ปัจจัยความสำเร็จในการจัดการความรู้
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเกี่ยวกับการจัดการความรู้และปัจจัยความสำเร็จในการจัดการความรู้ ซึ่งเป็นกระบวนการสำคัญที่ช่วยให้องค์กรสามารถประเมินผลการดำเนินงานและบรรลุเป้าหมายที่กำหนด ความรู้ที่ใช้ในการทำงานอาจเกิดจากการสั่งสมประสบการณ์ของบุคลากร หรือการปรับแต่งองค์ความรู้จากภายนอกให้สอดคล้องกับองค์กร การจัดการความรู้จึงต้องดำเนินการอย่างเป็นระบบ ไม่ใช่เพียงการใช้เทคโนโลยีและเครือข่ายเท่านั้น แต่ยังเป็นศาสตร์ที่ถูกนำไปประยุกต์ใช้ในองค์กรชั้นนำ รวมถึงสถานศึกษา เพื่อเพิ่มศักยภาพบุคลากร ยกระดับคุณภาพงาน และเพิ่มประสิทธิภาพการบริการ โดยในการจัดการความรู้นั้นต้องมีองค์ประกอบและกระบวนการที่เป็นขั้นตอนและเป็นระบบ จึงจะทำให้การจัดการความรู้เกิดประโยชน์สูงสุด ในขณะที่การสื่อสารและการรายงานช่วยสร้างความเข้าใจและแลกเปลี่ยนข้อมูลภายในองค์กร นอกจากนี้ การปรับปรุงและพัฒนาอย่างต่อเนื่องยังเป็นหัวใจสำคัญที่ทำให้องค์กรสามารถรักษาความเป็นเลิศในการดำเนินงานและเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขัน โดยปัจจัยความสำเร็จในการจัดการความรู้ได้แก่ 1. วัฒนธรรมองค์กรที่ส่งเสริมการแบ่งปันความรู้ 2. เทคโนโลยีสารสนเทศที่เหมาะสม 3. การบริหารจัดการและภาวะผู้นำ 4. การมีส่วนร่วมของพนักงาน และ 5. การวัดผลและประเมินประสิทธิภาพ ซึ่งช่วยให้การจัดการความรู้มีประสิทธิภาพอันจะช่วยให้องค์กรค้นพบแนวทางปฏิบัติที่เป็นเลิศผ่านกิจกรรมแลกเปลี่ยนเรียนรู้ ซึ่งนำไปสู่ผลการดำเนินงานที่เป็นรูปธรรม และท้ายที่สุดส่งเสริมความสำเร็จขององค์กรในระยะยาว
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
Alavi, M., & Leidner, D.E. (2001) Knowledge management and knowledge management systems: conceptual foundations and research issues. MIS Quarterly, 25, 107-136. http://dx.doi.org/10.2307/3250961
Bacha, N. N. (2002). Developing learners’ academic writing skills in higher education: A study for educational reform. Language and Education, 16(3), 161-177. DOI:10.1080/09500780208666826
Boonyakit, B. et al. (2006). Knowledge management: from theory to practice. Jirawat Express.
Davenport, T. H., & Prusak, L. (1998). Working knowledge: how organizations manage what they know. Harvard Business Press.
Department of Health, Ministry of Public Health. (2020, January). Knowledge Management Manual: Department of Health, Fiscal Year 2020. https://oec.anamai.moph.go.th/th/otherknownledge/download?id=103472&mid=38109&mkey=m_document&lang=th&did=31645
Drucker, P. (1994). Innovation and entrepreneurship: practice and principles. Harper Collins.
Grant, R. M. (1996). Toward a Knowledge-Based Theory of the Firm. Strategic Management Journal, 17, 109-122. https://doi.org/10.1002/smj.4250171110
Kewsuwun, N. (2020). Knowledge management to support the operations of startup business in Thailand. Nakkhabut Paritat Journal, 12(3), 203-212. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/nakboot/article/view/240911
Khlungwisan, J., Thongnuch, S., & Ngamkanok, S. (2020). Factors affecting knowledge management of schools in Chonburi primary educational service area office 2. Journal of Graduate School, 17(78), 9-19. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/SNGSJ/article/view/190528
Klaysud, S., & Punpanich, N. (2020). The development model for knowledge management in Royal Thai Navy. Journal of Suvarnabhumi Institute of Technology (Humanities and Social Sciences), 6(1), 144-258. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/svittj/article/view/241046
Numprasertchai, S. (2012). Knowledge management. SE-EDUCATION.
Office of the Public Sector Development Commission and National Productivity Institute. (2005). Knowledge management action plan: from theory to practice. https://www.afaps.ac.th/kmcorner/km58/km_web/KMplanmanual.pdf
Nonaka, I., & Takeuchi, H. (1995). The knowledge-creating company: how Japanese companies create the dynamics of innovation. Oxford University Press.
Panich, V. (2003). Knowledge management in the era of knowledge-based society and economy. Thailand Knowledge Management Institute.
Polanyi, M. (1966). The tacit dimension. University of Chicago Press.
Rabporn, C. (2019). Development of a knowledge management model for the Army Personnel Department[Doctoral dissertation, Ramkhamhaeng University].
Rumizen, M. C. (2001). The complete idiot’s guide to knowledge management. Alpha.
Sakrungruangphongsakul, S., & Yutthawiboonchai, J. (2006). Information systems and knowledge management technology. SE-EDUCATION.
Skyrme, D. (2001). Capitalizing on Knowledge. Routledge. DOI:10.4324/9780080500683
Suanpheng, P. (2009). Information technology and innovations for knowledge management. SE-EDUCATION.
The Criteria and Procedures for Good Governance B.E. 2546 (A.D.2003). (2003, October 9). The Royal Decree. Chapter 3, Section 11. pp. 300.
Thienthong, M. (2008). Think-Pair-Share collaborative learning adapted as Mentor-Coached Think-Pair-Share[Master’s thesis, King Mongkut’s University of Technology North Bangkok].
