ศักยภาพด้านการเป็นแหล่งเรียนรู้ทางวัฒนธรรมของชุมชนประมงพื้นบ้าน จังหวัดชลบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาศักยภาพด้านการเป็นแหล่งเรียนรู้ทางวัฒนธรรมของชุมชนประมงพื้นบ้าน มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาพัฒนาการทางประวัติศาสตร์ของชุมชนประมงพื้นบ้าน จังหวัดชลบุรี 2) เพื่อสำรวจและรวบรวมทุนวัฒนธรรมของชุมชนประมงพื้นบ้าน จังหวัดชลบุรี 3) เพื่อประเมินศักยภาพชุมชนและประเมินทุนวัฒนธรรมของชุมชนประมงพื้นบ้าน ในการพัฒนาไปสู่การเป็นแหล่งเรียนรู้ที่ส่งเสริมการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม งานวิจัยนี้เป็นงานวิจัยเชิงคุณภาพใช้กระบวนการวิจัยทางประวัติศาสตร์ (Historical approach) ในการศึกษาพัฒนาการของทุนวัฒนธรรมจากอดีต เพราะข้อมูลทางประวัติศาสตร์คือทุนวัฒนธรรมที่สำคัญในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจ เป็นการแปลงทุนวัฒนธรรมให้เป็นทุนเศรษฐกิจ โดยใช้การวิจัยแนว “ประวัติศาสตร์ทั้งหมด” (Total history) ร่วมกับการเก็บข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์และการจัดสนทนากลุ่มกับผู้เชี่ยวชาญและผู้มีส่วนได้เสียในการพัฒนาทุนวัฒนธรรมประมงพื้นบ้านเป็นแหล่งเรียนรู้เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยว งานวิจัยนี้เน้นการสำรวจและประเมินศักยภาพเพื่อนำไปสู่การพัฒนาเป็นแหล่งเรียนรู้ทางวัฒนธรรมที่ส่งเสริมการท่องเที่ยวโดยการสร้างความตระหนักถึงการใช้ทุนทางวัฒนธรรมในการพัฒนาไปสู่การท่องเที่ยวเพื่อเป็นการเพิ่มมูลค่าให้กับทุนวัฒนธรรมของชุมชน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กำพล จำปาพันธ์. (2559). ประวัติศาสตร์บริเวณชลบุรีก่อนสมัยอยุธยา. วารสารวิจัยราชภัฎพระนคร. 11(2): 215-223.
ชนันภรณ์ อารีกุล (2566). รููปแบบการพัฒนาแหล่งเรียนรู้ทางวัฒนธรรมและเครือข่ายการเรียนรู้: การวิจัยแบบพหุกรณีและการวิจัยปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม. Silpakorn University e-Journal (Social Sciences, Humanities, and Arts). 43(6): 106-118.
ชวลิต ขาวเขียว และคณะ. (2561). โครงการวิจัยภูมิสัณฐานชายฝั่งทะเลโบราณ เมืองท่าเส้นทางการค้า และความเชื่อมโยงกับการตั้งถิ่นฐานแรกเริ่มในประเทศไทยในบริบทของภูมิอารยธรรมสุวรรณภูมิ. (รายงานผลการวิจัย). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานพัฒนาเทคโนโลยีอวกาศและภูมิสารสนเทศ (องค์การมหาชน) กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี.
ดรุณศักดิ์ ตติยะลาภะและคณะ. (2566). การพัฒนาความเข้มแข็งของชุมชนเพื่อสร้างเศรษฐกิจฐานราก และลดความเหลื่อมล้ำของชุมชน ตำบลลำไทร อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี ด้วยการพลิกฟื้นตลาดเก่าและย่านเมืองเก่า 100 ปี คลอง 12 หกวา ผ่านการท่องเที่ยวโดยชุมชน. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ.
ธนรัตน์ รัตนพงศ์ธระและคณะ. (2559). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงมรดกวัฒนธรรมในจังหวัดพระนคร ศรีอยุธยา. วารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคม. 4(2): 34-45.
