Saṃsāra in Theravada Buddhist Philosophy

  • Phrapalad Thana Aggadhammo (Pimparat) Faculty of Religion and Philosophy Mahamakut Buddhist University
  • Phrakruwinaitorn Charoen Thantachitto Faculty of Religion and Philosophy Mahamakut Buddhist University
Keywords: Saṃsāra, Theravada Buddhist Philosophy

Abstract

            This academic article aims to study Saṃsāra according to the perspective of Theravada Buddhism. By mainly studying information from the Tripitaka related books and research from the study, it was found that Saṃsāra was a cycle of death and death. Not appearing at the beginning and the end unable to know the exact time frame there is ignorance and lust as the cause of the whirlpools in the currents of birth and death. Beasts are driven by ignorance and lust, and they continue without a beginning and an end. As long as ignorance and lust have not been completely destroyed. And the ignorance in the Suffering of Somuthai Nirothamkha causes him and his disciples to wander forever in Saṃsāra because of the ignorance of the Four Noble Truths.

           The intersection of Saṃsāra can be cut in 3 ways: 1) Trisikha cutting, meditation and wisdom, 2) Saṃsāra's intersection according to the Four Noble Truths, the suffering principle of Saṃsāra, Nirodamkha, and 3) the intersection of Saṃsāra as well. There are two kinds of meditation practice, meditation and meditation.

Downloads

Download data is not yet available.

References

พระธรรมปิฏก (ป.อ. ปยุตฺโต ). (2546). พุทธธรรม. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2550). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์. พิมพ์ครั้งที่11. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2551). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 17. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2552). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์, พิมพ์ครั้งที่ 12. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จันทร์เพ็ญ.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2556) พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 24. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์พระพุทธศาสนาของธรรมสภา.

พระพรหมบัณฑิต (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2556). ปลดบ่วงชีวิตพิชิตกรรม. กรุงเทพมหานคร: ห้างหุ้นส่วนจำกัด เซน ปริ้นติ้ง.

พระพรหมโมลี. (2540). ภูมิวิลาสินี. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์มิตรสยาม.

พระไพฑูรย์ ถิรสทฺโธ. (2561). ศึกษาเชิงวิเคราะห์แนวคิดเรื่องสังสารวัฏในพุทธปรัชญาเถรวาท. วิทยานิพนธ์ปริญญาศาสนศาสตรมหาบัณฑิต. สาขาพุทธศาสนาและปรัชญา. บัณฑิตวิทยาลัย. มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.

พุทธทาสภิกขุ. (2557). กรรมเห็น ๆ เป็นวิทยาศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์บริษัท ตถาตาพับลิเคชั่น จำกัด.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. เล่มที่ 1, 4, 10, 15, 16, 19, 22, 25, 34. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

มหามกุฎราชวิทยาลัย. (2525). พระไตรปิฎกพร้อมอรรถกถาแปล ชุด 91 เล่ม ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย. เล่มที่ 44, 50, 69. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหามกุฎราชวิทยาลัย.

ราชบัณฑิตยสถาน, (2556). พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. กรุงเทพมหานคร: บริษัท ศิริวัฒนาอินเตอร์พริ้นท์ จํากัด.

สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช (เจริญ สุวฑฺฒโน). (2557). หลักกรรมในพระพุทธศาสนา.พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.

สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสภมหาเถระ). (2554). แปลและเรียบเรียง. คัมภีร์วิสุทธิมรรค. พิมพ์ครั้งที่ 10. กรุงเทพมหานคร: บริษัท ธนาเพลส จำกัด.

สุนทร ณ รังสี. (2548). พุทธปรัชญาเถรวาท. กรุงเทพมหานคร : ภาควิชาปรัชญา คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Published
2020-12-10