Amount of Dietary Fiber and Antibacterial Property of Dietary Fiber from Durian Shell Using Oven Drying and Freeze Drying
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to compare the amount of dietary fiber and antibacterial property of dietary fiber that extracted from durian shell and dried by oven drying and freeze drying. The experiment were conducted by extracting the durian shell by distilled water at the ratio of 1:1, 1:2 and 1:3, continuous stirring at temperature of 60 and 90 °C for 5, 10 and 15 min. The extracted dietary fiber was dried by using oven drying and freeze drying, calculated the yield, amount of fiber and antibacterial property. The results indicated that the dietary fiber extracted using the ratio of 1:1, continuous stirring at 60 °C for 5 min and freeze dried was the optimal condition to produce dietary fiber from durian shell with the ratio of soluble dietary fiber and insoluble dietary fiber per total dietary fiber at 19.11% and 80.89%, respectively. The crude extracted of dietary fiber that were dried using freeze drying and oven drying had ability to resist Bacillus subtilis TISTR 2372, Staphylococcus aureus TISTR 2329, Escherichia coli TISTR 073 and Salmonella typhimurium TISTR 1469 compared with the control.
Article Details
References
2. วิสสุตา คุ้มวงษา และคณะ. (2558). ประสิทธิภาพของเจลล้างมือผสมสารสกัดจากเปลือกผลไม้ในการยับยั้งแบคทีเรียก่อโรค. วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี หัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ. 1(2), 66-81.
3. วีรเชษฐ์ จิตตาณิชย์. (2559). กระบวนการทำแห้ง ใน คณาจารย์ภาควิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการอาหาร, วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการอาหาร. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
4. โศรดา วัลภา และคณะ. (2553). ผลของการเสริมใยอาหารจากเปลือกทุเรียนต่อคุณภาพของขนมปังขาว. วิทยาศาสตร์เกษตร. 40 (3/1) (พิเศษ): 205-208.
5. สุคนธ์ ตันติไพบูลย์วุฒิ และคณะ. (2555). ฤทธิ์ยับยั้งแบคทีเรียของสารสกัดจากเปลือกผลไม้บางชนิด. วารสารวิจัย มหาวิทยาลัยขอนแก่น. 17(6), 880-894.
6. สุรัตน์ โคมินทร์. (2534). อาหารและโภชนาการเพื่อสุขภาพ: แนวทางในการบริโภคน้ำตาลและใยอาหารมีความสำคัญหรือไม่. สถาบันวิจัยโภชนาการและคณะแพทยศาสตร์ โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล.
7. หยาดฝน ทนงการกิจ. (2556). การใช้ประโยชน์จากเศษผักผลไม้เหลือทิ้งเพื่อผลิตเป็นใยอาหารผง. วารสารเทคโนโลยีการอาหาร มหาวิทยาลัยสยาม. 9(1), 31-38.
8. อภิรักษ์ เพียรมงคล. (2549). รายงานการวิจัยฉบับสมบูรณ์เรื่องการศึกษาความเป็นไปได้ในการผลิตเส้นใยอาหารผงจากกากส้มเขียวหวาน กากส้มสายน้ำผึ้ง กากส้มสีทอง และเปลือกส้มโอ. เชียงใหม่ : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.เชียงใหม่.
9. อังคณา คงคชวรรณ และคณะ. (2557). การสกัดเส้นใยอาหารจากเปลือกและแกนสับปะรด. ใน รายงานสืบเนื่องจากการประชุมวิชาการเสนอผลงานวิจัยระดับบัณฑิตศึกษา ครั้งที่ 15 มหาวิทยาลัยขอนแก่น. 891-895.
10. AOAC. (2012). Official Method of Analysis. 19thedition Association of Official Analytical Chemistry.
11. Fuentes-Alventosa, J.M. et al. (2009). Effect of Extraction Method on Chemical Composition and Functional Characteristics of High Dietary Fibre Powders Obtained from Asparagus By Products. Food Chemistry. 113: 665-671.
12. Grigelmo-Miguel, N. & Martin-Belloso, O. (1999). Comparison of Dietary Fibre from By Products of Processing Fruits and Greens and from Cereals. LWT-Food Science and Technology. 32: 503-508.
13. Larrauri, J.A. et al. (1997). Mango Peel Fibres with Antioxidant Activity. Zeitschrift Fur Lebensmittel-Untersuchung Und-Forschung A Food Research and Technology. 205: 39-42.
14. Manshor, M.R. et al. (2014). Mechanical, Thermal and Morphological Properties of Durian Skin Fibre Reinforced PLA Biocomposites. Materials and Design. 59: 279-286.
15. Rodriguez, R. et al. (2006). Dietary Fibre from Vegetable Products as Source of Functional Ingredients. Trends in Food Science and Technology. 17: 3-15.
16. Shan, B. et al. (2007). The invitro Antibacterial Activity of Dietary Spice and Medicinal Herb Extracts. International Journal of Food Microbiology. 117: 112-119.
17. Tantipaibulvut, S. et al. (2012). Antibacterial Activity of Some Fruit-Peel Extract. KKU Research Journal. 17(6): 880-894.
