Evaluating the Evaluation Model of Badminton Umpire.
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This study was a synthesis and evaluation research using Delphi technique with the objective to initiate and develop evaluation model of badminton umpire’s competency. There were two steps of the research including 1) drafting the evaluation models of badminton umpire’s competency and manual for evaluation model usage and 2) evaluating quality of the evaluation model of badminton umpire’s competency and manual by 18 experts using Delphi technique. The results showed that:
- the evaluation model of badminton umpire’s competency consisted of 1) principles and reasons, 2) objective of the competency evaluation model of badminton umpire, 3) indicators and competency criteria, 4) competency evaluation model of badminton umpire, and 5) operational processes of competency evaluation of badminton umpire; and
the quality assessment of the evaluation model for badminton umpire and its manual in terms of accuracy, suitability and advantage, collecting data from 18 experts, using Delphi technique, found that the median 3.50 or more and the interquartile range was no more than 1.50 in all areas
Article Details
References
2. กฤษ เพิ่มทันจิตต์. (2552). เอกสารคำบรรยายวิชา การจัดการเชิงกลยุทธ์. สืบค้นเมื่อ 1 มีนาคม 2561 http://nidamppm14.files.wordpress.com/2009/08/lecture-dr-krit_1.doc
3. กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2555). แผนพัฒนาการกีฬาแห่งชาติ ฉบับที่ 6 (พ.ศ. 2560-2564). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์องค์การค้าของ สกสค.
4. เจริญ กระบวนรัตน์. (2531). ความสำเร็จและจุดสุดยอดที่วงการกีฬาไทยยังไปไม่ถึง. วารสารกีฬา 22 (เมษายน 2531).
5. ชนินทร์ ชุนหพันธรักษ์. (2550). แนวคิดการจัดการสมัยใหม่ในการจัดการองค์การและทรัพยากรมนุษย์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
6. ทรงศักดิ์ เจริญพงศ์. (2556). แนวทางพัฒนาผู้ตัดสินวอลเลย์บอลไทย. สืบค้นเมื่อ 15 มิถุนายน 2559, จากhttp://www.thai-ref.org/tva/downloads.
7. ธนะรัตน์ หงส์เจริญ. (2537). เทคนิคการตัดสินแบดมินตัน. นนทบุรี: เอกลักษณ์ดีไซน์.
8. ประหยัด ศรีทะลับ. (2544). การสร้างแบบประเมินผู้ตัดสินกีฬาเซปักตระกร้อ. ศิลปศาสตร์มหาบัณฑิต. สาขาพลศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
9. ภาวิดา ธาราศรีสุทธิ และวิบูลย์ โตวณะบุตร. (2542). หลักและทฤษฎีการบริหารการศึกษา. กรุงเทพฯ: สาขาวิชา การบริหารการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
10. รังสรรค์ ประเสริฐศรี. (2549). การจัดการสมัยใหม่. กรุงเทพฯ: ธรรมสาร.
11. ศิริวรรณ เสรีรัตน์ และคณะ. (2545). องค์การและการจัดการ. กรุงเทพฯ: ธรรมสาร.
12. เสริมศักดิ์ วิศาลาภรณ์. (2540). ความขัดแย้ง: การบริหารเพื่อความสร้างสรรค์. กรุงเทพฯ: ต้นอ้อแกรมมี่.
13. เสนาะ ติเยาว์. (2546). หลักการบริหาร. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
14. อาภรณ์ ภู่วิทยพันธุ์. (2549). การพัฒนาการเรียนรู้และการปฏิบัติงาน ตอนที่ 2 Workplace Learning and Performance (WLP). (ออนไลน์). สืบค้นเมื่อ 20 มีนาคม 2561
http://www.hrcenter.co.th/column_detail.php?column_id=528&page=1.
15. Certo, S. C. (2000). Modern management. New Jersey: Prentice Hall.
16. Dessler, Gary. (2004). Management: Principles and Practices for Tomorrow’s Leaders.Edition 3. Florida : UG/GGS Information Services.
17. McClelland, D. C. (1973). Testing for competence rather than intelligence. In American Psychologist. Retrieved from http://www.lichaoping.com/wp-content/ap7301001.pdfDavid .
18. Richards, D., & Engle, S. (1986). After the vision: Suggestions to corporate visionaries and vision champions. In J. D. Adams (Ed.), Transforming leadership. Alexandria, VA: Miles RiverRothwell and Graber (2010).
