ภาวะผู้นำทางเทคโนโลยีสารสนเทศของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดเทศบาลนครสงขลา จังหวัดสงขลา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาภาวะผู้นำทางเทคโนโลยีสารสนเทศของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดเทศบาลนครสงขลา จังหวัดสงขลา 2) เปรียบเทียบภาวะผู้นำทางเทคโนโลยีสารสนเทศของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดเทศบาลนครสงขลา จังหวัดสงขลา จำแนกตามตัวแปร อายุ ระดับการศึกษา ประสบการณ์ในการปฏิบัติงานและขนาดสถานศึกษา 3) ศึกษาแนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำทางเทคโนโลยีสารสนเทศของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดเทศบาล นครสงขลา จังหวัดสงขลา กลุ่มตัวอย่างได้แก่ ครูในโรงเรียนสังกัดเทศบาลนครสงขลา ปีการศึกษา 2568 จํานวน 159 คน กำหนดกลุ่มตัวอย่างโดยเทียบตารางสำเร็จรรูปของ Krejcie and Morgan และสุ่มแบบแบ่งชั้นตามขนาดสถานศึกษา จากนั้นใช้วิธีสุ่มอย่างง่ายโดยวิธีการจับสลาก เครื่องมือการวิจัยเป็นแบบสอบถาม (Questionnaire) ค่าความเชื่อมั่นเกี่ยวกับภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษา มีค่าเท่ากับ .969 สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยล ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าทีและการทดสอบค่าเอฟ
ผลวิจัยพบว่า 1) ภาวะผู้นำทางเทคโนโลยีสารสนเทศของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดเทศบาลนครสงขลา จังหวัดสงขลา พบว่า โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก มี 5 ด้าน ดังนี้ 1 การมีวิสัยทัศน์ทางเทคโนโลยีสารสนเทศ 2 การมีจริยธรรมในการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศ 3 การใช้เทคโนโลยีในการเรียนการสอน 4 การใช้เทคโนโลยีในการวัดผลและการประเมินผล 5 การใช้เทคโนโลยีในการบริหาร และเมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ด้านที่ 5 การใช้เทคโนโลยีสารสนเทศในการบริหาร มีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด และพบว่าด้านที่ 3 การใช้เทคโนโลยีสารสนเทศในการสอน มีค่าเฉลี่ยต่ำที่สุด 2) เปรียบเทียบภาวะผู้นำทางเทคโนโลยีสารสนเทศของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดเทศบาลนครสงขลา จังหวัดสงขลา จำแนกตามตัวแปรอายุ ระดับการศึกษา ประสบการณ์ในการปฏิบัติงาน และขนาดสถานศึกษา โดยภาพรวมไม่แตกต่างกัน และ 3) แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำทางเทคโนโลยีสารสนเทศของผู้บริหารควรพิจารณาครอบคลุมทั้ง 5 มิติ ได้แก่ วิสัยทัศน์ จริยธรรม การเรียนการสอน การประเมินผล และการบริหารจัดการ ซึ่งการบูรณาการทั้ง 5 ด้านนี้จะทำให้สถานศึกษามีความพร้อมต่อการเปลี่ยนแปลงในยุคดิจิทัล และสามารถยกระดับคุณภาพการจัดการศึกษาได้อย่างยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กัลยวรรธน์ ตะเภาทอง. (2564). การศึกษาภาวะผู้นำเชิงเทคโนโลยีของผู้บริหารโรงเรียนขยายโอกาสตามทัศนะของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิจิตร เขต 1. (การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยนเรศวร).
จีระศักดิ์ ชุมภู. (2564). การศึกษาภาวะผู้นำเชิงเทคโนโลยีของผู้บริหารโรงเรียนในกลุ่มสหวิทยาเขตสุดถิ่นไทย จังหวัดเชียงราย. (การศึกษาค้นคว้าด้วยตนเองปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยพะเยา).
