การใช้แนวคิดอารมณ์ขันในสื่อเรขศิลป์เคลื่อนไหวสำหรับสื่อการเรียนวิชาศิลปะและการออกแบบในระดับอุดมศึกษา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้เป็นงานวิจัยเชิงคุณภาพ มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาและวิเคราะห์หาเรขศิลป์เคลื่อนไหวที่เกี่ยวข้องกับสื่อการเรียนรู้ ในกลุ่มวิชาศิลปะและการออกแบบที่เหมาะสมในระดับอุดมศึกษา และ 2) เพื่อศึกษาและวิเคราะห์หาแนวคิดอารมณ์ขันที่เหมาะกับเรขศิลป์เคลื่อนไหวที่เป็นสื่อการเรียนรู้ในกลุ่มวิชาศิลปะและการออกแบบ วิธีดำเนินการวิจัยคือ ผู้วิจัยใช้กลุ่มตัวอย่างสื่อเรขศิลป์เคลื่อนไหวที่เป็นเลิศจากแพลตฟอร์ม TED-Ed ในหมวดหมู่ศิลปะและการออกแบบ รวม 187 เรื่อง เก็บข้อมูลกับผู้เชี่ยวชาญชุดที่ 1 และ 2 ด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึก โดยใช้แบบสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญ 2 ชุด ที่ผ่านการวัดคุณภาพเครื่องมือวิจัยโดยให้ผู้ทรงคุณวุฒิ 3 ท่าน และเก็บข้อมูลกับผู้เชี่ยวชาญชุดที่ 3 ด้วยวิธีเดลฟาย ผลวิจัยมี 6 ข้อ: 1) ผลคัดกรองตัวอย่างเรขศิลป์เคลื่อนไหวสื่อการเรียนรู้ 59 เรื่อง (จาก 187 เรื่อง), 2) ผลคัดกรองตัวอย่างเรขศิลป์เคลื่อนไหวที่มีความขำขัน 20 เรื่อง (จาก 59 เรื่อง), 3) ประเภทของแนวคิดอารมณ์ขันที่เหมาะสมที่จะใช้วิเคราะห์ตัวอย่างเรขศิลป์เคลื่อนไหวมี 16 ประเภท, 4) กรอบทฤษฎีที่เหมาะจะนำมาใช้วิเคราะห์ตัวอย่างเรขศิลป์เคลื่อนไหวคือ กรอบทฤษฎีการเล่าเรื่อง, 5) แนวคิดอารมณ์ขันที่เหมาะสมกับเรขศิลป์เคลื่อนไหวในระดับอุดมศึกษา ได้แก่ การแต่งกายแปลกประหลาด และ 6) แนวคิดอารมณ์ขันตามกรอบทฤษฎีการเล่าเรื่อง ซึ่งผลวิจัยทั้งหมดนี้จะนำไปประยุกต์ใช้กับเรขศิลป์เคลื่อนไหวสื่อการเรียนรู้ในระดับอุดมศึกษาได้อย่างมีประสิทธิภาพ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
Beiman, N. (2007). Prepare to board! creating story and characters for animated features and shorts. Routledge. https://doi.org/10.4324/9780080514673
Bunkaew, T., & Chermarnchonlamark, C. (2023, August 19). Storytelling strategies and life skills of Thai comedians [Conference presentation]. The 18th Educational Research Presentation Conference, Rangsit University, Bangkok, Thailand.
Cheevawiwat, N. (2023, January 23). ‘Both laugh and remember’ the benefits of humor in the classroom. The Potential. https://thepotential.org/knowledge/laughter-and-learning/
Damjab, W. (2022). Designing animation media to develop teaching and learning. Journal of Sripatum Interdisciplinary Studies Chonburi, 9(1), 2-3.
Fanchien, N. (2021). Problems occurring in online learning among Thai children during the COVID-19 Outbreak. Trueplookpanya.
https://www.trueplookpanya.com/education/content/89915
Jirakasem, J. (2023). Get to know ‘teaching media’: What are teaching media and how many types are there?. Twinkl. https://www.twinkl.co.th/blog/teaching-resources-thai
Limvong, T., & Saengrit, Y. (2019). Flipped classroom: New learning for 21st century skills. Mahidol R2R e-Journal, 6(2), 10-17.
Panthakerngamorn, T. (2016). Humor in documentary writing: Creative analysis. Chulalongkorn University.
Royal Institute. (2011). Dictionary of the Royal Institute of Thailand, B.E. 2554. Nanmee Books.
Saranukromthai. (2024, January 1). Thai culture and heritage. https://saranukromthai.or.th/sub/book/book.php?book=38&chap=3&page=t38-3-infodetail01.html
Schmidt, S. R. (2002). The humour effect: Differential processing and privileged retrieval. Memory, 10(2), 127-138.
TED-Ed. (n.d.). About TED-Ed. https://ed.ted.com/about
Thongtieng, N. (2020). Connotations in humor through Khai-Hua-Roa magazine[Master's thesis, Chiang Mai University]. CMU Intellectual Repository. http://cmuir.cmu.ac.th/jspui/handle/6653943832/69729
Wanzer, M. B., & Frymier, A. B. (1999). The relationship between student perceptions of instructor humor and students’ reports of learning. Communication Education, 48(1), 48-62.
Ziv, A. (1988). Teaching and learning with humor: Experiment and replication. The Journal of Experimental Education, 57(1), 5-15.