ธิดา สาระยา. (2554). ประวัติศาสตร์มหาสมุทรอินเดีย. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์เมืองโบราณ.
บูชิตา สังข์แก้ว และดนุสรณ์ กาญจนวงศ์. (2564). การพัฒนาเครือข่ายความร่วมมือภาครัฐ-ภาคประชาสังคมเพื่อการจัดการชุมชนประมงพื้นบ้านอย่างยั่งยืน กรณีศึกษา ชุมชนประมงพื้นบ้านอ่าวอุดม อําเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี. (รายงานผลการวิจัย). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยสวนดุสิต.
พิมณิชา พรหมมานตและคณะ. (2562). คนโป๊ะ: ภูมิปัญญาท้องถิ่นและการสืบทอดการทำประมงพื้นบ้านสมุทรสงคราม. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร. 39(2): 50 - 66.
ภารดี มหาขันธ์. (2552). พัฒนาการทางประวัติศาสตร์ชลบุรี. ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.
ภารดี มหาขันธ์. (2555). การตั้งถิ่นฐานและพัฒนาการของภาคตะวันออก ยุคปรับปรุงประเทศตามแบบสมัยใหม่ถึงปัจจุบัน. ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.
มูลนิธินิติธรรมสิ่งแวดล้อม. (2564). เปิดผลกระทบ “ผังเมือง EEC” : ทำลายระบบนิเวศ และวิถีชีวิตของประชาชน. [online]. เข้าถึงได้จาก : https://enlawfoundation.org/recap-eec-2564-02/. 2567.
รุ่งรดิศ เมืองลือและพะยอม ธรรมบุตร. (2560). แผนยุทธศาสตรเพื่อการพัฒนาการทองเที่ยวแบบบูรณาการอยางยั่งยืนในจังหวัดชลบุรี. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยฟาร์อีสเทิร์น. 11(2): 162 - 181.
วลัยลักษณ์ ทรงศิริ. 2564). ประวัติศาสตร์ท้องถิ่น: พัฒนาการโดยย่อ. [online]. เข้าถึงได้จาก: https://walailaksongsiri.com/2021/10/08/theconciseoflocalhistoryinthailand/. 2565.
ศรีศักร วัลลิโภดม. (2545). อารยธรรมฝั่งทะเลตะวันออก. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มติชน.
เสกสรร สนวาและคณะ. (2563). การจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมตามวิถีชีวิตของคนในชุมชน. วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น. 4(1): 259-276.
สุรพล ฉลาดคิด. (2564). การสำรวจการทำประมงอวนจมปูเพื่อการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนบริเวณหาดวอนนภา อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี. วารสารวิจัยรำไพพรรณี. 15(1): 127 - 136.
สวรรยา รสชา. (2562). วิถีชีวิตของชาวประมงพื้นบ้านกับการพัฒนาเศรษฐกิจ กรณีศึกษา: หาดวอนนภา ตำบลแสนสุข อำเภอเมือง จังหวัดชลบุรี. โครงการศึกษาเฉพาะเรื่อง หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาการจัดการทรัพยากรวัฒนธรรม. ชลบุรี: คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา.
สวัสดิ์ เฉิดฉิ้มและคณะ. (2557). การพัฒนารูปแบบการทองเที่ยวเชิงวัฒนธรรมลุมน้ำนครชัยศรี. Life Sciences and Environment Journal. 15(2): 125-132.
อนงค์ศิริ วิชาลัย. (2552). เอกสารคําสอนรายวิชาแหล่งการเรียนรู้และภูมิปัญญาท้องถิ่น. คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
Bourdieu, P. (1986). The forms of capital. In: Richardson, J., Handbook of Theory and Research for the Sociology of Education. Westport, CT: Greenwood.
Collier, A. & Harraway, S. (1997). Principle of Tourism.Auckland: Longman Paul Ltd.
Buhalis, D. (2000). Marketing the Competitive Destination of the Future.Tourism Management. 21(1): 97-116.
Throsby, D. (2001) Economics and Culture. Cambridge University Press: London.
