รูปแบบภาวะผู้นำกับความสำเร็จของผู้ประกอบการธุรกิจนำเที่ยวในเขตภาคเหนือตอนบน
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษารูปแบบภาวะผู้นำของผู้ประกอบการธุรกิจนำเที่ยวในเขตภาคเหนือตอนบน 2) ศึกษาความสำเร็จของผู้ประกอบการธุรกิจนำเที่ยวในเขตภาคเหนือตอนบน 3) เปรียบเทียบความสำเร็จของผู้ประกอบการธุรกิจนำเที่ยวในเขตภาคเหนือตอนบน จำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล และ 4) เปรียบเทียบความสำเร็จของผู้ประกอบการธุรกิจนำเที่ยวในเขตภาคเหนือตอนบน จำแนกตามรูปแบบภาวะผู้นำ กลุ่มตัวอย่างคือผู้ประกอบการธุรกิจนำเที่ยวนเขตภาคเหนือตอนบน จำนวน 162 ราย เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูลได้แก่แบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลประกอบด้วย ความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิติทดสอบแบบกลุ่มตัวอย่างที่เป็นอิสระจากกัน (ค่าที) และการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียวพร้อมการเปรียบเทียบความแตกต่างรายคู่ด้วยวิธีเชฟเฟ่
ผลการวิจัยพบว่า ผู้ประกอบการธุรกิจนำเที่ยวในเขตภาคเหนือตอนบนส่วนใหญ่มีรูปแบบภาวะผู้นำแบบสานประโยชน์ ความสำเร็จของผู้ประกอบการธุรกิจนำเที่ยวในเขตภาคเหนือตอนบนในภาพรวมอยู่ในระดับมาก ผู้ประกอบการที่มีอายุ รายได้ต่อเดือน ระดับการศึกษา ทุนจดทะเบียน และจำนวนพนักงานต่างกัน ให้ความสำคัญกับความสำเร็จของผู้ประกอบการธุรกิจนำเที่ยวในเขตภาคเหนือตอนบนแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 โดยผู้ประกอบการที่มีอายุ 61 ปีขึ้นไป มีรายได้ต่อเดือน 150,001 บาทขึ้นไป มีการศึกษาระดับปริญญาโท มีทุนจดทะเบียน 2,000,001 บาทขึ้นไป และมีจำนวนพนักงาน 11-15 คน ให้ความสำคัญกับความสำเร็จของผู้ประกอบการธุรกิจนำเที่ยวในเขตภาคเหนือตอนบนมากกว่ากลุ่มอื่นในหมวดเดียวกัน และผู้ประกอบการที่มีรูปแบบภาวะผู้นำต่างกันให้ความสำคัญกับความสำเร็จของผู้ประกอบการธุรกิจนำเที่ยวในเขตภาคเหนือตอนบนแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 โดยผู้ประกอบการที่มีรูปแบบภาวะผู้นำเพื่อการเปลี่ยนแปลงให้ความสำคัญกับความสำเร็จของผู้ประกอบการธุรกิจนำเที่ยวในเขตภาคเหนือตอนบนมากกว่าแบบสานประโยชน์และแบบไม่ใช่ผู้นำ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ธีรพร สุทธิโส. (2550). การรับรู้วัฒนธรรมองค์การ ความผูกพันต่อองค์การ และพฤติกรรมการทำงานของพนักงานโรงงานผลิตรถจักรยานยนต์ (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
เบญจมาศ โรจน์ธนกิจ. (2546). ความสัมพันธ์ระหว่างการรับรู้ความสามารถของตนเอง วัฒนธรรมองค์การ ความยุติธรรมในองค์การกับผลการปฏิบัติงาน (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ปิยะนุช มีเหว่าพันธ์. (2556). ลักษณะของอุตสาหกรรมและธุรกิจท่องเที่ยว. สืบค้น 30 กรกฎาคม 2561, จาก https://chaisupar3.wordpress.com/ความเป็นมาและความสำคัญ/.
วรรณสิริ โมรากุล. (2558). ท่องเที่ยวทุบสถิติรอบ 8 ปี ถึง 29.5 ล้านคน รวม 1.4 ล้านล้านบาท. สืบค้น 30 กรกฎาคม 2561, จากhttps://mgronline.com/business/detail/9580000122988.
สำนักงานพัฒนาการท่องเที่ยว กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2551). รายงานสรุปสถานการณ์โรงแรมและการท่องเที่ยวภายในประเทศ. กรุงเทพฯ: ม.ป.พ.
สุภัทราภรณ์ สุโข. (2548). ผลกระทบของวัฒนธรรมองค์การที่มีผลต่อศักยภาพในการแข่งขันของวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
Bass, B. M. and Avolio, B. J. (1990). Transformational leadership development: Manual for the multifactor leadership questionnaire. Palo Alto, California: Consulting Psychologists Press.
Bass, B. M., and Avolio, B. J. (1994). Improving Organizational Effectiveness: Through Transformational Leadership. California. CA: Sage Publications. Inc.
Cochran, W.G. (1953). Sampling techniques. New York: John Wiley & Sons. Inc.
House, R. J., Hanges, P.J., Javidan, M., Dorfman, P.W., and Gupta, V. (2004). Culture, leadership, and organizations: The GLOBE study of 62 societies. Thousand Oaks, CA: Sage Publications. Inc.
Mesh, N., Huynh, M. Q., and Jessup, L. (2005). Creating successful entrepreneurial ventures in It. Communications of the ACM, , 48 (6), pp. 82-87.
P. J. Gardiner Institute for Enterprise and Entrepreneurship. (2003). Built to last entrepreneurial success stories of Newfoundland and Labrador. (Online) Retrieved July 30, 2018, from https://www.gov.nl.ca/publicat/royalcomm/research/Gardiner.pdf
Phinit Kotakarn. (2559). ผู้นำและภาวะผู้นำ...กับความสำเร็จขององค์การ. สืบค้น 30 กรกฎาคม 2561, จาก http://phinit0112.blogspot.com.