The Awareness of the Possibilities of Crisis Events, Damage levels, and Crisis Communication Strategies among Thai Companies
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The study on the awareness of crisis events, damage levels, and crisis communication strategies among Thai companies aimed to study the differences between the awareness of crisis events and level of an organizational damage, and the analysis of the correlation between the awareness of crisis events and levels of an organizational damage, and crisis management strategies and communication strategies among Thai companies. Quantitative research methodology was applied. Questionnaires were sent to the offices of corporate communication of large companies registered in the Stock Exchange of Thailand. The study found that (1) the awareness of crisis events was different from the awareness of the levels of organizational damage with statistically significant level at 0.001, (2) the awareness of crisis events and levels of an organizational damage had no correlation with crisis management strategies, (3) the awareness of crisis events and levels of an organizational damage had no correlation with communication strategies in crisis, and (4) crisis management strategies correlated with communication strategies in crisis with statistically significant level at 0.01.
Article Details
References
2. คันธรัตน์ มณีโชติ. (2551). กลยุทธ์การจัดการการสื่อสารในภาวะวิกฤติ: กรณีศึกษาองค์การเภสัชกรรม. รายงานโครงการเฉพาะบุคคลมหาบัณฑิต สาขาการบริหารสื่อสารมวลชนคณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชนมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
3. จันทิมา เขียวแก้ว. (2553). การวิจัยเบื้องต้นทางนิเทศศาสตร์. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
4. ชลทิพย์ พูนศิริวงศ์และรุ่งนภา พิตรปรีชา. (2556). การสื่อสารประชาสัมพันธ์และกลยุทธ์ในการสื่อสารของรัฐบาลในภาวะวิกฤตอุทกภัยปี 2554. วารสารการประชาสัมพันธ์และการโฆษณา 6(1) มกราคม-มิถุนายน 2556: 44-64.
5. บาร์ตัน, แลรี่. (2549). การจัดการภาวะวิกฤติ (ไพโรจน์ บาลัน, ผู้แปล). กรุงเทพฯ: เอ็กซเปอร์เน็ท จำกัด.
6. ปาริชาติ บุญคล้าย. (2548). การบริหารข้อมูลข่าวสารของการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยในภาวะวิกฤติ ศึกษาเฉพาะกรณีภัยพิบัติ. รายงานโครงการเฉพาะบุคคลมหาบัณฑิต สาขาการบริหารสื่อสารมวลชนคณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
7. พัชนี เชยจรรยา, เมตตา วิวัฒนานุกูลและถิรนันท์ อนวัชศิริวงศ์ (2541). แนวคิดหลักนิเทศศาสตร์ ประมวลศัพท์วิชาการทฤษฎีสำคัญ วิธีศึกษาวิจัย (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: เยลโล่การพิมพ์.
8. วนิดา ติรภาส. (2552). การบริหารการสื่อสารในภาวะวิกฤติเศรษฐกิจของกระทรวงการคลัง. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาการบริหารสื่อสารมวลชนคณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
9. ศุภศิลป์ กุลจิตต์เจือวงศ์. (2556). วารสารศรีปทุมปริทัศน์ ฉบับมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ 13(2) กรกฎาคม – ธันวาคม 2556 : 107-114.
10. Albrecht, S.(1996). Crisis management for corporate – defense : how to protect your organization in a crisis …how to stop a crisis before it starts.Newyork: AMACOM.
11. An, Seon-Kyoung& Cheng, I-Huei (2010). Crisis communication research in Public Relations Journals: Tracking research trends over thirty years. The Handbook of Crisis Communication. Edited by W.Timothy coombs and Sherry J. Holladay,Blackwell Publishing.
12. Coombs, W. T. (2007). Ongoing crisis communication : planning, managing, and respondind. 2nd. California, Sage Publications.
13. Coombs, W. T. & Halladay, S. J. (2012). Parameters for crisis communication. The Handbook of Crisis Communication. Edited by W.Timothy coombs and Sherry J. Holladay,Blackwell Publishing.
14. Crandall, W., Parnell, J.A., and Spillan, J.E. (2010). Crisis management in the new strategy landscape. California, Sage Publications.
15. Fearn-Banks, K. (2011). Crisis communications : a casebook approach. New York: Routledge.
16. Fink, S. (1986). Crisis management :Planning for the inevitable. New York: AMACOM.
17. Mitroff, I. I. (1994). Crisis management and environmentalism: A natural fit. California Management Review, 36(2): 101-113.
18. Regester, M. (1989). Crisis management: What to do when the unthinkable happens. London: Hutchinson Business.
19. Smith, D. 1990. Beyond contingency planning: Towards a model of crisis management. Industrial Crisis Quarterly, 4: 263-275.
20. Ulmer,R. R., Timothy, S.L. & Seeger, M. W. (2007). Effective crisis communication moving from crisis to opportunity. California: Sage Publications Inc.
21. Veil, S.R. & Husted, R.A. (2012). Best practices as an assessment for crisis communication. Journal of communication Management, 16(2): 131-145.http://www.set.or.th/set/marketstatistics.do?language=th&country=TH สืบค้นเมื่อวันที่ 10 กันยายน 2557
