ปัจจัยจูงใจและปัจจัยค้ำจุนของชุมชนในการจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมพระธาตุโผ่น เมืองไซพูทอง แขวงสะหวันนะเขต สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว (สปป. ลาว)
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยจูงใจและปัจจัยค้ำจุนของประชาชนในการจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมพระธาตุโผ่น เมืองไซพูทอง แขวงสะหวันนะเขต สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ (quantitative) กำหนดกลุ่มประชากร จำนวน 147 คน เป็นประชาชนบ้านโพนธาตุผู้ที่มีส่วนร่วมในการจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมพระธาตุโผ่น เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาเพื่อหาค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัย พบว่า ปัจจัยจูงใจของประชาชนบ้านโพนธาตุในการจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมพระธาตุโผ่น โดยรวมอยู่ในระดับมาก ( = 3.71) ครอบคลุมประเด็น ความสำเร็จในการปฏิบัติงาน ความรับผิดชอบ ลักษณะของงานที่ปฏิบัติ และความก้าวหน้าในตำแหน่งการงาน มีเพียงประเด็นของการได้รับการยอมรับที่ประชาชนมีแรงจูงใจในระดับปานกลาง ส่วนประเด็นแรงจูงใจต่อปัจจัยค้ำจุน โดยรวมอยู่ในระดับมาก (
= 3.98) ครอบคลุมประเด็น นโยบายของภาครัฐ ความสัมพันธ์ระหว่างชุมชนกับผู้บริหารแหล่งท่องเที่ยว สภาพแวดล้อมในการทำงาน การบริหารจัดการของภาครัฐ และด้านค่าจ้าง เงินเดือน สวัสดิการ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความวิจัยนี้เป็นของลิขสิทธิ์
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงแถลงข่าว วัฒนธรรม และท่องเที่ยว สปป. ลาว. (2564). แผนพัฒนาการท่องเที่ยว สปป. ลาว พ.ศ. 2564-2568. นครหลวงเวียงจัน: กระทรวงแถลงข่าว วัฒนธรรม และท่องเที่ยว.
ทองฟู ศิริวงศ์. (2555). พฤติกรรมองค์การ. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
เทิดชาย ช่วยบำรุง. (2552). บทบาทของององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นต่อการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนบนฐานแนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง. สำนักพิมพ์คณะรัฐมนตรีและราชกิจจานุเบกษา.
เทียนทอง ลี้วิชัย และสุรชัย ศิริไกร. (2562). ความสัมพันธ์ระหว่างแรงจูงใจกับประสิทธิผลในการปฏิบัติงานของบุคลากรองค์การบริหารส่วนจังหวัดสุพรรณบุรี. การประชุมวิชาการบัณฑิตศึกษาระดับชาติ, 14, 317-324.
บุญอนันต์ บุญสนธิ์. (2562). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมตำบลหนองบอน อ.เมือง จ.สระแก้ว. วารสารวิจัยและพัฒนาวไลยอลงกรณ์ในพระบรมราชูปถัมภ์, 14(1), 291-301.
พระมหาธีรวัฒน์ เสสปุญโณ. (2565). รูปแบบการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดเชียงราย. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์, 7(2), 134-144.
มนชนก จุลสิกขี. (2562). แนวทางการจัดการการท่องเที่ยวเชิงพุทธศาสนา วัดในพื้นที่ฝั่งธนบุรี. วารสารวิทยาการจัดการปริทัศน์, 21(2), 203-210.
เรณู ฤาชา. (2560). แรงจูงใจและแนวทางการเสริมสร้างแรงจูงใจในการปฏิบัติงานของครูโรงเรียนมัธยมศึกษา สห วิทยาเขตวังบูรพา จังหวัดสระแก้ว. วิทยานิพนธ์ปริญญาโท, มหาวิทยาลัยบูรพา.
วัชริศ เจริญกุล. (2563). แรงจูงใจในการปฏิบัติงานของครูโรงเรียนบ้านยางสูง. วิทยานิพนธ์ปริญญาโท, มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สภาแห่งชาติลาว. (2556). กฎหมายการท่องเที่ยว. นครหลวงเวียงจันทน์: สภาแห่งชาติลาว.
สาลี สุวันนะวงสา, ยุทธการ ไวยอาภา, กีรติ ตระการศิริวานิช และมนสิชา อินทจักร. (2565). รูปแบบการมีส่วนร่วมของชุมชนภายใต้บริบทแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม กรณีศึกษา: บ้านธาตุอิงฮัง นครไกรสอนพรมวิหาร แขวงสะหวันนะเขต สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว. วารสาร มจร การพัฒนาสังคม, 7(1), 248-262.
สำนักงานแถลงข่าว วัฒนธรรมและท่องเที่ยว เมืองไซพูทอง. (2565). แผนยุทธศาสตร์การพัฒนาและส่งเสริมการท่องเที่ยว. เมืองไซพูทอง: สำนักงานแถลงข่าว วัฒนธรรม และท่องเที่ยว.
เสกสรรค์ สนวา, สุพัฒนา ศรีบุตรดี, พงศ์สวัสดิ์ ราชจันทร์ และนภัสภรณ์ ภูวตานนท์. (2563). การจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมตามวิถีชีวิตของคนในชุมชน. วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น, 4(1), 259-276.
อภิเดช สิทธิพรหม และเทพศักดิ์ บุณยรัตพันธุ์. (2561). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดทำแผนพัฒนาท้องถิ่นขององค์การบริหารส่วนตำบลรอบเมือง อำเภอเมือง จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารอิเล็กทรอนิกส์การเรียนรูทางไกลเชิงนวัตกรรม, 8(1), 137-149.
อัจจิมา เสนานิวาส และสรัญณี อุเส็นยาง. (2565). แรงจูงใจในการปฏิบัติงานที่ส่งผลต่อความผูกพันของบุคลากร. วารสารสหวิทยาการวิจัยและวิชาการ, 2(1), 29-40
