การบริหารทรัพยากรมนุษย์ที่มีอิทธิพลต่อประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของบุคลากรในธุรกิจห้องปฏิบัติการทดสอบ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาระดับการบริหารทรัพยากรมนุษย์และระดับประสิทธิภาพการปฏิบัติงานในธุรกิจห้องปฏิบัติการทดสอบ 2) เพื่อศึกษาการบริหารทรัพยากรมนุษย์ที่มีผลต่อประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของบุคลากรในธุรกิจห้องปฏิบัติการทดสอบ เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน โดยมีกลุ่มตัวอย่างเชิงปริมาณ ได้แก่ บุคลากรด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี จำนวน 400 ราย และกลุ่มตัวอย่างเชิงคุณภาพ โดยสัมภาษณ์แนวลึกเฉพาะผู้เชี่ยวชาญ คือ ผู้บริหารในหน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจห้องปฏิบัติการทดสอบจำนวน 7 ราย ผลการวิจัยพบว่า (1) ระดับการบริหารทรัพยากรมนุษย์ ประกอบไปด้วย 5 ด้านคือ 1) การสรรหาบุคคลและคัดเลือกบุคลากร 2) การอบรมและพัฒนา 3) ผลประโยชน์และค่าตอบแทน 4) การประเมินผลการทำงาน และ 5) การสร้างขวัญและกำลังใจ พบว่าในภาพรวมระดับการบริหารทรัพยากรมนุษย์ อยู่ในระดับปานกลาง ( = 3.16) (2) การบริหารทรัพยากรมนุษย์และประสิทธิภาพการปฏิบัติงานในธุรกิจห้องปฏิบัติการทดสอบ วัดได้จากตัวแปรอิสระ 5 ตัวแปร คือ 1) การสรรหาบุคคลและคัดเลือกบุคลากร 2) การอบรมและพัฒนา 3) ผลประโยชน์และค่าตอบแทน 4) การประเมินผลการทำงาน และ 5) การสร้างขวัญและกำลังใจ ในภาพรวมระดับความคิดเห็นระดับประสิทธิภาพการปฏิบัติงานในธุรกิจห้องปฏิบัติการทดสอบอยู่ในระดับปานกลาง (
= 3.16)
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
Akarathitipong, J. (2013). Documents supporting the teaching of human resource management. Faculty of Management Science, Phranakhon Si Ayutthaya Rajabhat University.
Dessler, G. (1998). Management: Leading people and organizations in the 21st century. Prentice-Hall.
Kaplan, R.S., & Norton, D.P. (2001). The St Focused Foused Organization. Havard Business School.
Khejaranun, N. (2003). The ultimate management strategy for the modern organization. Expertnet.
Khewpairee, W. (2007). Human resources in the organization. Thonburi Rajabhat University.
Kongchan, A. (2014). Human resource management. Phappim.
Kosi, I., Opoku-Danso, A., &. Sarpong Ofori, A.A. (2015). HRM practices and retention: an empirical study of senior staff of university of Cape Coast. International Journal of Technology Enhancements and Emerging Engineering Research, 3(11), 62-68.
https://citeseerx.ist.psu.edu/viewdoc/download?doi=10.1.1.1058.5570&rep=rep1&type=pdf
Laksana, S. (2009). Developing work efficiency. Phemsap Printing.
Liew, J.W., Abdul Rahman, R.H., Abdul Patah, S., & Abdul Rahman, A.A. (2016). The relationship between HRM strategies and intention to stay. Journal of Advanced Research in Social and Behavioral Sciences, 4(1), 90-98. https://www.akademiabaru.com/doc/ARSBSV4_N1_P90_98.pdf
Ministry of Industry. (2012). Industrial Product Standard TIS 31000-2555. http://www.fio.co.th.
Nadler, L. (1970). Developing Human Resources. Gulf.
National Statistical Office. (2022). Labor force in science and technology of Thailand. Classified by labor status and gender 2014-2020. http://statbbi.nso.go.th/staticreport/page/sector/th/20.aspx.
Rapeepisan, W. (2011). Basic knowledge of human resource management. Wichit Hatthakon.
Sereerat, S. et al. (1996). Organization and management. Dhammasarn.
Thieanphut, D. (1998). Human resource management in the next decade. Chulalongkorn University.
Warren, M.W. (1979). Training for Results: A Systems Approach to the Development of Human Resources in Industry. Addison-Wesley.
Wongrujirawanich, S. (2014). Consumer buying behavior. Sukhothai Thammathirat Open University.
Yamane, T. (1967). Statistics, An Introductory Analysis (2nd ed.). Harper and Row.
Yampuean, S. (2008). Factors Affecting the Efficiency of Employee’s Operations Asia Marine Service Public Company Limited[Master’s Thesisi, Srinakharinwirot University].