ชยุตม์ กมลเดชเดชา, และรัตนา กาญจนพันธุ์. (2567). ภาวะผู้นำเชิงเทคโนโลยีของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2. วารสาร มจร.อุบลปริทรรศน์, 9(2), 1731-1746.
ภัคปภัท ธนเรืองสุวรรณ. (2566). การศึกษาภาวะผู้นำเชิงเทคโนโลยีของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเชียงราย สหวิทยาเขตเวียงกาหลง. (การศึกษาค้นคว้าด้วยตนเองปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยพะเยา).
เมธี ศรีคโรจน์, นิวัตต์ น้อยมณี, และกัญภร เอี่ยมพญา. (2567). ภาวะผู้นำเชิงเทคโนโลยีของผู้บริหารสถานศึกษา สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาฉะเชิงเทรา เขต 1. วารสารสิรินธรปริทรรศน์, 25(2), 2984-2995.
เรณู บุตรตุ้ม. (2566). ภาวะผู้นำทางเทคโนโลยีของผู้บริหารที่ส่งผลต่อการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนในยุคดิจิทัลของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพระนครศรีอยุธยา. (วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา).
วนัชพร แจ่มสกุล, สาธร ทรัพยร์วงทอง, และสุพัฒนา หอมบุปผา. (2567). การศึกษาภาวะผู้นำเชิงเทคโนโลยีของผู้บริหารสถานศึกษาตามทัศนะของครูในจังหวัดอุทัยธานี สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุทัยธานี ชัยนาท. วารสารวิชาการและวิจัย มหาวิทยาลัยนครสวรรค์, 7(1), 43–55.
วัชรพล สุขวิริยานนท์, และอาคม อึ่งพวง. (2567). ภาวะผู้นำทางเทคโนโลยีของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 5. วารสารสถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ, 6(2), 414-426.
สัญญา โสภิณ. (2565). ภาวะผู้นำเชิงเทคโนโลยีของผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21 โรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกสามัญศึกษา สังกัดสำนักเขตการศึกษาพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา เขต7. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย).
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2563). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และฉบับแก้ไขเพิ่มเติม.กระทรวงศึกษาธิการ.
อนุรักษ์ ถอดเขี้ยว. (2564). ภาวะผู้นำเชิงเทคโนโลยีในการบริหารงานวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิจิตร เขต 1. (การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยนเรศวร).
อัสนี โปราณานนท์. (2564). แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงเทคโนโลยีของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพะเยา เขต 1. (การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยพะเยา).
เอกพงษ์ มังกะระ. (2566). การศึกษาภาวะผู้นำทางเทคโนโลยีของผู้บริหารสถานศึกษาในศูนย์พัฒนาคุณภาพการศึกษาตำบลแม่นาวัง สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเชียงใหม่ เขต 3. (การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยพะเยา).
อภิวิชญ์ สนลอย, อรพรรณ ตู้จินดา, และ ดวงใจ ชนะสิทธิ์. (2565). ภาวะผู้นำทางเทคโนโลยีสารสนเทศของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรสาคร. วารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร, 5(1), 1–15.
Anderson, J. (2020). The impact of E-Learning on education systems. Oxford University Press. during the COVID-19 pandemic in Kuwait. International Journal of Educational Research, 112, 101928.
Fullan, M. (2020). Leading in a culture of change (2nd ed.). Jossey-Bass.
Jones, C. (2018). Networked learning: An educational paradigm for the age of digital networks. Springer.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Journal of Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
Ong, L., & Leong, C. (2020). Cross-border trade and economic development in southern Thailand. Asian Economic Policy Review, 15(3), 67–82.
Rood, D. (2019). Cultural diversity and schooling: New challenges for local education. International Journal of Multicultural Education, 21(1), 45–59.
Smith, R. (2020). Education and technology: Enhancing learning in the digital era. Cambridge University Press.
UNESCO. (2019). Education in the digital age: Challenges and opportunities. United Nations Educational,
Scientific and Cultural Organization.
