools and Techniques for Enterprise Risk Management (2nd ed.). Retrieved June 13, 2020, from http://www.insurance-institute.ru/library/zothers /chapman.pdf
Christensen, C.M., Horn, M.B., Caldera, L., & Soares, L. (2011). Disrupting College: How Disruptive Innovation Can Deliver Quality and Affordability to Postsecondary Education. Retrieved June 13, 2020, from https://www.semanticscholar.org/paper/Disrupting-College%3A-How-Disruptive-Innovation-Can-Christensen-Horn/e596dab7fdd850b9bc296ee396aa2f14acee8a1c #paper-header
Curkovic, S., Scannell, T., Wagner, B. J., & Vitek, M. J. (2013). A Longitudinal Study of Supply Chain Risk Management Relative to COSO’s Enterprise Risk Management Framework. Modern Management Science & Engineering, 1(1), 13-36.
Ekakul, T. (2000). Research Methods in Behavioral Sciences and Social Sciences. Ubon Ratchathani: Ubon Ratchathani Rajabhat Institute.
Ghazal, T., Soomro, T. R., & Shaalan, K. (2013). Integration of Project Management Maturity (PMM) based on Capability Maturity Model Integration (CMMI). European Journal of Scientific Research, 99(3), 418–428.
Hoyt, R., & Liebenberg, A. (2011). The Value of Enterprise Risk Management. Journal of Risk and Insurance, 78, 795-822.
Kaiyawan, Y. (2013). Multivariate Statistical Analysis for Research. Bangkok: Office of Academic Resources Chulalongkorn University.
Karunaratne, A.H.G.K. (2018). The Impact of the Adoption of Enterprise Risk Management on the Industrial Financial Performance: Evidence from Sri Lanka. International Journal of Research in Business and Social Science, 6(6), 9-20. DOI:10.20525/ijrbs.v6i6.815
Lappanopakorn, K., Jadesadalug, V., & Sansook, J. (2017). Developing Model of Risk Management Capabilities Toward Organizational Performance of Higher Education Institutions in Thailand. Dusit Thani College Journal, 11(3), 185-201.
Lundquist, A. E. (2015). Enterprise Risk Management (ERM) at U.S. Colleges and Universities: Administration Processes Regarding the Adoption, Implementation, and Integration of ERM (Doctor of Philosophy). Western Michigan University.
Malaivongs, K. (2015). Capability Model for Teaching. Retrieved July 19, 2020, from https://he01.tci-thaijo.org/index.php/EAUHJSci/issue/view/3859
Ministry of Higher Education, Science, Research and Innovation. (2018). Higher Education Statistics: Academic Year 2018. Bangkok: Zeno Publishing & Packaging.
Nocco, B., & Stulz, R. (2006) Enterprise Risk Management: Theory and Practice. Journal of Applied Corporate Finance, 18, 8-20. http://dx.doi.org/10.1111/j.1745-6622.2006.00106.x
Office of the Higher Education Commission. (2007). The Framework of the 15-year Long-Term Higher Education Plan, No. 2 (2008-2022). Bangkok: Office of the Higher Education Commission.
Oliva, F. L. (2016). A Maturity Model for Enterprise Risk Management. International Journal of Production Economics, Elsevier, 173, 66-79.
Proença, D., Estevens, J., Vieira, R., & Borbinha, J. (2017). Risk Management: A Maturity Model Based on ISO 31000. In Conference: 2017 IEEE 19th Conference on Business Informatics (CBI). DOI:10.1109/CBI.2017.40
Puncreobutr, V. (2019). Disruption in Thailand’ s Higher Education. APHEIT Journal, 25(1), 94-113.
Risk and Insurance Management Society. (2006). RIMS Risk Maturity Model (RMM) Enterprise Risk Management: Executive Summary. Retrieved June 13, 2020, from https://www.logicmanager.com/pdf/rims_rmm_executive_summary.pdf
Spikin, I. J. C. (2013). Developing a Risk Management Maturity Model: A Comprehensive Risk Maturity Model for Dutch Municipalities(Doctoral Dissertation). University of Twente.
The Committee of Sponsoring Organizations of the Treadway Commission [COSO]. (2017). Enterprise Risk Management - Integrating with Strategy and Performance,
Executive Summary. Retrieved June 13, 2020, from https://www.coso.org/Documents/2017-COSO-ERM-Integrating-with-Strategy-and-Performance-Executive-Summary.pdf
Wibowo, A., & Taufix, J. (2017). Developing a Self-assessment Model of Risk Management Maturity for Client Organizations of Public Construction Projects: Indonesia context. Science Direct, 171, 274-281.
Wirachai, N. (1999). LISREL Model: Statistical for Research (3rd ed.). Bangkok: Office of Academic Resources Chulalongkorn University.
Wiphatkrut, S. (2014). A Risk Management Model of Rajabhat Universities in Thailand. Journal of Interdisciplinary Research: Graduate Studies, 3(1), 45-67.
