รูปแบบการพัฒนาชุมชนตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงในชุมชนบ้านทุ่งกระโปรง ตำบลป่าขะ อำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายก
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ผลของการพัฒนาชุมชน 2) ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อการพัฒนาชุมชน 3) รูปแบบการพัฒนาชุมชนตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงในชุมชนบ้านทุ่งกระโปรง ตำบลป่าขะ อำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายก เป็นวิจัยแบบผสม โดยเชิงปริมาณใช้แบบสอบถาม จำนวน 205 คน วิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และเชิงคุณภาพใช้แบบสัมภาษณ์ โดยการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) ผลของการพัฒนาชุมชน โดยภาพรวม อยู่ในระดับมาก เป็นรายด้าน พบว่า ด้านการมีคุณภาพชีวิตที่ดี การเกิดองค์กรวิสาหกิจชุมชน และต้นแบบแห่งการเรียนรู้ และการพัฒนาอย่างยั่งยืนของชุมชน มีค่าเฉลี่ยสูงสุด ตามลำดับ 2) ปัจจัยที่ส่งผลต่อการพัฒนาชุมชน โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก เป็นรายด้าน พบว่า ด้านการสนับสนุนของภาครัฐและเอกชน ด้านการเรียนรู้ของประชาชน ด้านการพึ่งพาตนเอง และด้านสภาพแวดล้อม สังคม และวัฒนธรรม มีค่าเฉลี่ยสูงสุด ตามลำดับ และการเข้าถึงปัจจัยที่ส่งผลต่อการพัฒนาชุมชนตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงในชุมชน โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ด้านการสนับสนุนของภาครัฐและเอกชน ด้านการพึ่งพาตนเอง และด้านเทคโนโลยี มีค่าเฉลี่ยสูงสุด ตามลำดับ 3) รูปแบบการพัฒนาชุมชน มี 3 ขั้นตอน คือ (1) การเข้าใจปัจจัยที่ส่งผลต่อการพัฒนาชุมชนตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง (2) การเข้าถึงปัจจัยที่ส่งผลต่อการพัฒนาชุมชนตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง และ (3) การพัฒนา ได้แก่ การพัฒนาอย่างยั่งยืน การมีคุณภาพชีวิตที่ดี การเกิดองค์กรวิสาหกิจชุมชน และต้นแบบแห่งการเรียนรู้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
Jitsuchon, S. (2017, June 13). Inequality in Thai Society: Trends, Policies, and Policy-driving Guidelines. Thailand Development Research Institute, TDRI. https://tdri.or.th/wp-content/uploads/2017/06/Synthesis-Report-Year-2-Inclusive-Growth.pdf
Klongsara, N. (2008). The Process of Local Development in Khoyruttakwa Community of Nongchock District in Bangkok Metropolis [Master’s Thesis, Phranakhon Rajabhat University].
Mangkhang, C. (2018). Knowledge of Curriculum and Teaching in Social Studies (2nd ed.). Chulalongkorn University.
Mekwan, C. (2012). A Study of Sustainable Community Development Guidelines around the University. Faculty of Arts and Sciences, Sisaket Rajabhat University.
Office of the National Economics and Social Development Council. (2009). Annual Report 2009. National Economic and Social Development Board.
Office of the National Economics and Social Development Council. (2012). National Economic and Social Development Plan, No. 11, 2012-2016. http://www.nesdb.go.th/download/ article/article_20160323112431.pdf.
Office of the Royal Development Projects Board (ORDPB). (2015). Handbook for Driving Development According to the Philosophy of Sufficiency Economy in the Agricultural and Rural Sectors and Security. ORDPB.
Phuangngam, K. (2019). Community and Local Self-Governance (2nd ed.). Dharmasarn.
Ruangvatasilp, S. (2007). Community Participation in Educational Management in the Service Area of Lomrad Wittaya School, Thoen District, Lampang Province[Master’s Thesis, Chiang Mai University].
Tansrisakul, S. (2010). Factors Affecting Sustainable Community Development: A Case Study of Local Administration Organization in Maha Sarakham Province. Chophayom Journal, 21, 51-68. https://so01.tci-thaijo.org/index.php/ejChophayom/article/view/8439/7195
Wiangamphol, W. (2003). Sustainable Tourism Management in Thailand. National Institute of Development Administration.
Wisojsongkhram, S. (2000). The Community Development in Tambon Makood, Kokphoe District, Pattani Province[Master’s Thesis, Thaksin University].
Yamane T. (1973). Statistics: An Introductory Analysis (3rd ed.). Harper and Row.
