Factors Concerning the value enhancement for Community based-tourism of Thailand
Article Sidebar
Published:
Jan 30, 2019
Keywords:
Community- based tourism Value enhancement of tourism
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research was aimed to study factors concerning the value enhancement for community based-tourism of Thailand. By concentration review all literatures, perceptions, theories, documents which are concerned. The result was found 5 factors for value enhancement that concern to community based-tourism of Thailand which composed of 1) Collaboration & Participation 2) Potentiality of tourism area 3) Revenue & Beneficial management 4) Roles & Leadership of community leader 5) Potentiality of people. After that, synthesize and study casual relationship among those factors to find out how do they concern and effect to each others. Then to propose a value enhancement model for community- based tourism of Thailand.
Article Details
Section
Research Articles
References
1. การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยภาคกลาง 4 (2541) นโยบายพัฒนาการท่องเที่ยว.กรุงเทพฯ:สำนักงานการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
2. เกศรา สุกเพชร. (2549). แนวทางการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนแบบมีส่วนร่วมของ 4 ชุมชน ตำบลเมืองแหง อำเภอเวียงแหง จังหวัดเชียงใหม่. งานวิจัย. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
3. โกวิท ไชยเมือง. (2543). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการอนุรักษ์ทรัพยากรน้ำ : กรณีศึกษาตำบลเวียง อำเภอเชียงคำ จังหวัดพะเยา. การค้นคว้าแบบอิสระศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการจัดการมนุษย์กับ สิ่งแวดล้อม. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
4. จำลอง คำบุญชู และคณะ. (2543). รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์โครงการกล่องข้าวตำบลเมืองมาย อำเภอแจ้ห่ม จังหวัดลำปาง: บทบาทความร่วมมือระหว่างโรงเรียนกับชุมชนในการอนุรักษ์ส่งเสริมและพัฒนากระบวนการผลิตกล่องข้าว.สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย
5. เจิมศักดิ์ ปิ่นทอง. (2527). อภิปรายทัศนะบางประการในเรื่องสภาตำบลกับการมีส่วนร่วมของชุมชน ในการมีส่วนร่วมในการพัฒนา. กรุงเทพฯ : ศักดิ์โสภาการพิมพ์.
6. จรินทร์ กันตี. ( 2548 ). ความต้องการเข้ามามีส่วนร่วมในการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอ่างแม่ทะของราษฎร บ้านผาลาด ตำบลพระบาท อำเภอเมือง จังหวัดลำปาง วิทยานิพนธ์ วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
7. เฉลิมชัย ปัญญาดี. (2543). การพัฒนาการมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ. งานวิจัย. ภาควิชาส่งเสริมการเกษตร คณะธุรกิจการเกษตร มหาวิทยาลัยแม่โจ้.
8. ชลดา สิทธิวรรณ. (2546). การท่องเที่ยวชุมชนเพื่อการอนุรักษ์และพัฒนา. จุลสารการท่องเที่ยว. ปีที่ 22. ฉบับที่ 1-3 : หน้า 14-25.
9. ชูชาติ เกิดปราโมทย์. (2548). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศของอ่าวประจวบคีรีขันธ์. การค้นคว้าอิสสระ ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต(รัฐศาสตร์) มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
10. เชาวลิต สิทธิฤทธิ์ และคณะ. (2545). การจัดการการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์อย่างมีส่วนร่วม ตำบลกรุงชิงสำนักงานกองทุนการสนับสนุนการวิจัยมหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์.
11. ดรรชนี เอมพันธ์. (2550). การพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนและการจัดกิจกรรม Home Stay ภาควิชาอนุรักษ์วิทยา คณะวนศาสตร์. จัดพิมพ์โดยมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ :พิมพ์ที่ บริษัท เท็กซ์ แอนด์ เจเนอรัล พับลิเคชั่น จำกัด.
12. ถนอม สุขสง่าเจริญ. (2526). แนวคิดการมีส่วนร่วมของชุมชน. เข้าถึงได้จาก: http://isc.ru.ac.th/data/PS0001526.doc
13. เทิดชาย ช่วยบำรุง. (2552). บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกับการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนบนฐานแนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง. พิมพ์ครั้งที่ 1.กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์คณะรัฐมนตรีและราชกิจจานุเบกษา.
