การพัฒนารูปแบบการบริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน ตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงในภาคตะวันออก
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพการบริหาร การสร้างและพัฒนารูปแบบการบริหาร และตรวจสอบความเหมาะสม ความเป็นไปได้ของรูปแบบการบริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐานตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง ในภาคตะวันออก เป็นการวิจัยแบบผสมผสานของการวิจัยเชิงปริมาณและการวิจัยเชิงคุณภาพ ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพการบริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐานตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง ในภาคตะวันออก อยู่ในระดับมากที่สุดทุกข้อ เรียงอันดับจากมากไปน้อย ได้แก่ การบริหารงานงบประมาณ การบริหารงานทั่วไป การบริหารงานวิชาการ และการบริหารงานบุคคล 2) รูปแบบการบริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐานตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง ในภาคตะวันออก ประกอบด้วย การบริหารงานวิชาการ ได้แก่ การบริหารการศึกษา หลักสูตรและการจัดการเรียนการสอน การวัดผลและประเมินผล และคุณลักษณะอันพึงประสงค์ของผู้เรียน การบริหารงานงบประมาณ ได้แก่ การจัดตั้งงบประมาณ การจัดสรรงบประมาณ การเบิกจ่ายงบประมาณ และการติดตามตรวจสอบการใช้จ่ายงบประมาณ การบริหารงานบุคคล ได้แก่ การพัฒนาบุคลากรตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง การติดตามและขยายผล และคุณลักษณะของบุคลากรตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง และการบริหารงานทั่วไป ได้แก่ อาคารสถานที่และสภาพแวดล้อม และการมีส่วนร่วมของชุมชน 3) รูปแบบการบริหารสถาน ศึกษาขั้นพื้นฐานตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง ในภาคตะวันออก มีความเหมาะสม มีความเป็นไปได้ สามารถนำไปใช้ปฏิบัติได้จริง มีข้อเสนอแนะเพิ่มเติม คือ ควรมีการนำเสนอเงื่อนไขสำคัญของการเป็นสถานศึกษาที่ใช้รูปแบบการบริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐานตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง ในภาคตะวันออก เพื่อเป็นภาพของความสำเร็จ
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
Boonyapo, S. (2012). The Administration Model for Excellence Basic Education School under The Primary Education Service Area Office[Doctoral Dissertation, Silpakorn University].
Information and Communication Technology Center, Office of the Permanent Secretary, Ministry of Education. (2020). The implementation of sufficiency economic philosophy in school. https://www.moe.go.th.
Leepairat, S., Gesthong, T., & Noichun, N. (2017) The World-Class Standard Elementary School Quality Management Model. Suthiparithat Journal, 31(100), 261-273. https://so05.tci- thaijo.org/index.php/DPUSuthiparithatJournal/article/view/243580/165287
Likert, R. (1967). The Method of Constructing and Attitude Scale, Reading in Attitude Theory and Measurement. Pp. 90-95. Fishbeic, Matin, Ed. Wiley & Son
Phibunsarawut, P. (2009). Application of Sufficiency Economy Philosophy. The Sufficiency Economy Research, Crown Property Bureau.
Srisa-ard. B. (2000). Preliminary research. Suweeriyasan.
Sufficiency Education Center, Yuwasathirakun Foundation. (2017). Driving of Basic Education. http://www.sufficiency.nida.ac.th/eduplan/
Tantivejkul, S. (2000). Living the Philosophy of Sufficiency Economy. Civie Service e-Journal, 45(2), 1-18.
Teerathongdee, P. (2010). School Administration According to the Sufficiency Economy Philosophy of The Ratchaburi Educational Service Area Office 2[Master’s Thesis, Muban Chombueng Rajabhat University].
Wichaakkharawit, C. (2012). Model of Basic School Administration Based on the Philosophy of Sufficiency Economy. Rajabhat Chiang Mai Research Journal, 13(2), 71–87. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/cmruresearch/article/view/96115