Performance of Local Leadership Roles in the Thailand 4.0 Era in Khao Kho District of Phetchabun Province

Main Article Content

ชัญญภัทร นกมั่น

Abstract

            This current quantitative research aimed to 1) discover the general conditions of the local leaders of the sub-district administrative organizations and sub-district municipality in Khao Kho district of Phetchabun province and 2) examine the local leaders’ opinions toward the efficiency of local leadership roles in the Thailand 4.0 Era in Khao Kho district of Phetchabun province. The population used for the research was 144 council members of 4 sub-district administrative organizations and 1 sub-district municipality undertaking 72 villages in Khao Kho district of Phetchabun province. In addition to sampling, the purposive method was applied by selecting at least one council member of the sub-district administrative organizations and the sub-district municipality from each village; as a result, the sample size is 100 people, or two-thirds of the total population. The instrument created to collect data was a 5-points scale questionnaire; then, the collected data was analyzed through descriptive statistics which were frequency, percentage, mean, and standard deviation. The results showed that the majority of the 100 respondents were male (59%), were in a range of 41-50 years old (60%), graduated from lower secondary school (43%), worked as local political officials (65%), earned a monthly income of 10,001-15,000 baht (64%), and performed the duty as local leaders in Khao Kho Sub-district Administrative Organization (34%); meanwhile, the overall level of the performance of local leadership roles in the Thailand 4.0 Era in Khao Kho District of Phetchabun Province was highest (= 4.53, S.D.= .17). The local leaders in Thailand's 4.0 era must use leadership in management to suit the nature of the organization and the problems that arise in the local area, as well as apply good governance principles to instill values in the leaders.

Article Details

Section
Research Articles

References

ชัยธวัช เนียมศิริ. (2561). ภาวะผู้นำที่มีประสิทธิภาพในยุค Thailand 4.0 กรณีศึกษาจังหวัดขอนแก่น. (วิทยานิพนธ์หลักสูตรการป้องกันราชอาณาจักร รุ่นที่ 60). วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร, สถาบันวิชาการป้องกันประเทศ.

ดริญญา โตตระกูล. (2546). การเมืองของการเสนอภาพตัวแทนในการจัดการทรัพยากรสิ่งแวดล้อมของชุมชนม้ง: กรณีศึกษาบ้านแม่สาใหม่ อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, คณะสังคมศาสตร์, สาขาวิชาการจัดการมนุษย์กับสิ่งแวดล้อม.

เต็งเม็ง อย่างลือชัย. (2550). บทบาทหญิงชายในการพัฒนาเศรษฐกิจสังคมของชนเผ่าม้งจากมุมมองของผู้ชายม้ง: กรณีศึกษาหมู่บ้านวังเฮือ เมืองทุลคม แขวงเวียงจันทน์ สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, คณะสังคมศาสตร์, สาขาวิชาสตรีศึกษา.

ทวีสันต์ วิชัยวงษ์ และยุภาพร ยุภาศ. (2562). ภาวะผู้นำยุคใหม่และทักษะในการบริหารงานในองค์กร. วารสารแสงอีสาน, 16(2), 667-680.

นฤมล จิตรเอื้อ, เฉลิมชัย กิตติศักดิ์นาวิน และนลินณัฐ ดีสวัสดิ์. (2560). บทบาทภาวะผู้นำในการพัฒนาองค์การสู่องค์การแห่งการเรียนรู้. Veridian E-Journal, Silpakorn University, 10(2), 1738-1754.

พรชัย เจดามาน. (2561). ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลง ศตวรรษที่ 21 : ไทยแลนด์ 4.0. [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก: http://www.emld-rmu.com/index.php/article1/9-articles/142-21-4-0. (วันที่ค้นข้อมูล: 17 กรกฏาคม 2562).

พระครูโกศลธรรมานุสิฐ และเอกมงคล เพ็ชรวงษ์. (2562). ภาวะผู้นำที่พึงประสงค์ในยุคไทยแลนด์ 4.0. วารสารศิลปะศาสตร์ราชมงคลสุวรรณภูมิ, 1(1), 77-88.

พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการ แผ่นดิน (ฉบับที่ 5) พ.ศ.2545. (2545, 2 ตุลาคม), ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 119 (ตอนที่ 99 ก), 1-13.

พสุ เดชะรินทร์. (2560). ผู้นำในยุค 4.0. กรุงเทพธุรกิจ. [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก: https://www.bangkokbiznews.com/blog/detail/641042. (วันที่ค้นข้อมูล: 17 กรกฏาคม 2562).

พิชญ์ณิฐา พรรณศิลป์, สัญญา เคณาภูมิ และเสาวลักษณ์ โกศลกิตติอัมพร. (2558). บทบาทของผู้บริหารท้องถิ่นในศตวรรษที่ 21. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร., 3(2), 146-161.

พิศุทธิ์ บัวเปรม. (2562). ปัจจัยที่มีผลต่อการปฏิบัติงานราชการของฝ่ายกองช่างในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น อำเภอเขาค้อ จังหวัดเพชรบูรณ์(รายงานผลการวิจัย). เพชรบูรณ์: มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบูรณ์.

มนูญ ทยานานุภัทร์. (2553). การเปลี่ยนแปลงองค์กร. [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก: peoplevalue.co.th/346/. (วันที่ค้นข้อมูล: 17 กรกฎาคม 2562).

มยุรี วรรณสกุลเจริญ และอุทัย เลาหวิเชียร. (2562). ภาวะผู้นำของนายกเทศมนตรีและประสิทธิผลของเทศบาลเมืองในประเทศไทย. วารสารรัชต์ภาคย์, 13(30), 57-70.

ว.วชิรเมธี. (2549). ธรรมะสบายใจ. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์อัมรินทร์.

วรินทริพย์ กำลังแพทญ์. (2561). การศึกษารูปแบบภาวะผู้นำท้องถิ่นที่มีประสิทธิผลตามทรรศนะของบุคลากรที่ปฏิบัติงานในสังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครราชสีมา. วารสารการบริหารปกครอง (Governance Journal), 7(1), 204-226.

สัญญา เคณาภูมิ. (2557). รูปแบบการเขียนกรอบแนวคิดการวิจัยทางการบริหารจัดการ. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 8(3), 33-42.

สุเทพ พงศ์ศรีวัฒน์. (2549). คุณลักษณะภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงในสถานศึกษา. [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก: http://suthep.crru.ac.th/. (วันที่ค้นข้อมูล: 17 กรกฏาคม 2562).

สุพัตรา วัชรเกตุ. (2554). ผู้นำ: ในยุคการเปลี่ยนแปลง. วารสารพยาบาลทหารบก, 15(2), 44-49.

สุภัทธนีย์ ขุนสิงห์สกุล. (2562). การจัดการจัดภาครัฐแนวใหม่เพื่อส่งเสิรมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น อำเภอเขาค้อ จังหวัดเพชรบูรณ์(รายงานผลการวิจัย). เพชรบูรณ์: มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบูรณ์.

สุเมธ แสงนิ่มนวล. (2552). ภาวะผู้นำกับธรรมาภิบาลในการบริหารงานองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: ส เจริญ การพิมพ์.

อนุวัติ คูณแก้ว. (2562). สถิติเพื่อการวิจัย. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

เอกมงคล เพ็ชรวงษ์, พระมหานพรักษ์ ขันติโสภโณ, พระครูโสภณวีรานุวัตร และพระครูสุวรรณจันทนิวิฐ. (2561). ภาวะผู้นำการจัดการเชิงพุทธที่มีต่อสังคมในยุคไทยแลนด์ 4.0. Veridian E-Journal, Silpakorn University, 11(2), 926-937.

Robbins, S.P. (1994). Essentials of Organizational Behavior. 4th ed.. Englewood Cliffs, NJ: Prentice Hall.

Stogdill, R.M. (1974). Handbook of Leadership: A Survey of Theory and Research. New York: The Free Press.

Yukl, G.A. (1989). Leadership in Organizations. Englewood Cliffs, NJ: Prentice Hall.