The Use of Ground Dried Durian Peel and Durian Seeds Instead of Broken Rice in Fish Feed Formula for Common Carp (Cyprinus carpio Linn.)
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The use of GDPS (ground dried durian peel and durian seed) to substitute the BR (broken rice) in fish feed formulas were investigated. The fish feed were utilized to feed common carp (Cyprinus carpio Linn.). The substitution of BR with GDPS at the levels of 0 (control), 25, 50, 75 and 100% were carried out. The fish feed formulas composed of 19.18 – 20.06 % of protein and 323.77 – 324.48 kilocalories/100 grams of energy. The initial body weight and length average of common carp were 3.18 ± 0.342 grams/each and 4.26 ± 0.186 centimeters/each. The Completely Randomized Design (CRD) with three replicates for a total period of 16 weeks was used to analyze in the experiments. The results showed that the growth of common carp was significantly different (p < 0.05) when feeding with different GDPS levels. The highest growth of common carp was found by feeding with feed formula substituted with GDPS at the level of 0% (control) and not different from feed formula with 25% GDPS substitution. In addition, the feed conversion ratio (FCR) and survival rate of the common carp were not different when feeding with different feed formulas. In conclusion, ground dried durian peel and durian seeds could be utilized to substitute the broken rice with the levels of 25% for common carp fish feed.
Article Details
References
รายงานสืบเนื่องจากการประชุมนำเสนอผลงานวิจัยระดับชาติ มหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต. ภูเก็ต : มหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต. หน้า 474 – 486.
2. เจษฎา อิสเหาะ. (2541). การทดลองใช้เปลือกกล้วยแห้งบดละเอียดทดแทนปลายข้าวเป็นส่วนผสมของอาหารเม็ดในการเพาะเลี้ยงปลาไนและปลาแรด. รายงานการวิจัย เสนอต่อสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตพระนครศรีอยุธยา หันตรา.
3. มั่นสิน ตัณฑุลเวศน์ และไพพรรณ พรประภา. (2538). การจัดการคุณภาพน้ำและการบำบัดน้ำเสียในบ่อเลี้ยงปลาและสัตว์น้ำอื่น ๆ . ศูนย์หนังสือจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. กรุงเทพฯ.
4. วีรพงศ์ วุฒิพันธุ์ชัย. (2536). อาหารปลา. โอเดียนสโตร์, กรุงเทพฯ.
5. เวียง เชื้อโพธิ์หัก. (2543). โภชนศาสตร์สัตว์น้ำและการให้อาหารสัตว์น้ำ. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, กรุงเทพฯ.
6. ส่วนส่งเสริมและพัฒนาวิจัย สำนักบริหารวิชาการ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. (2550). เจลรักษาแผลจากเปลือกทุเรียน นวัตกรรมเพื่อประโยชน์ทางการแพทย์. จุฬาสัมพันธ์ ปีที่ 50 ฉบับที่ 30. [Online]. เข้าถึงได้จาก : http://www.research.chula.ac.th/cu_online/2550/ vol_30_3.htm. 2551.
7. สำนักงานเศรษฐกิจการเกษตร. (2553). ศูนย์ข้อมูลผลไม้. [Online]. เข้าถึงได้จาก : http://www.oae.go.th/ fruits/ index.php. (2553).
8. สิรินาถ ตัณฑเกษม. (2542). สมบัติของแป้งจากเมล็ดทุเรียนและการนำไปใช้ประโยชน์. มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย, กรุงเทพฯ.
9. สุจิตรา เผือกจีน. (2539). พิษเฉียบพลันของแอมโมเนียและผลของแอมโมเนียที่เกิดจากอาหารที่มีระดับโปรตีนต่างกันต่อปลาไน. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต.
มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
10. สุนันท์ พงษ์สามารถ และ นรานินทร์ มารดแมน. (2532). การสกัดสารคล้ายเพคตินและการทำให้บริสุทธิ์จากเปลือกผลไม้ไทย. รายงานการวิจัย เสนอต่อจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
11. อมรรัตน์ เสริมวัฒนากุล, พิสมัย สมสืบ, นุชนรี ทองศรี และสาวิตรี วงศ์สุวรรณ. (2548). อาหารและการผลิตอาหารสัตว์น้ำ. สำนักพัฒนาและถ่ายทอดเทคโนโลยีการประมง, กรมประมง.
12. AOAC. (1990). Official Methods of Analysis. 15th edition. Association of Official Analytical Chemists, Washington D. C.
13. AOAC. (2000). Official Methods of Analysis. 17th edition. Association of Official Analytical Chemists, Washington D. C.
14. AOAC. (2005). Official Methods of Analysis. 18th edition. Association of Official Analytical Chemists, Washington D. C.
15. Duncan, D. B. (1955). Multiple Range and Multiple F Test. Biometrics. 11: 1-42.
16. Kaushik, S.J. (1995). Nutrient Requirements Supply and Utilization in The Context of Culture. Aquaculture. 129 : 225-241.
17. Schultz, K. (2004). Freshwater Fish. Hoboken: NJ John Wiley & Sons, Inc.
