การประเมินเพื่อการเรียนรู้ทักษะการพูดภาษาจีนโดยการจัดการเรียนรู้แบบเน้นภาระงานของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2

Main Article Content

ณัฏฐธิดา เขมาภิรักษ์
ฉัตรศิริ ปิยะพิมลสิทธิ์
สรียา โชติธรรม

บทคัดย่อ

        การวิจัยครั้งนี้มีจุดประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาการประเมินเพื่อการเรียนรู้ทักษะการพูดภาษาจีนโดยการจัดการเรียนรู้แบบเน้นภาระงาน 2) ศึกษาผลการใช้การประเมินเพื่อการเรียนรู้ทักษะการพูดภาษาจีนโดยการจัดการเรียนรู้แบบเน้นภาระงาน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 จำนวน 45 คน เครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล ประกอบด้วย แผนการจัดการเรียนรู้ 4 แผน แบบประเมินทักษะการพูด แบบประเมินผลงาน  และแบบสัมภาษณ์ การวิเคราะห์ข้อมูล ใช้ค่าความถี่ ร้อยละ และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) การประเมินเพื่อการเรียนรู้ทักษะการพูดภาษาจีนโดยการจัดการเรียนรู้แบบเน้นภาระงาน ที่พัฒนาขึ้นมีลักษณะให้นักเรียนได้พัฒนาทักษะการพูดภาษาจีนผ่านการจัดการเรียนรู้แบบเน้นภาระงาน อีกทั้งให้ข้อมูลย้อนกลับทางบวกแก่นักเรียนทันที เปิดโอกาสให้นักเรียนประเมินหรือตรวจสอบการเรียนรู้ของตนเองและนำผลการประเมินมาใช้ในการพัฒนาทักษะการพูดของนักเรียนและการจัดการเรียนการสอนของครู  2) ผลการใช้การประเมินเพื่อการเรียนรู้ทักษะการพูดภาษาจีนโดยการจัดการเรียนรู้แบบเน้นภาระงาน พบว่า นักเรียนทุกคนมีระดับทักษะการพูดและระดับผลงานผ่านเกณฑ์ที่กำหนดไว้ (ระดับพอใช้ขึ้นไป) และจากผลการสัมภาษณ์นักเรียน การประเมินเพื่อการเรียนรู้ทักษะการพูดภาษาจีนโดยการจัดการเรียนรู้แบบเน้นภาระงาน ช่วยให้นักเรียนพัฒนาทักษะการพูดภาษาจีนของตนเอง และนำผลการประเมินไปใช้วางแผนพัฒนาทักษะการพูดภาษาจีนของตนเอง

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
เขมาภิรักษ์ ณ., ปิยะพิมลสิทธิ์ ฉ., & โชติธรรม ส. (2022). การประเมินเพื่อการเรียนรู้ทักษะการพูดภาษาจีนโดยการจัดการเรียนรู้แบบเน้นภาระงานของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2. วารสารศึกษาศาสตร์ มสธ., 15(2), 225–239. สืบค้น จาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/edjour_stou/article/view/260504
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.

____________________. (2557). แนวปฏิบัติการวัดและประเมินผลการเรียนรู้ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 (พิมพ์ครั้งที่ 4). โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.

จตุภูมิ เขตจตุรัส. (2560). วิธีการและเครื่องมือประเมินการเรียนรู้ของผู้เรียน. คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

โชติกา ภาษีผล, ณัฏภรณ์ หลาวทอง, และ กมลวรรณ ตังธนกานนท์. (2558). การวัดและการประเมินผลการเรียนรู้. โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

วรรณา พัชนี. (2556, มิถุนายน 23). รูปแบบการสอนที่เน้นภาระงานเพื่อปรับพฤติกรรมการเรียนภาษาอังกฤษของ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนเมืองนครศรีธรรมราช. https://www.gotoknow.org/posts/479069

ศิริชัย กาญจนวาสี. (2556). ทฎษฎีการทดสอบแบบดั้งเดิม (พิมพ์ครั้งที่ 7). โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2551). ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้ภาษาจีน ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาต่างประเทศ. โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.

Board of Studies New South Wales. (2003). Mathematics year 7-10 syllabus course description. http://arc.boardofstudies.nsw.edu.au/go/7-8/assessment-forlearning-in-years-7-10/#The-principles-of-assessment-for-learning

Ellis, R. (2003). Task-based language learning and teaching. Oxford University Press.

Northern Ireland Curriculum. (2007). Assessment for learning for key stage 3. International Journal of Technology and Design Education, 19(1), 37-54.

The Quality Improvement Agency for long Learning. (2008). Teaching and learning Program. http://tlp.excellencegateway.org.uk/tlp/xcurricula/el/assets/documents/al_O.pdf

William, D. C., Harrison, C. Lee, B. M., & Black, P. (2004). Teacher developing assessment for learning: impact on student achievement. Assessment in Evaluation, 11(1), 51-64.