มาตรการทางกฎหมายในการควบคุมมลพิษทางเสียงจากรถไฟฟ้าขนส่งมวลชน

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาความสำคัญของปัญหา สถานการณ์ และผลกระทบของมลพิษทางเสียงจากรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนในประเทศไทย 2) ศึกษาหลักการพื้นฐานทางสิ่งแวดล้อม ข้อแนะนำขององค์การอนามัยโลก นโยบายของรัฐ และกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการป้องกันและแก้ไขปัญหามลพิษทางเสียงจากรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนของต่างประเทศ ได้แก่ อังกฤษ สหรัฐอเมริกา และสาธารณรัฐเกาหลี 3) ศึกษานโยบายและกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการป้องกันและแก้ไขปัญหามลพิษทางเสียงจากรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนของประเทศไทย และ 4) จัดทำข้อเสนอแนะแนวทางและมาตรการทางกฎหมายในการป้องกันและแก้ไขปัญหามลพิษทางเสียงจากรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนภายใต้บริบทของสังคมไทย โดยเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพที่ศึกษาจากเอกสาร ได้แก่ ตําราทางวิชาการ บทความและข้อมูลจากสื่ออิเล็กทรอนิกส์ทั้งในประเทศและต่างประเทศ ผลการวิจัยพบว่า กฎหมายไทยยังไม่มีบทบัญญัติเกี่ยวกับการควบคุมมลพิษทางเสียงจากรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนโดยเฉพาะ ทั้งบทบัญญัติที่มีอยู่อันอาจนํามาปรับใช้กับกรณีเช่นว่าก็ยังไม่มีความเหมาะสมเพียงพอ ผู้วิจัยจึงขอเสนอแนะข้อเสนอแนะด้านนโยบาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการเร่งรัดการจัดทำแผนแม่บทจัดการมลพิษทางเสียงและความสั่นสะเทือน ระยะ 15 ปี (พ.ศ. 2566 – 2580) ของกรมควบคุมมลพิษให้แล้วเสร็จโดยเร็ว ส่งเสริมและสนับสนุนนโยบายเพิ่มจำนวนบุคลากรที่มีความเชี่ยวชาญเกี่ยวกับการควบคุมมลพิษทางเสียงจากรถไฟฟ้าขนส่งมวลชน และจัดสรรงบประมาณเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องนี้ และข้อเสนอแนะด้านกฎหมาย ในระยะสั้น ให้มีการจัดทำกฎหมายลำดับรองเพื่อกำหนดมาตรฐานระดับเสียงและวิธีการวัดระดับเสียงของรถไฟฟ้าขนส่งมวลชน ผลักดันให้มีการกำหนดให้ “รถไฟฟ้าขนส่งมวลชน” เป็นแหล่งกำเนิดมลพิษที่จะต้องถูกควบคุม ตามมาตรา 68 แห่งพระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ พ.ศ. 2535 และในระยะยาว ให้มีการจัดทำร่างพระราชบัญญัติการควบคุมมลพิษทางเสียง พ.ศ. ... ซึ่งเป็นกฎหมายฉบับใหม่โดยเฉพาะที่ครอบคลุมการควบคุมมลพิษทางเสียงทุกรูปแบบ และกำหนดให้มีหมวดหมู่การควบคุมมลพิษทางเสียงจากรถไฟฟ้าขนส่งมวลชนไว้โดยเฉพาะ