Effect of Protective Practice Program on pesticide Hazard among Vegetable Sellers Khaochamao District, Rayong Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objective of this study was to examine the effect of protective practice program on pesticide hazard among vegetable sellers including the knowledge, motivation, social motivation, and the behavior for pesticide hazard protection. One of the target groups was experimental group containing the 25 people and the duration of the eight-week study consisted of all six events. The latter is compare group containing the 28 people who did not use this program. The descriptive statistic, percentage, mean, standard deviation, independent sample t-test, and the pair sample t-test were applied for this study.
The results showed that the mean score of knowledge, motivation, social motivation, and the behavior for pesticide hazard protection was significantly higher than before the experiment (p<0.05). After the experiment, the mean score of the experimental group was statistically and significantly increased when compared to the comparison group (p<0.05).
In conclusion, this finding showed that the application of Protection Motivation Theory and Social Support should prevent the vegetable seller from chemical pesticides. Thus, it was recommended that this program should be applied and extended to the other similar vegetable sellers in other areas or farmers who grow variety of plants.
Article Details
References
2. ชิษณุพงศ์ ดาด้วง. 2555. ผลของโปรแกรมส่งเสริมการป้องกันอันตรายจากสารเคมีกำจัดศัตรูพืชในผู้รับจ้างฉีดพ่น อำเภอกมลาไสย จังหวัดหวัดกาฬสินธุ์.วิทยานิพนธ์สาธารณสุขศาสตรมหาบัณทิต มหาวิทยาลัยบูรพา.
3. เด็ดเดี่ยว วรรณชาลี. 2553. ผลของโปรแกรมแรงจูงใจเพื่อป้องกันโรคกับแรงสนับสนุนทางสังคมต่อการใช้สารเคมีกำจัดศัตรูพืชของเกษตรกร อำเภอสตึง จังหวัดบุรีรัมย์. วิทยานิพนธ์สาธารณสุขศาสตรมหาบัณทิต มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
4. ศิริพร สมบรูณ์. 2552. ผลการประยุกต์แบบแผนความเชื่อด้านสุขภาพร่วมกับการมีส่วนร่วมของชุมชนต่อพฤติกรรมการป้องกันอันตรายจากการใช้สารเคมีกำจัดศัตรูพืชในเกษตรกร อำเภอองครักษ์ จังหวัดนครนายก. วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณทิต มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
5. สำนักงานเศรษฐกิจการเกษตร. 2555. รายงานประจำปี 2012 สำนักงานเศรษฐกิจการเกษตร. กรุงเทพฯ:สำนักงานเศรษฐกิจการเกษตร.
6. สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดระยอง กลุ่มงานคุ้มครองผู้บริโภคและเภสัชสาธารณสุข. การสุ่มตรวจตรวจสารปนเปื้อนในอาหาร ปี 2556. [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก: http://www.rayongfda.org/. 2556.
7. อนามัย เทศกะทึก. 2551. อาชีวอนามัยและความปลอดภัย. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: โอ. เอส. พริ้นตริ้ง. เฮ้าส์.
8. อรนิฏา ธารเจริญ. 2555. การรับรู้อันตรายจากสิ่งปนเปื้อนในผักสดของผู้จำหน่ายผัก ในตลาดสดแห่งหนึ่งในจังหวัดกาฬสินธุ์. วารสารวิจัย มข. (บศ.). 12(3): 97-104.
9. อรวรรณ คำวิลัย. (2554). การเปรียบเทียบการให้สุขศึกษาที่เหมาะสมต่อการเปลี่ยนแปลง ความรู้และพฤติกรรมการใช้สารเคมีกำจัดศัตรูพืชของเกษตรกรในเขตเทศบาลตำบลท่าใหม่อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี. วิทยานิพนธ์สาธารณสุขศาสตรมหาบัณทิต มหาวิทยาลัยบูรพา.
10. Mint, K. Quality and Safety in the fresh produce marketing chain in Myanmar. [online]. available: http://ftp.fao.org/docrep/fao/meeting/011/ag102e/ag102e00.pdf. 2005.
11. Roger, R.W. 1975. A Protection Motivation Theory of Fear Appeals and Attitude Change. Journal of Psychology. 91: 93-114.
12. House, J.S. 1985. Work Stress and Social Support. California: Addison – Wesley.
