The Potential of Being a Cultural Learning Resource of the Local Fishing Community in Chonburi Province

Main Article Content

Suchada Pongkittiwiboon
Pattawee Sattayavongtip

Abstract

          The objectives of the study were to: 1) examine the historical evolution of fishing communities in Chonburi Province, 2) survey and gather cultural capital from these communities, and 3) evaluate their potential for developing cultural tourism through their cultural capital. This research was a qualitative study employing a historical approach to examine the development of cultural capital rooted in the past. Historical data served as essential cultural capital for driving the economy, transforming cultural capital into economic capital. The study utilized the total history approach, combined with data collection through interviews and focus group discussions with experts and stakeholders involved in developing local fisheries cultural capital as a learning resource to promote tourism. This research focused on exploring and assessing potential for development into a cultural learning resource that promotes tourism by raising awareness of the use of cultural capital in tourism development, thereby adding value to the cultural capital of the community.

Article Details

Section
Research Articles

References

กำพล จำปาพันธ์. (2559). ประวัติศาสตร์บริเวณชลบุรีก่อนสมัยอยุธยา. วารสารวิจัยราชภัฎพระนคร. 11(2): 215-223.

ชนันภรณ์ อารีกุล (2566). รููปแบบการพัฒนาแหล่งเรียนรู้ทางวัฒนธรรมและเครือข่ายการเรียนรู้: การวิจัยแบบพหุกรณีและการวิจัยปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม. Silpakorn University e-Journal (Social Sciences, Humanities, and Arts). 43(6): 106-118.

ชวลิต ขาวเขียว และคณะ. (2561). โครงการวิจัยภูมิสัณฐานชายฝั่งทะเลโบราณ เมืองท่าเส้นทางการค้า และความเชื่อมโยงกับการตั้งถิ่นฐานแรกเริ่มในประเทศไทยในบริบทของภูมิอารยธรรมสุวรรณภูมิ. (รายงานผลการวิจัย). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานพัฒนาเทคโนโลยีอวกาศและภูมิสารสนเทศ (องค์การมหาชน) กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี.

ดรุณศักดิ์ ตติยะลาภะและคณะ. (2566). การพัฒนาความเข้มแข็งของชุมชนเพื่อสร้างเศรษฐกิจฐานราก และลดความเหลื่อมล้ำของชุมชน ตำบลลำไทร อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี ด้วยการพลิกฟื้นตลาดเก่าและย่านเมืองเก่า 100 ปี คลอง 12 หกวา ผ่านการท่องเที่ยวโดยชุมชน. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ.

ธนรัตน์ รัตนพงศ์ธระและคณะ. (2559). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงมรดกวัฒนธรรมในจังหวัดพระนคร ศรีอยุธยา. วารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคม. 4(2): 34-45.

ธิดา สาระยา. (2554). ประวัติศาสตร์มหาสมุทรอินเดีย. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์เมืองโบราณ.

บูชิตา สังข์แก้ว และดนุสรณ์ กาญจนวงศ์. (2564). การพัฒนาเครือข่ายความร่วมมือภาครัฐ-ภาคประชาสังคมเพื่อการจัดการชุมชนประมงพื้นบ้านอย่างยั่งยืน กรณีศึกษา ชุมชนประมงพื้นบ้านอ่าวอุดม อําเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี. (รายงานผลการวิจัย). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยสวนดุสิต.

พิมณิชา พรหมมานตและคณะ. (2562). คนโป๊ะ: ภูมิปัญญาท้องถิ่นและการสืบทอดการทำประมงพื้นบ้านสมุทรสงคราม. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร. 39(2): 50 - 66.

ภารดี มหาขันธ์. (2552). พัฒนาการทางประวัติศาสตร์ชลบุรี. ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.

ภารดี มหาขันธ์. (2555). การตั้งถิ่นฐานและพัฒนาการของภาคตะวันออก ยุคปรับปรุงประเทศตามแบบสมัยใหม่ถึงปัจจุบัน. ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.

มูลนิธินิติธรรมสิ่งแวดล้อม. (2564). เปิดผลกระทบ “ผังเมือง EEC” : ทำลายระบบนิเวศ และวิถีชีวิตของประชาชน. [online]. เข้าถึงได้จาก : https://enlawfoundation.org/recap-eec-2564-02/. 2567.

รุ่งรดิศ เมืองลือและพะยอม ธรรมบุตร. (2560). แผนยุทธศาสตรเพื่อการพัฒนาการทองเที่ยวแบบบูรณาการอยางยั่งยืนในจังหวัดชลบุรี. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยฟาร์อีสเทิร์น. 11(2): 162 - 181.

วลัยลักษณ์ ทรงศิริ. 2564). ประวัติศาสตร์ท้องถิ่น: พัฒนาการโดยย่อ. [online]. เข้าถึงได้จาก: https://walailaksongsiri.com/2021/10/08/theconciseoflocalhistoryinthailand/. 2565.

ศรีศักร วัลลิโภดม. (2545). อารยธรรมฝั่งทะเลตะวันออก. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มติชน.

เสกสรร สนวาและคณะ. (2563). การจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมตามวิถีชีวิตของคนในชุมชน. วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น. 4(1): 259-276.

สุรพล ฉลาดคิด. (2564). การสำรวจการทำประมงอวนจมปูเพื่อการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนบริเวณหาดวอนนภา อำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี. วารสารวิจัยรำไพพรรณี. 15(1): 127 - 136.

สวรรยา รสชา. (2562). วิถีชีวิตของชาวประมงพื้นบ้านกับการพัฒนาเศรษฐกิจ กรณีศึกษา: หาดวอนนภา ตำบลแสนสุข อำเภอเมือง จังหวัดชลบุรี. โครงการศึกษาเฉพาะเรื่อง หลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาการจัดการทรัพยากรวัฒนธรรม. ชลบุรี: คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา.

สวัสดิ์ เฉิดฉิ้มและคณะ. (2557). การพัฒนารูปแบบการทองเที่ยวเชิงวัฒนธรรมลุมน้ำนครชัยศรี. Life Sciences and Environment Journal. 15(2): 125-132.

อนงค์ศิริ วิชาลัย. (2552). เอกสารคําสอนรายวิชาแหล่งการเรียนรู้และภูมิปัญญาท้องถิ่น. คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.

Bourdieu, P. (1986). The forms of capital. In: Richardson, J., Handbook of Theory and Research for the Sociology of Education. Westport, CT: Greenwood.

Collier, A. & Harraway, S. (1997). Principle of Tourism.Auckland: Longman Paul Ltd.

Buhalis, D. (2000). Marketing the Competitive Destination of the Future.Tourism Management. 21(1): 97-116.

Throsby, D. (2001) Economics and Culture. Cambridge University Press: London.