แนวทางการส่งเสริมการใช้ภาษาอังกฤษในชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถี ของตำบลหนองนมวัว อำเภอลาดยาว จังหวัดนครสวรรค์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาแนวทางในการส่งเสริมการใช้ภาษาอังกฤษในชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถี ของตำบลหนองนมวัว อำเภอลาดยาว จังหวัดนครสวรรค์โดยการมีส่วนร่วมของชุมชน และ 2) เพื่อพัฒนาทักษะทางด้านภาษาอังกฤษแก่ชุมชนเพื่อใช้ในการสื่อสารภายในชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถี ของตำบลหนองนมวัว อำเภอลาดยาว มีกลุ่มให้ข้อมูลหลัก คือ ผู้บริหารในชุมชน กำนัน ผู้ใหญ่บ้าน สภาวัฒนธรรม คนในชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถีในตำบลหนองนมวัว อำเภอลาดยาว จังหวัดนครสวรรค์ โดยใช้แบบสัมภาษณ์แบบเจาะลึก การสังเกตแบบมีส่วนร่วม การสนทนากลุ่ม และการอบรมเชิงปฏิบัติการ ผลการวิจัยพบว่า ศักยภาพการจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมมีความพร้อมในการจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม มีแหล่งเรียนรู้ประวัติศาสตร์ วิถีชีวิตกลุ่มชาติพันธ์ ขนบธรรมเนียมประเพณีและภูมิปัญญาท้องถิ่นที่บ่งบอกเอกลักษณ์ชุมชน ด้านการท่องเที่ยวมีการพัฒนาแหล่งเรียนรู้ที่มีอยู่เดิมและพัฒนาแหล่งเรียนรู้ใหม่โดยใช้ภาษาอังกฤษในการประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวและใช้ภาษาอังกฤษในการสื่อสารในชุมชน มีการตระหนักคุณค่า สร้างจิตสำนึกการจัดการทุนและทรัพยากรในชุมชน การสืบสานขนบธรรมเนียมและประเพณีและภูมิปัญญาท้องถิ่น การอบรมความรู้ด้านภาษาอังกฤษเพื่อนำไปใช้ในการสื่อสารในชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถี ส่วนแนวทางการจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมแบบมีส่วนร่วมได้มีการจัดตั้งคณะทำงาน การประสานความร่วมมือของทุกภาคส่วน การจัดระบบข้อมูลข่าวสาร การจัดระบบข้อมูลด้านวัฒนธรรมพื้นบ้าน แนวทางในการส่งเสริมภาษาอังกฤษจากการสัมภาษณ์คนในชุมชนคือต้องการความรู้และทักษะการใช้ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร จึงมีการอบรมให้ความรู้ทักษะทางดานการสื่อสารภาษาอังกฤษเพื่อนำไปใช้กับชุมชนท่องเที่ยวเมื่อมีนักทักท่องเที่ยวชาวต่างชาติมาในชุมชนเป็นการเตรียมไว้ล่วงหน้า
Article Details
เอกสารอ้างอิง
5 มกราคม 2562, จาก http://plan.cdd.go.th..
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2556). รายงานการประชุมประจำปี 2556. กรุงเทพฯ: ประภาสการพิมพ์,
จิตพิสุทธ์ จันตะคุต. (2561). ความสำคัญของภาษาอังกฤษ. สืบค้น 8 มกราคม 2562, จาก
https://sites.google.com/site/krujitpisut/khwam-sakhay-khxng-phasa-xangkvs.
จุฑามาศ คงสวัสดิ์. (2550). การศึกษาแนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมจังหวัดนครปฐม.
นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากรม,
ชาชิวัฒน์ ศรีแก้ว. (2554). รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540. กรุงเทพฯ:
สมานการพิมพ์,
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2542). การพัฒนาการท่องเที่ยวที่ยั่งยืน. เชียงใหม่: คณะมนุษยศาสตร์
มหาวิทยาลัยเชียงใหม่,
พจนา บุญคุ้ม. (2556). คู่มือการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน. กรุงเทพฯ: โครงการท่องเที่ยวเพื่อชีวิต
และธรรมชาติ,
วันสาด ศรีสุวรรณ. (2553). รูปแบบการจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมโดยการมีส่วนร่วมของชุมชนลุ่ม
น้ำตาปี (วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต). มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ศศิกานต์ เชิงหอม. (2552). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมบ้านพันนา ตำบลพันนา อำเภอสว่าง
แดนดิน จังหวัดสกลนคร (ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). มหาสารคาม: มหาวิทยาลัย
ราชภัฏมหาสารคาม.
สินธุ์ สโรบล. (2546). แนวคิดการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุน
งานวิจัย.
สุรชัย ชนะบูรณ์. (2550). ศักยภาพและการจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมบ้านเชียงเหียน ตำบลเขวา
อำเภอเมือง จังหวัดมหาสารคาม. มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
องค์การบริหารส่วนตำบลหนองนมวัว. (ม.ป.ป.). ประวัติหมู่บ้านหนองนมวัว. สืบค้น 25 ธันวาคม 2561,
จาก https://www.nongnomwua.go.th/
Bailey, T. (1999). Foreign Language Anxiety and Learning Style. London: Longman.
Ellis, R. (2007). Task-based Language Learning and Teaching. Oxford: Oxford.
Richards, J. (2006). Curriculum Development in Language Teaching. Cambridge:
Cambridge University Press.
Sproule, K.W. (1999). The ecotourism equation: Measuring the impacts. Bulletin series
Yale School of Forestry and Environmental Studies. Newhaven: Yale University.
Willis, J. (1996). A Framework for Task-Based Learning. Essex: Longman.