14. ธีร์ปวิตร ทิมเสือ ( 2553).ทัศนคติต่อการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนของสมาชิกองค์กรบริหารส่วนตำบล จังหวัดราชบุรี. วิทยานิพนธ์ วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต. ม.เกษตรศาสตร์.
15. บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2542). การวางแผนพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน : เอกสารประกอบการสอน. คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
16. ประธานสิทธิ์ กระมล .(2550) . ทัศนคติของราษฎรในชุมชนท้องถิ่นต่อการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ ตำบลทรงคนอง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ. วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตร์มหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
17. พจนา สวนศรี. (2546). การท่องเที่ยวที่ยั่งยืนโดยชุมชน. เอกสารประกอบการบรรยายหลักสูตรปริญญาโท สาขาวิชาการจัดการอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
18. พัฒน์ บุญยรัตพันธ์. (2517). การสร้างพลังชุมชนโครงการการพัฒนาชุมชน. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช.
19. ไพรัตน์ เดชะรินทร์. (2527). นโยบายและกลวิธีการมีส่วนร่วมของชุมชนยุทธศาสตร์การพัฒนาในปัจจุบันในการมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนากรุงเทพมหานคร: ศูนย์ศึกษา.
20. ภราเดช พยัฆวิเชียร.(เมษายน-มิถุนายน 2539). พัฒนาการท่องเที่ยวไทยทิศทางที่ยั่งยืน. จุลสารการท่องเที่ยว.152 : 4-7.
21. มณฑาวดี พูลเกิด. (2553). การพัฒนารูปแบบการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนเพื่อความยั่งยืน.บัณฑิตวิทยาลัยมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.
22. รัตนาภรณ์ ชั้นกระโทก. (2552). “ บทบาทของคณะกรรมการชุมชนในการกำหนดนโยบายบริหารของเทศบา ตำบลแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่”. การค้นคว้าแบบอิสระ. รัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการเมืองและการปกครอง มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
23. รัฐทิตยา หิรัณยหาด. (2544). การศึกษาศักยภาพของชุมชนบ้านหนองขาว อำเภอท่าม่วง จังหวัดกาญจนบุรี เพื่อเป็นแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม. มหาวิทยาลัยราชภัฏกาญจนบุรี.
24. วิทยา จิตรมาศ. (2552). การมีส่วนร่วมของชุมชนในการสร้างอาชีพเสริมเกี่ยวกับการท่องเที่ยว เชิงนิเวศ. วิทยานิพนธ์ ศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต (อาชีวศึกษา) มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
25. สมชาย สนั่นเมือง. (2541). ชุมชนท้องถิ่นกับการมีส่วนร่วมในการพัฒนาการท่องเที่ยว. จุลสารการท่องเที่ยว. 17 (เมษายน-มิถุนายน 2541) : 25-33.
26. สินธุ์ สโรบล และคณะ. (2547, กันยายน-ตุลาคม). การจัดการการท่องเที่ยวชุมชน. ประชาคมวิจัย.57: 15-21.
27. สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. (2540). โครงการดำเนินการเพื่อกำหนดนโยบายการท่องเที่ยวเพื่อการรักษาระบบนิเวศ. เอกสารประกอบการประชุมระดมความคิดเห็นครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ.
28. สุพล ชัยธร. (2550). การพัฒนารูปแบบการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมแบบโฮมสเตย์ของกล่มชาติพันธ์ลาวเวียงและลาวโซ่ง. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.
29. Butler, R.W. (1990). Alternative tourism: Pious hope or Trojan horse? Journal of Travel Research, 28 (3), 40-45.
30. Caesar D’Mello. (2011). From Director (3) Contours (in focus) vol. 21, no.2, july,2011.
31. Cohen &Uphoff. (1977). Paticipatory Project Formulation [online] http://www.fao.org/Participation/english_ webnew/contenten/definition.html
32. Cuthill, M. (2001). Developing local government policy and process for community consultation and participation. Urban Policy and Research, 19(2), 183-202.
