The Practices of Morality and Ethics in Accordance with the Buddhism Disciplines of the Juveniles in the Eastern Thailand

Main Article Content

Boonrod Boongird
Patcharin Rujiranukul

Abstract

This research aimed to study and to compare the practices of morality and ethics in accordance with the Buddhism disciplines among the juveniles in eastern Thailand. The samples consisted of 1,600 people aged 14 -18 years old resided in the eastern provinces namely Chonburi, Rayong, Chantaburi, and Trat (400 each). The samples were selected by multi stage sampling method. The research instruments comprised questionnaires with the discrimination at .37-.80 and the reliability at .96. The data were analyzed by SPSS program with percentage, frequency, mean, standard deviation, t-test, one-way ANOVA, and pair comparison with LSD. The result revealed as follows:


  1. The practices of morality and ethics in accordance with the Buddhism disciplines among the juveniles in eastern Thailand was high in overall manner (gif.latex?\bar{x}=4.18, SD =.46). When considered by aspects, the study revealed that all 6 aspects were at high levels: gratitude (gif.latex?\bar{x}=4.46, SD =.51), order and self-discipline (gif.latex?\bar{x}=4.34, SD =.58), obedience (gif.latex?\bar{x}=4.21, SD =.51), kindness (gif.latex?\bar{x}=4.19, SD =.60), diligence (gif.latex?\bar{x}=4.10, SD =.61), and generousness (gif.latex?\bar{x}=3.81, SD =.70).

  2. The comparison of the practice of morality and ethics in accordance with the Buddhism disciplines among the juveniles in eastern Thailand found that when classified by sex, male juveniles and female juveniles practiced themselves along with the Buddhism disciplines differently without statistical significance. When classified by grade point averages, the juveniles with different GPA practiced themselves differently with the statistical significance at .05. When classified by the level of educations, the juveniles in junior high schools and high schools practiced themselves along with the Buddhism disciplines differently without statistical significance. When classified by hometowns, the juveniles with different hometowns practiced themselves differently with the statistical significance at .05.  When classified by status of residence, the juveniles with different status of residence practiced themselves differently with the statistical significance at .05.

Article Details

Section
Research Articles

References

1. กนก จันทรา และคณะ. (2559). หนังสือเรียนรายวิชาเพิ่มเติม หน้าที่พลเมืองชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1-2 กลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551.กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ บริษัทพัฒนาคุณภาพวิชาการ (พว.).
2. กรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม. (2553). จริยธรรมสำหรับเด็กและเยาวชน. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
3. กลัญญู เพชราภรณ์. (2562). เอกสารประกอบการสอน วิชาจิตวิทยาครูสำหรับการจัดการเรียนรู้กลุ่มสาระการเรียนรู้ ภาษาต่างประเทศ (ENN3202). [Online] เข้าถึงได้จาก http://www.eledu.ssru.ac.th/kalanyoo_pe/file.php/4/_2_.pdf.
4. คณาจารย์แห่งโรงพิมพ์เลี่ยงเชียง. (2550). วิชาพุทธศาสนสุภาษิต เล่ม1 ฉบับมาตรฐาน. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์เลี่ยงเชียง.
5. ดาวเรือง แก้วขันตี สุณี ผลดีเยี่ยม และพวงทอง ผู้กฤตยาคามี. (2547). สภาวะสังคมไทยและภาพคนไทย ปี พ.ศ. 2563. วิทยาสารทันตสาธารณสุข. 9(1-2), 95.
6. ธนวัน สายเนตร และคณะ. (2562). การพัฒนารูปแบบการส่งเสริมพฤติกรรมเชิงจริยธรรม ด้านคุณธรรม ของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 29 ตามนโยบายโครงการโรงเรียนคุณธรรม กระทรวงศึกษาธิการ. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร. 7 (เพิ่มเติม), 365.
7. นงลักษณ์ เทพสวัสดิ์. (2541). วิเคราะห์ปัญหาสำคัญในสังคมไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
8. บุญชม ศรีสะอาด และบุญส่ง นิลแก้ว. (2535). การอ้างอิงประชากรเมื่อใช้เครื่องมือแบบมาตราส่วนประมาณค่ากับกลุ่มตัวอย่าง. วารสารวัดผลการศึกษา มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ มหาสารคาม, 3(1), 23-24.
9. บุญรอด บุญเกิด. (2555). การรับรู้ตนเองด้านความรับผิดชอบต่อสังคมในการนำจริยธรรมสู่ชุมชนของพระสงฆ์จังหวัดชลบุรี. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. 20(34), 61-74.
10. สุพัตรา สุภาพ. (2544). สังคมวิทยา. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.
11. อมร โสภณวิเชษฐ์วงศ์ และกวี อิศริวรรณ. (2536). พระพุทธศาสนา ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์วัฒนาพานิช จำกัด.
12. Best and Kahn James V. (1993). Research in Education. (7th ed). Boston: Allyn and Bacon.
13. Cronbach, L.J. (1990). Essential of Psychological testing. (5th ed). New York: Haper Collins.