33. Etsuko Okazaki. (2008). A community -based tourism model : its conception and use. Journal of sustainable tourism. Vol.16, No.5, 2008
34. Sunisa FrenZel. (2011). Community based tourism vs. Community Empowerment /case study:Phrao district chiangmai, Thailand Contours (in focus) vol. 21, no.2, july,2011.
35. UNWTO (United nation World Tourism Organization), 2004. Tourism and Poverty Alleviation : Recommendations for Actions. UNWTO, Madrid.
2. เกศรา สุกเพชร. (2549). แนวทางการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนแบบมีส่วนร่วมของ 4 ชุมชน ตำบลเมืองแหง อำเภอเวียงแหง จังหวัดเชียงใหม่. งานวิจัย. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
3. โกวิท ไชยเมือง. (2543). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการอนุรักษ์ทรัพยากรน้ำ : กรณีศึกษาตำบลเวียง อำเภอเชียงคำ จังหวัดพะเยา. การค้นคว้าแบบอิสระศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการจัดการมนุษย์กับ สิ่งแวดล้อม. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
4. จำลอง คำบุญชู และคณะ. (2543). รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์โครงการกล่องข้าวตำบลเมืองมาย อำเภอแจ้ห่ม จังหวัดลำปาง: บทบาทความร่วมมือระหว่างโรงเรียนกับชุมชนในการอนุรักษ์ส่งเสริมและพัฒนากระบวนการผลิตกล่องข้าว.สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย
5. เจิมศักดิ์ ปิ่นทอง. (2527). อภิปรายทัศนะบางประการในเรื่องสภาตำบลกับการมีส่วนร่วมของชุมชน ในการมีส่วนร่วมในการพัฒนา. กรุงเทพฯ : ศักดิ์โสภาการพิมพ์.
6. จรินทร์ กันตี. ( 2548 ). ความต้องการเข้ามามีส่วนร่วมในการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอ่างแม่ทะของราษฎร บ้านผาลาด ตำบลพระบาท อำเภอเมือง จังหวัดลำปาง วิทยานิพนธ์ วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
7. เฉลิมชัย ปัญญาดี. (2543). การพัฒนาการมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ. งานวิจัย. ภาควิชาส่งเสริมการเกษตร คณะธุรกิจการเกษตร มหาวิทยาลัยแม่โจ้.
8. ชลดา สิทธิวรรณ. (2546). การท่องเที่ยวชุมชนเพื่อการอนุรักษ์และพัฒนา. จุลสารการท่องเที่ยว. ปีที่ 22. ฉบับที่ 1-3 : หน้า 14-25.
9. ชูชาติ เกิดปราโมทย์. (2548). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศของอ่าวประจวบคีรีขันธ์. การค้นคว้าอิสสระ ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต(รัฐศาสตร์) มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
10. เชาวลิต สิทธิฤทธิ์ และคณะ. (2545). การจัดการการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์อย่างมีส่วนร่วม ตำบลกรุงชิงสำนักงานกองทุนการสนับสนุนการวิจัยมหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์.
11. ดรรชนี เอมพันธ์. (2550). การพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนและการจัดกิจกรรม Home Stay ภาควิชาอนุรักษ์วิทยา คณะวนศาสตร์. จัดพิมพ์โดยมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ :พิมพ์ที่ บริษัท เท็กซ์ แอนด์ เจเนอรัล พับลิเคชั่น จำกัด.
12. ถนอม สุขสง่าเจริญ. (2526). แนวคิดการมีส่วนร่วมของชุมชน. เข้าถึงได้จาก: http://isc.ru.ac.th/data/PS0001526.doc
13. เทิดชาย ช่วยบำรุง. (2552). บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกับการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนบนฐานแนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง. พิมพ์ครั้งที่ 1.กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์คณะรัฐมนตรีและราชกิจจานุเบกษา.
14. ธีร์ปวิตร ทิมเสือ ( 2553).ทัศนคติต่อการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนของสมาชิกองค์กรบริหารส่วนตำบล จังหวัดราชบุรี. วิทยานิพนธ์ วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต. ม.เกษตรศาสตร์.
15. บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2542). การวางแผนพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน : เอกสารประกอบการสอน. คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
16. ประธานสิทธิ์ กระมล .(2550) . ทัศนคติของราษฎรในชุมชนท้องถิ่นต่อการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ ตำบลทรงคนอง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ. วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตร์มหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
17. พจนา สวนศรี. (2546). การท่องเที่ยวที่ยั่งยืนโดยชุมชน. เอกสารประกอบการบรรยายหลักสูตรปริญญาโท สาขาวิชาการจัดการอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
18. พัฒน์ บุญยรัตพันธ์. (2517). การสร้างพลังชุมชนโครงการการพัฒนาชุมชน. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช.
19. ไพรัตน์ เดชะรินทร์. (2527). นโยบายและกลวิธีการมีส่วนร่วมของชุมชนยุทธศาสตร์การพัฒนาในปัจจุบันในการมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนากรุงเทพมหานคร: ศูนย์ศึกษา.
20. ภราเดช พยัฆวิเชียร.(เมษายน-มิถุนายน 2539). พัฒนาการท่องเที่ยวไทยทิศทางที่ยั่งยืน. จุลสารการท่องเที่ยว.152 : 4-7.
21. มณฑาวดี พูลเกิด. (2553). การพัฒนารูปแบบการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนเพื่อความยั่งยืน.บัณฑิตวิทยาลัยมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.
22. รัตนาภรณ์ ชั้นกระโทก. (2552). “ บทบาทของคณะกรรมการชุมชนในการกำหนดนโยบายบริหารของเทศบา ตำบลแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่”. การค้นคว้าแบบอิสระ. รัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการเมืองและการปกครอง มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
23. รัฐทิตยา หิรัณยหาด. (2544). การศึกษาศักยภาพของชุมชนบ้านหนองขาว อำเภอท่าม่วง จังหวัดกาญจนบุรี เพื่อเป็นแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม. มหาวิทยาลัยราชภัฏกาญจนบุรี.
24. วิทยา จิตรมาศ. (2552). การมีส่วนร่วมของชุมชนในการสร้างอาชีพเสริมเกี่ยวกับการท่องเที่ยว เชิงนิเวศ. วิทยานิพนธ์ ศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต (อาชีวศึกษา) มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
25. สมชาย สนั่นเมือง. (2541). ชุมชนท้องถิ่นกับการมีส่วนร่วมในการพัฒนาการท่องเที่ยว. จุลสารการท่องเที่ยว. 17 (เมษายน-มิถุนายน 2541) : 25-33.
26. สินธุ์ สโรบล และคณะ. (2547, กันยายน-ตุลาคม). การจัดการการท่องเที่ยวชุมชน. ประชาคมวิจัย.57: 15-21.
27. สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. (2540). โครงการดำเนินการเพื่อกำหนดนโยบายการท่องเที่ยวเพื่อการรักษาระบบนิเวศ. เอกสารประกอบการประชุมระดมความคิดเห็นครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ.
28. สุพล ชัยธร. (2550). การพัฒนารูปแบบการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมแบบโฮมสเตย์ของกล่มชาติพันธ์ลาวเวียงและลาวโซ่ง. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.
29. Butler, R.W. (1990). Alternative tourism: Pious hope or Trojan horse? Journal of Travel Research, 28 (3), 40-45.
30. Caesar D’Mello. (2011). From Director (3) Contours (in focus) vol. 21, no.2, july,2011.
31. Cohen &Uphoff. (1977). Paticipatory Project Formulation [online] http://www.fao.org/Participation/english_ webnew/contenten/definition.html
32. Cuthill, M. (2001). Developing local government policy and process for community consultation and participation. Urban Policy and Research, 19(2), 183-202.
33. Etsuko Okazaki. (2008). A community -based tourism model : its conception and use. Journal of sustainable tourism. Vol.16, No.5, 2008
34. Sunisa FrenZel. (2011). Community based tourism vs. Community Empowerment /case study:Phrao district chiangmai, Thailand Contours (in focus) vol. 21, no.2, july,2011.
35. UNWTO (United nation World Tourism Organization), 2004. Tourism and Poverty Alleviation : Recommendations for Actions. UNWTO, Madrid.
